Din Üzerine Konuşmanın Adabı - Söyleşi

**ZiyaN** · 05-24-2008

Diyanet İşleri Başkan Yardımcısı
Prof Dr Mehmet Görmez ile
“Din Üzerine Konuşmanın Adabı”

Malumunuz olduğu üzere çağımızda, özellikle son yıllarda hem dünyada hem ülkemizde günlük hayatta, yazılı ve görsel medyada en çok konuşulan ve tartışılan konuların başında din geliyor Bilgili bilgisiz, sorumlu sorumsuz herkes din üzerine konuşuyor, kanaatlerini ifade ediyor, hatta tartışıyor Bu durumu nasıl değerlendiriyorsunuz?

Bunun faydalı yönleri olabileceği gibi hem dinin kendisi için hem insanlık için çeşitli sakıncaları da olabilir

Her şeyden önce küresel bazda, siyasî, sosyal, kültürel, ekonomik bütün sorunların zaman zaman din merkezli imiş gibi takdim edilmesi, bölgesel çatışmaların din üzerinden izahı, dini çıkar amaçlı pek çok kavga ve çatışmanın odağı haline getirme çabaları sizin de ifade ettiğiniz konuşma ve tartışmaların gerçekten dinî olup olmadığı konusunda tereddütle karşılanması gerekmektedir

Medeniyet tarihi büyük oranda dinden ibarettir

Din, tarih boyunca bütün insanlığın ve hayatın en önemli parçası olmuştur

Düşünülenin aksine din, çağımızda da en çok yükselen değerdir

Böyle olduğu içindir ki, insanların dinî konulara merakla eğilmesi, din üzerine konuşması ve tartışması kaçınılmazdır

Bütün bunlardan azâde olarak dinî konular üzerine yapılan konuşmalara ve tartışmalara gelince şu unutulmamalıdır ki, hayatın en basit bir meselesini dahi ele alırken, bir tek insan hakkında yahut bir tek insanın özel bir hasleti hakkında değerlendirme yaparken dahi dikkatli olmak gerekirken; tarih boyunca yüz milyonlarca insanın en mukaddes değerlerini oluşturan din hakkında konuşurken, tartışırken, yargıda bulunurken elbette çok daha dikkatli olmak gerekir

Her söz bir emanettir, bir konuda konuşmak için hem doğru bilgi sahibi olmak hem uygun bir dil ve üslûp kullanmak bir zorunluluktur

Din hakkında her kafadan bir ses çıktığında, bizi birleştirmek için gelen dinin, bizi ayrıştıran bir unsur olarak kullanılmaya başlanması ve din üzerinden toplumsal gerginlik meydana gelmesi kaçınılmazdır

İnsanın din üzerine konuşabilmesi için taşıması gereken asgari şartlar nelerdir?

Bu, din üzerine konuşan kişinin o din ile ilişkisine bağlıdır

Eğer din üzerine konuşan kişi, o dine iman etmiyorsa, inkâr içinde ise, biz o kişiden iki şey isteriz

Bu bizim en tabii hakkımızdır

Doğru bilgi, saygılı dil ve üslûp

Doğru bilgi derken; sadece dinin sahih bilgi kaynaklarını ve on dört asırlık kültür mirasını kastetmiyorum

Müslümanların, söz konusu bilgi kaynaklarından yararlanmak için nasıl bir usul ve yöntem geliştirdiklerini, dinî metinlerin ve kadîm bilgilerin yaşadığımız çağ ile ilişkisi konusunda nasıl bir yorum/yahut yorumlar yöntemi veya yöntemleri geliştirdiklerini bilmek ve bu çerçevede konuşmak gerekir

Bu, konuşulan konuya göre değişebilir ama bir bütün olarak din üzerinde konuşabilmek için doğru bilgi sahibi olmak mecburiyeti vardır

Dinin sahih bilgi kaynaklarına, Kur’an ve hadis bilgisine, on dört asırlık kültür mirası bilgisine sahip olmak yetmez

Aynı zamanda söz konusu bilgi kaynaklarından yararlanma yöntemine, usûl bilgisine, kadîm bilginin çağdaş hayatla ilişkisi konusunda yorum yeteneğine sahip olmak da gerekir

Biz dinî metinleri anlama, yorumlama ve bilginin hayatla irtibatını kurma konusunda farklı metodolojiler geliştirmiş ve bunu diğer medeniyetlere takdim etmiş bir gelenekten geliyoruz

Din üzerine konuşan kimse, o dine iman etmiş bir ilim adamı ise, bunlara ilâveten İslâm, ondan bilgiye sadakat gereği sahih amel, ihlâs ve samimiyet isteyecektir

Ayrıca yüksek bir bilgi ahlâkına da sahip olmak gerekmektedir

Bilgi ahlâkı derken neyi kast ediyorsunuz Biraz açar mısınız?

Din konusunda her türlü bilgiye sahip olan kimsenin dahi, hem bu bilgiyi elde ederken, hem bu bilgiyi başkasına naklederken takınması gereken bir edep, hem de kullanması gereken nezih bir dil ve üslûp vardır

Günümüzde bazen kişisel kapris ve şöhret-i kazibe adına sadece on dört asırlık birikimi değil, elli yıllık ilâhiyat birikimini de bir çırpıda harcayanlar çıkabiliyor

Kadîm kültüre saplanıp kalmak elbette doğru değildir, ancak bir bilim adamının, dinî bilgi konusunda tarihte ortaya çıkmış yüzlerce ekolü, binlerce ilim adamını, dünya kütüphanelerini dolduran, her konuda oluşmuş muazzam literatürü yok sayarak konuşması, ilmin kendisine, bilim adamı hassasiyetine de saygısızlık olarak nitelendirilmiştir

Din üzerine ihtisas yapmış, ilâhiyâtçı, araştırmacı yazarlarımızın konuşmaları bazen aydınlatıcı olmuyor, bilâkis kafaları karıştırıyor diye toplumdan bir eleştiri var Buna ne dersiniz?

Her şeyden önce yüce dinimize göre hiç kimse dinde otorite değildir

Bilindiği gibi İslâm’da ruhban sınıfı yoktur

Hiç kimse Allah adına konuşma yetkisine sahip değildir

İslâm’ın ilk asırları her açıdan örnek bir âlimler zümresi meydana getirdi

Hicri III

asrın sonları ve IV

asrın başlarında nispeten kendi bilginleri bir önceki âlimlerle mukayese edilerek eleştiriye tabi tutuldu

Bilhassa bilgi-ahlâk ilişkisi açısından âlimleri veya âlimliği değerlendiren bir literatür oluşmaya başladı

Ebu Bekir el-Acurrî’nin meşhur “Ahlâku’l-Ulema” adlı kitabı, Hatib el-Bağdâdi’nin “İktidâu’l-İlm ve’l-Amel” adlı risâlesi, daha sonraları Endülüslü âlim İbn Abdi’l-Ber’in “Câmiu Beyâni’l-İlm ve Fadlihî” adlı eserinin bazı bölümleri, hatta tarihçi Zehebî’nin “Beyânü Zağeli’l-İlm” ile İbnu’l-Cevzî’nin “Telbîsu İblîs” adlı eserlerde, din bilginlerinin farklı ilim alanlarında şeytanın iğvalarına nasıl maruz kaldıklarına, yahut kalabileceklerine dair ilginç tespitlere yer verilir

Fahreddin Râzi, din üzerine konuşanları üç sınıfa ayırır

1

Bilenler ve bildiğini bilenler, yani hem bilgi sahibi olup bildiklerinin farkında olanlar

Ona göre bunlar gerçek bilginlerdir

Onlara uymak gerekir

2

Bilmeyenler ve bilmediğini bilenler, bilmediğinin farkında olanlar

Bunlar aydınlanmak isteyenlerdir

Aydınlatmak gerekir

3

Bilmeyenler ve bilmediğini bilmeyenler

Cahil olup cehaletinin farkında olmayanlar

Asıl kaçınılması gerekenler bu kategoride olanlardır

Bizce klâsik manada “âlimler” zümresini kaybettiğimiz modern zamanlarda da dinî bilgi üreten, dinî bilgiyi anlatan kimselerin de kendilerini bir özeleştiriye tabi tutmaları gerekir

Hatta bu sahada ciddi eleştiriye, yeni bir literatürün oluşmasına şiddetle ihtiyaç vardır

Âlimler zümresini kaybettiğimiz modern zamanlarda diye bir tabir kullandınız Biz âlimleri kayıp mı ettik?

Bugün din hakkında malumatımız eskiye oranla artmıştır, ancak dinî manada ilim, Hz

Peygamberin ifadesiyle inkıbaz halindedir

Araştırmacılarımız, yazarlarımız, ilâhiyatçılarımız, akademisyenlerimiz çoğalmıştır fakat “âlimlerimiz” azalmıştır

Hadis-i şeriflerde ifade buyrulan, enbiyânın mirasçısı anlamında âlim, dinin hakikat çizgisi üzerinde sabit olan, Allah’ın hayır murat ettiği, dinde fakîh olan, yerde ve gökte bulunanların, denizdeki balıkların bile kendisi için mağfiret dilediği, âbidlerden ve şehitlerden üstün kabul edilen âlimi kast ediyorum

Ölümü, âlemin ölümü sayılan âlimi kast ediyorum

Biz bu anlamda “âlimi” kaybettik

Artık araştırmacılarımız, yazarlarımız, akademisyen ve ilâhiyatçılarımız var

Bunun yanı sıra popüler din anlatıcılarımız ve tele-vaizlerimiz var

Biz modern zamanlarda, Kur’an’ın “âlim” diye yücelterek tarif ettiği insanı kaybettik

Âlim kelimesi dahi, semantik açıdan anlam kaymasına uğramış durumdadır

Maalesef âlim; klâsik düşünen bilgin, softa, molla gibi kelimeler ile eş anlamlı kabul edilir oldu, hatta son günlerde bunun çoğulu olan ulemâ, siyaset arenasında ciddî tartışmalara sebep olmuş, hukuken de zanlı ve sakıncalı bir kelime olarak da ilân edilmiştir

Günümüz Türkiye’sinde din üzerinde sadece dine mesafe koyanların değil, dindar olduklarını söyleyen bazı kimselerin de çokça konuştuğunu görüyoruz Bu kişilerin din üzerine konuşmalarını nasıl değerlendiriyorsunuz?

Dindar olmak, dinin herhangi bir simgesini taşımak, hiç kimseye din hakkında sorumsuzca konuşma yetkisi vermez

Dindarlıklarıyla öne çıktığı halde; İslâm’ın kötü olarak nitelediği bir davranış sergileyenlerin, yanlış birtakım dinî referanslara müracaat ederek kendilerini savunmaya kalkışmaları ise daha da kötü bir durumdur

Son olarak aydınlarımızın din bilgisi, din üzerine konuşmaları ve tartışmaları hakkında neler söyleyeceksiniz?

Kişisel olarak dinden tamamen azade, eleştirel de olsa dinî bilgiden tamamen yoksun bir aydınlığın olup olmayacağı tartışılır

Ancak zaman zaman bazı Türk aydınların, ortaçağda egemen olan kilisenin skolastik düşüncesine yönelik batıda yapılan eleştirileri ezberleyerek İslâm’a, İslâm’ın engin bilgi kaynaklarına ve İslâm tarihine uyarlamalarına üzülüyorum

Bilhassa din-akıl, din-bilim, din-çağdaşlık, din-demokrasi, din-ahlâk ilişkileri konusunda bazı aydınlarımızın dünyada gelişen sosyal bilimlerle ilgili gelişmelerin de çok gerisinde kaldıklarını özellikle ifade etmek istiyorum

Pek çok aydınımızın din ile ilgili konuşma ve tartışmalarında on dokuzuncu yüzyılda batıda moda haline gelen felsefî akımlardan biri olan pozitivist bakış açısı öne çıkmaktadır

Oysa pozitivizmin din hakkında ileri sürdüğü fikir ve yorumlar yaklaşık bir asırdır sosyal bilimciler, felsefeciler, dinler tarihi araştırmacıları ve teologlar tarafından çelişkili bulunmuş, beşerî gelişimin çok yönlü ve karmaşık yapısını indirgemeci ve ideolojik bir yaklaşımla açıklamaya çalışması sebebiyle reddedilmiştir

Türkiye’deki bilimcilik, bilim tarihini çok geriden takip etmektedir

Not: Bu yazı, Diyanet Aylık Dergi 2008 Mayıs sayısında yayınlanmıştır

Söyleşide bulunan Dr

Yüksel Salman
Dini Yayınlar Dairesi Başkanı

**Sedanur** · 05-24-2008

Alıntı:

ZiyaN´isimli üyeden Alıntı


	Her söz bir emanettir, bir konuda konuşmak için hem doğru bilgi sahibi olmak hem uygun bir dil ve üslûp kullanmak bir zorunluluktur Din hakkında her kafadan bir ses çıktığında, bizi birleştirmek için gelen dinin, bizi ayrıştıran bir unsur olarak kullanılmaya başlanması ve din üzerinden toplumsal gerginlik meydana gelmesi kaçınılmazdır

Allah cc razı olsun

05-24-2008	#1
Bilgiler ZiyaN Devamlı Üye Bilgiler Üyelik tarihi: Jan 2008 Mesaj: 913 İtibar Tecrübe Puanı: 11 Rep Puanı : 1389 Rep Derecesi :	Din Üzerine Konuşmanın Adabı - Söyleşi Diyanet İşleri Başkan Yardımcısı Prof Dr Mehmet Görmez ile “Din Üzerine Konuşmanın Adabı” Malumunuz olduğu üzere çağımızda, özellikle son yıllarda hem dünyada hem ülkemizde günlük hayatta, yazılı ve görsel medyada en çok konuşulan ve tartışılan konuların başında din geliyor Bilgili bilgisiz, sorumlu sorumsuz herkes din üzerine konuşuyor, kanaatlerini ifade ediyor, hatta tartışıyor Bu durumu nasıl değerlendiriyorsunuz? Bunun faydalı yönleri olabileceği gibi hem dinin kendisi için hem insanlık için çeşitli sakıncaları da olabilir Her şeyden önce küresel bazda, siyasî, sosyal, kültürel, ekonomik bütün sorunların zaman zaman din merkezli imiş gibi takdim edilmesi, bölgesel çatışmaların din üzerinden izahı, dini çıkar amaçlı pek çok kavga ve çatışmanın odağı haline getirme çabaları sizin de ifade ettiğiniz konuşma ve tartışmaların gerçekten dinî olup olmadığı konusunda tereddütle karşılanması gerekmektedir Medeniyet tarihi büyük oranda dinden ibarettir Din, tarih boyunca bütün insanlığın ve hayatın en önemli parçası olmuştur Düşünülenin aksine din, çağımızda da en çok yükselen değerdir Böyle olduğu içindir ki, insanların dinî konulara merakla eğilmesi, din üzerine konuşması ve tartışması kaçınılmazdır Bütün bunlardan azâde olarak dinî konular üzerine yapılan konuşmalara ve tartışmalara gelince şu unutulmamalıdır ki, hayatın en basit bir meselesini dahi ele alırken, bir tek insan hakkında yahut bir tek insanın özel bir hasleti hakkında değerlendirme yaparken dahi dikkatli olmak gerekirken; tarih boyunca yüz milyonlarca insanın en mukaddes değerlerini oluşturan din hakkında konuşurken, tartışırken, yargıda bulunurken elbette çok daha dikkatli olmak gerekir Her söz bir emanettir, bir konuda konuşmak için hem doğru bilgi sahibi olmak hem uygun bir dil ve üslûp kullanmak bir zorunluluktur Din hakkında her kafadan bir ses çıktığında, bizi birleştirmek için gelen dinin, bizi ayrıştıran bir unsur olarak kullanılmaya başlanması ve din üzerinden toplumsal gerginlik meydana gelmesi kaçınılmazdır İnsanın din üzerine konuşabilmesi için taşıması gereken asgari şartlar nelerdir? Bu, din üzerine konuşan kişinin o din ile ilişkisine bağlıdır Eğer din üzerine konuşan kişi, o dine iman etmiyorsa, inkâr içinde ise, biz o kişiden iki şey isteriz Bu bizim en tabii hakkımızdır Doğru bilgi, saygılı dil ve üslûp Doğru bilgi derken; sadece dinin sahih bilgi kaynaklarını ve on dört asırlık kültür mirasını kastetmiyorum Müslümanların, söz konusu bilgi kaynaklarından yararlanmak için nasıl bir usul ve yöntem geliştirdiklerini, dinî metinlerin ve kadîm bilgilerin yaşadığımız çağ ile ilişkisi konusunda nasıl bir yorum/yahut yorumlar yöntemi veya yöntemleri geliştirdiklerini bilmek ve bu çerçevede konuşmak gerekir Bu, konuşulan konuya göre değişebilir ama bir bütün olarak din üzerinde konuşabilmek için doğru bilgi sahibi olmak mecburiyeti vardır Dinin sahih bilgi kaynaklarına, Kur’an ve hadis bilgisine, on dört asırlık kültür mirası bilgisine sahip olmak yetmez Aynı zamanda söz konusu bilgi kaynaklarından yararlanma yöntemine, usûl bilgisine, kadîm bilginin çağdaş hayatla ilişkisi konusunda yorum yeteneğine sahip olmak da gerekir Biz dinî metinleri anlama, yorumlama ve bilginin hayatla irtibatını kurma konusunda farklı metodolojiler geliştirmiş ve bunu diğer medeniyetlere takdim etmiş bir gelenekten geliyoruz Din üzerine konuşan kimse, o dine iman etmiş bir ilim adamı ise, bunlara ilâveten İslâm, ondan bilgiye sadakat gereği sahih amel, ihlâs ve samimiyet isteyecektir Ayrıca yüksek bir bilgi ahlâkına da sahip olmak gerekmektedir Bilgi ahlâkı derken neyi kast ediyorsunuz Biraz açar mısınız? Din konusunda her türlü bilgiye sahip olan kimsenin dahi, hem bu bilgiyi elde ederken, hem bu bilgiyi başkasına naklederken takınması gereken bir edep, hem de kullanması gereken nezih bir dil ve üslûp vardır Günümüzde bazen kişisel kapris ve şöhret-i kazibe adına sadece on dört asırlık birikimi değil, elli yıllık ilâhiyat birikimini de bir çırpıda harcayanlar çıkabiliyor Kadîm kültüre saplanıp kalmak elbette doğru değildir, ancak bir bilim adamının, dinî bilgi konusunda tarihte ortaya çıkmış yüzlerce ekolü, binlerce ilim adamını, dünya kütüphanelerini dolduran, her konuda oluşmuş muazzam literatürü yok sayarak konuşması, ilmin kendisine, bilim adamı hassasiyetine de saygısızlık olarak nitelendirilmiştir Din üzerine ihtisas yapmış, ilâhiyâtçı, araştırmacı yazarlarımızın konuşmaları bazen aydınlatıcı olmuyor, bilâkis kafaları karıştırıyor diye toplumdan bir eleştiri var Buna ne dersiniz? Her şeyden önce yüce dinimize göre hiç kimse dinde otorite değildir Bilindiği gibi İslâm’da ruhban sınıfı yoktur Hiç kimse Allah adına konuşma yetkisine sahip değildir İslâm’ın ilk asırları her açıdan örnek bir âlimler zümresi meydana getirdi Hicri III asrın sonları ve IV asrın başlarında nispeten kendi bilginleri bir önceki âlimlerle mukayese edilerek eleştiriye tabi tutuldu Bilhassa bilgi-ahlâk ilişkisi açısından âlimleri veya âlimliği değerlendiren bir literatür oluşmaya başladı Ebu Bekir el-Acurrî’nin meşhur “Ahlâku’l-Ulema” adlı kitabı, Hatib el-Bağdâdi’nin “İktidâu’l-İlm ve’l-Amel” adlı risâlesi, daha sonraları Endülüslü âlim İbn Abdi’l-Ber’in “Câmiu Beyâni’l-İlm ve Fadlihî” adlı eserinin bazı bölümleri, hatta tarihçi Zehebî’nin “Beyânü Zağeli’l-İlm” ile İbnu’l-Cevzî’nin “Telbîsu İblîs” adlı eserlerde, din bilginlerinin farklı ilim alanlarında şeytanın iğvalarına nasıl maruz kaldıklarına, yahut kalabileceklerine dair ilginç tespitlere yer verilir Fahreddin Râzi, din üzerine konuşanları üç sınıfa ayırır 1 Bilenler ve bildiğini bilenler, yani hem bilgi sahibi olup bildiklerinin farkında olanlar Ona göre bunlar gerçek bilginlerdir Onlara uymak gerekir 2 Bilmeyenler ve bilmediğini bilenler, bilmediğinin farkında olanlar Bunlar aydınlanmak isteyenlerdir Aydınlatmak gerekir 3 Bilmeyenler ve bilmediğini bilmeyenler Cahil olup cehaletinin farkında olmayanlar Asıl kaçınılması gerekenler bu kategoride olanlardır Bizce klâsik manada “âlimler” zümresini kaybettiğimiz modern zamanlarda da dinî bilgi üreten, dinî bilgiyi anlatan kimselerin de kendilerini bir özeleştiriye tabi tutmaları gerekir Hatta bu sahada ciddi eleştiriye, yeni bir literatürün oluşmasına şiddetle ihtiyaç vardır Âlimler zümresini kaybettiğimiz modern zamanlarda diye bir tabir kullandınız Biz âlimleri kayıp mı ettik? Bugün din hakkında malumatımız eskiye oranla artmıştır, ancak dinî manada ilim, Hz Peygamberin ifadesiyle inkıbaz halindedir Araştırmacılarımız, yazarlarımız, ilâhiyatçılarımız, akademisyenlerimiz çoğalmıştır fakat “âlimlerimiz” azalmıştır Hadis-i şeriflerde ifade buyrulan, enbiyânın mirasçısı anlamında âlim, dinin hakikat çizgisi üzerinde sabit olan, Allah’ın hayır murat ettiği, dinde fakîh olan, yerde ve gökte bulunanların, denizdeki balıkların bile kendisi için mağfiret dilediği, âbidlerden ve şehitlerden üstün kabul edilen âlimi kast ediyorum Ölümü, âlemin ölümü sayılan âlimi kast ediyorum Biz bu anlamda “âlimi” kaybettik Artık araştırmacılarımız, yazarlarımız, akademisyen ve ilâhiyatçılarımız var Bunun yanı sıra popüler din anlatıcılarımız ve tele-vaizlerimiz var Biz modern zamanlarda, Kur’an’ın “âlim” diye yücelterek tarif ettiği insanı kaybettik Âlim kelimesi dahi, semantik açıdan anlam kaymasına uğramış durumdadır Maalesef âlim; klâsik düşünen bilgin, softa, molla gibi kelimeler ile eş anlamlı kabul edilir oldu, hatta son günlerde bunun çoğulu olan ulemâ, siyaset arenasında ciddî tartışmalara sebep olmuş, hukuken de zanlı ve sakıncalı bir kelime olarak da ilân edilmiştir Günümüz Türkiye’sinde din üzerinde sadece dine mesafe koyanların değil, dindar olduklarını söyleyen bazı kimselerin de çokça konuştuğunu görüyoruz Bu kişilerin din üzerine konuşmalarını nasıl değerlendiriyorsunuz? Dindar olmak, dinin herhangi bir simgesini taşımak, hiç kimseye din hakkında sorumsuzca konuşma yetkisi vermez Dindarlıklarıyla öne çıktığı halde; İslâm’ın kötü olarak nitelediği bir davranış sergileyenlerin, yanlış birtakım dinî referanslara müracaat ederek kendilerini savunmaya kalkışmaları ise daha da kötü bir durumdur Son olarak aydınlarımızın din bilgisi, din üzerine konuşmaları ve tartışmaları hakkında neler söyleyeceksiniz? Kişisel olarak dinden tamamen azade, eleştirel de olsa dinî bilgiden tamamen yoksun bir aydınlığın olup olmayacağı tartışılır Ancak zaman zaman bazı Türk aydınların, ortaçağda egemen olan kilisenin skolastik düşüncesine yönelik batıda yapılan eleştirileri ezberleyerek İslâm’a, İslâm’ın engin bilgi kaynaklarına ve İslâm tarihine uyarlamalarına üzülüyorum Bilhassa din-akıl, din-bilim, din-çağdaşlık, din-demokrasi, din-ahlâk ilişkileri konusunda bazı aydınlarımızın dünyada gelişen sosyal bilimlerle ilgili gelişmelerin de çok gerisinde kaldıklarını özellikle ifade etmek istiyorum Pek çok aydınımızın din ile ilgili konuşma ve tartışmalarında on dokuzuncu yüzyılda batıda moda haline gelen felsefî akımlardan biri olan pozitivist bakış açısı öne çıkmaktadır Oysa pozitivizmin din hakkında ileri sürdüğü fikir ve yorumlar yaklaşık bir asırdır sosyal bilimciler, felsefeciler, dinler tarihi araştırmacıları ve teologlar tarafından çelişkili bulunmuş, beşerî gelişimin çok yönlü ve karmaşık yapısını indirgemeci ve ideolojik bir yaklaşımla açıklamaya çalışması sebebiyle reddedilmiştir Türkiye’deki bilimcilik, bilim tarihini çok geriden takip etmektedir Not: Bu yazı, Diyanet Aylık Dergi 2008 Mayıs sayısında yayınlanmıştır Söyleşide bulunan Dr Yüksel Salman Dini Yayınlar Dairesi Başkanı

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cvp	son Mesaj
Hadis Üzerine Hayri Kırbaşoğlu İle Söyleşi	Hesna	Hadis Tarihi & Hadis Usulü	2	09-06-2008 02:04 AM
Müslümanca Konuşmanın Önemi ve Özellikleri	İnşirah	Kişisel Gelişim	12	02-08-2008 16:14 PM
Az ve Doğru Konuşmanın Faydaları	elif07	Sohbet & Muhabbet	1	08-28-2007 14:23 PM
Güzel konuşmanın sırları	elif07	Sohbet & Muhabbet	2	07-31-2007 12:05 PM
prof.dr.m.es'at coşan(rh.a.)tasavvuf üzerine söyleşi	mansur	İslamda Tasavvuf	0	03-20-2007 18:42 PM

Konu Araçları
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder