GÜnah Ne Kadar BÜyÜk Olsa Da...

**İnşirah** · 03-29-2007

Mekke’nin fethedildiği gün nice yüzler gülmüştü

Yıllardır ayrı kaldıkları kutsal beldeye kavuşmanın yanı sıra, bir de Allah’ın Evi’nde buluşmanın verdiği haz vardı gönüllerde

Bu haz, Beytullah’a girişte ashabın yüzlerinden okunuyordu

Önde Kainatın Biriciği Efendimiz A

S

, yanında başta Ebubekir R

A

olmak üzere tüm ashabı

Silah yok, kavga yok, karşı koyma yok

Gönüllerde rahmanî bir huzur var

Allah Tealâ’nın nazargâhı olan Beytullah’ı tavaf edişte bir edep var

Bu edepte ise iman etmiş bir kalbin, engellenemez bir teslimiyeti var:

Lebbeyk

Allahümme lebbeyk: Buyur Allahım!

Buyur Allahım!

BİR HÜRRİYET ARAYIŞI
Ama Mekke fethedildiği gün yine nice yüzler gülememiş, bu güzelliğe gözleri bile dayanamamıştı, Bu yüzden yer ve gök dar gelmiş; ihtimal, ‘Muhammed artık bizden intikam almak için, hem ibret-i âlem olsun diye bizi Mekke’nin ortasında astırır’ düşüncesiyle pek çok Mekkeli müşrik şehri terk etmişti

Sevgiden mahrum insanlar o sıcak yüreğin, o gönülden süzülen bir tek tebessümün değerini nereden bilebilir? “Muhammed Allah’ın Rasulüdür

” (Fetih/29) diyemeyenler, ezelden ebede kadar ilâhî nur taşıyan o rahmet peygamberini nasıl bulabilir?!

İşte o gün bu şehirden kaçmıştı Vahşi b

Harb

Kaçmak onun için bir çareydi belki de

Ne var ki Allah’ın rahmeti sonsuz

İnsan tertemiz bir ruh halinde yaratılmışken, nefsi tarafından aldatılmış, kandırılmış ise eğer, insanın kendisine değil, taşıdığı kötü sıfata karşı konulur

Bu yüzden olmalı; günah işleyen değil, günahında ısrar edip tevbe etmeyen ateşe çağrılır

Vahşi b

Harb köleydi

Bedir savaşını kaybeden Kureyşliler ona kölelikten nasıl kurtulabileceğini söylediler:
- Ya Hamza’yı veya Ali’yi yahut Muhammed’i öldür, hürriyetine kavuş!

Hürriyetin anlamını, köleliğin ne olduğu bilen anlar

Vahşi b

Harb aklına koymuştu bir kere

Kurtulmalıydı bu kölelikten

ŞEHİTLERİN EN DEĞERLİSİ
Ve Uhud Harbi

Her anı ibretlerle dolu muharebe

Teslimiyetin fert fert gösterildiği ve hep birlikte ashabın tek vücut olabilme mücadelesini verdiği savaş

Hz

Hamza R

A

Rahmet Peygamberi A

S

Efendimiz’in amcası

Vahşi b

Harb tarafından bu savaşta karnı yarıldı, ciğeri çıkarıldı, burnu ve kulakları lime lime edildi, bir intikam uğruna ve en vahşi şekilde

Savaş bittiğinde Peygamber A

S

Efendimiz, sadece imanından dolayı bu vahşetin uygulandığı mübarek naaşın başına geldi

Arkadaşları bir hırka ile üzerini örtmeye çalışıyorlardı

Ama başını örtseler ayağı açılıyor, ayağını kapatsalar başına yetmiyor

“Ey Allah’ın Rasulü!

Geniş bir kefen bulamadık ki onu kefenleyelim!” diyorlardı

O gün ablası Safiyye hıçkıra hıçkıra nasıl ağlamıştı! Hele gül neslin anası Hz

Fatıma

Ve ardından Kainatın Biriciği Efendimiz A

S

tutamamıştı gözyaşlarını

O zaman Cebrail A

S

Mahzun Nebi’ye gelip şöyle demişti:
“Hamza, göktekiler yanında Allah ve Rasulü’nün aslanıdır, diye yazıldı

”
Vahşi, Uhud günü kölelikten kurtulmuştu

Aradan yıllar geçmiş, ama hâlâ esir yaşıyordu

Zira Mekke fethedildiği gün Taif’e, Kainatın Efendisi Taif’e gidince de önce Şam’a ardından Yemen’e kaçmıştı

Adeta yeryüzü ona dar geliyordu

Ancak Vahşi b

Harb’ın bu hali Alemlerin Rabbi’ne elbette gizli değildi

İhtimal, Vahşi’nin gönlünde bir yöneliş vardı

Nefsi kabul etmese de gözleriyle gördüklerine iman etmeli, gönlüne Son Peygamber’in sevgisini artık koymalıydı

Ama ne yapmalı, nasıl bir yol bulmalıydı, gönüller sevgilisi Muhammed A

S

’a ulaşmak için

İlâhî irade sebepler yaratmaya başladı

Bir dostu ona: “Bu kaçış niye? Muhammed kendisine iman edenleri asla öldürmüyor” dedi

BİR MEKTUP, BİR DAVET
Belki de bu söz tevbe kapısını aralamıştı

Gönüldeki iman ateşinin yanması gibi bir şeydi bu

Şimdi o Rahmet Peygamberi’ne sevgi ile bakma zamanıydı

İstisnasız her yaratılmışa Allah vergisi rahmet nazarı ile bakan Sevgili Peygamberimiz, amcası Ebu Talib’in imana gelmesinde ne kadar hassas davrandı ise, ciğerparesi diğer amcası Hz

Hamza’yı şehit eden Vahşi b

Harb’in Allah’a ve Rasulü’ne iman etmesinde bir o kadar ısrarlı idi

Yeter ki bir kul Allah Tealâ’nın huzurunda boynunu büksün

Ve

Rasulullah A

S

Efendimiz, Hz

Hamza R

A

’ı şehit eden Vahşi b

Harb’in O’nu ağlatan vahşetine rağmen bir mektup yazdı

İman ettiği takdirde, Allahu Tealâ’nın kendisini affedeceğini bildirdi

Mektupta şu ayeti kerime yer alıyordu:
“Onlar ki, Allah ile beraber başka bir ilâha yalvarmazlar, Allah’ın haram kıldığı cana haksız yere kıymazlar ve zina etmezler

Bunları yapan günahının cezasını bulur

Kıyamet günü azabı kat kat olur

Ve orada alçaltılmış olarak temelli kalır

” (Furkan/68)
Vahşi b

Harb mektubu alınca, şu ifadeleri içeren bir mektup yazdı:
“Sen beni müslüman olmaya davet ediyorsun

Ama ben, bu ayette geçen bütün günahları işledim

Küfür içinde yaşadım

Zina ettim

Bir de senin gözünün nuru amcanı öldürdüm

Benim gibi birisi affedilir mi ki, ben de müslüman olayım?

”
Günahın ne kadar büyük olduğunu anlayabilmek, tevbenin ilk merhalesiydi

Rasulullah A

S

Efendimiz gönderdiği ikinci mektupta, onun bu haline:
“Allah kendisine ortak koşulmasını asla bağışlamaz

Bundan başkasını dilediği kimse için bağışlar

Allah’a ortak koşan kimse, büyük bir günah ile iftira etmiş olur

(Nisa/43) ayeti ile cevap verdi

Bu yaklaşım, Gönüller Sultanı’na giden yolu iyice aralamıştı

'O'NUN RAHMETİNDEN ÜMİT KESMEYİN'
Vahşi b

Harb, bu ayeti kerimede kendisinin affedileceğine dair kesin bir işaret bulunmadığını ifade ederek, “Allahu Tealâ dilerse affedecek deniliyor, ya dilemezse?

”diye şüphesini dile getiren, dolayısıyla müslümanlığa güç yetiremeyeceğini söyleyen bir mektup yazdı

Bunun üzerine Rasulullah A

S

Efendimiz Vahşi b

Harb’e üçüncü bir mektup gönderdi

Bu mektupta ise şu ayeti kerime yazılı idi:
“De ki : Ey nefisleri aleyhine haddi aşan kullarım!

Allah’ın rahmetinden ümidinizi kesmeyin

Çünkü Allah, bütün günahları bağışlar

Şüphesiz ki O, çok bağışlayan, çok merhamet edendir

” (Zümer/53)
Vahşi b

Harb bu mektubu aldıktan sonra “şimdi tamam” dedi

Ve Medine’ye Peygamberimiz’in huzuruna geldi

Efendimiz A

S

sordular:
“Anlat, Hamza’yı nasıl öldürdün?”
Vahşi b, Harb, Uhud Harbi sırasında olanları bütünüyle anlattı

Nihayet sözlerini bitirip Peygamberimiz’e biat etti

Ancak Rahmet Peygamberi’nin kendisinden bir isteği vardı:
“Mümkünse bana fazla görünmemeye çalış! Çünkü seni her gördükçe Hamza’yı hatırlar ve sana gereken şefkati bir insan olarak gösteremeyebilirim

Böylece sen talihsizliğe itilmiş, ben de vazifemi tam yapamamış olurum!

”
Vahşi zaten yeterince kırmıştı Kainatın Efendisi’ni

Ama ondan uzakta kalmak da kolay değildi elbette

Bir tebessüme hasret kalmanın ne demek olduğunu, o bütün varlığı ile yaşamış, gönülden bırakıvermişti ellerini nur-u muhammedîye

Artık sahabi sıfatını aldıktan sonra, kalp bu sevgiliden asla ayrılamazdı, ayrılmadı da

Mescidi Nebi’de, Gönüller Sultanı’nın çok defa sadece sesini duyabilmiş, nice günler kendi kendine, “bir gün Allah Rasulü artık görünebilirsin der mi acaba?” diye o muştulu haberi ne kadar da beklemişti

“O kimsenin gülüşü ne mübarektir ki, ağzını açınca can hokkasından inci görünür gibi kalbi gözükür

Sen kaya da olsan, mermer de bulunsan, bir kâmil veliye kavuşunca cevher haline gelirsin

O velinin muhabbetini kalbine yerleştir

Ariflerin sevgisinden başka şeye gönül verme

Ümitsizlik tarafına ise hiç gitme

Günaha yönelme

Zira güneşler hâlâ parlıyor

Gönül seni kalp ehlinin semtine doğru çeker

Aklını başına al da, bir gönül erinin sohbetiyle kalbine gıda ver

O kalbin sahibinden bir ikbal dile

” diyen Hz

Mevlâna’nın sözü, sanki esasını bu hadiseden almış gibiydi

Ve bir gün Vahşi b

Harb, duyduğu acı haber karşısında iyice yıkıldı:
Kainatın Efendisi A

S

ahirete irtihal etmişti

Yıllar var ki, doyasıya koklayamamıştı o nurlu elleri

Oysa bir tek rahmet nazarı kendisine yetecekti, inanmıştı buna

Ama ilâhî irade

Anlaşılan o ki, bütün hadiselere yön veren Allah Tealâ kendisinden istikamet istiyordu

Bu istikamet, sevgiliye verilen sözde gizlenmişti

Günahına keffaret olmak üzere sahip olduğu her şeyini feda edecekti, buna canı da dahildi

Hz

Hamza’yı şehit eden mızrağını yeniden eline aldı

Esasen onu belki de bu gün için saklamıştı

SAKLANAN MIZRAK
Hz

Ebubekir R

A

’ın hilafet zamanıydı

Müseylime adında bir sahtekâr peygamberlik iddiasında bulunuyordu

Hz

Ebubekir R

A

da Halid b

Velid R

A

komutasında bir ordunun hazırlanmasını istedi

Hz

Vahşi R

A

’ın aradığı fırsat nihayet ortaya çıkmıştı

Bu ordunun arasında bir nefer olarak ver aldı

Savaş günlerce devam etti

Müseylime ve ordusu ölüm-kalım savaşı veriyordu

Bir ara Müseylime kaleden çıkıp kaçmak isterken, nöbet bekleyen bir sahabi “işte Allah’ın düşmanı kaçıyor!” diye seslendi

Vahşi R

A

bu sözü işitince, elindeki mızrağı Müseylime’nin göğsüne indirdi

Onu öldürdüğünü anlayınca da şükür secdesine kapandı

İhtimal, Allah Rasulü A

S

’ın ruhaniyetine “ey Allah’ın Rasulü!

Artık gelebilir miyim?” der gibiydi

Hz

Mevlâna: “Her ne olursan ol, yine de gel! İster Mecusi, ister Putperest

Tevbeni bin kere bozmuş olsan da yine gel! Burası ümitsizlik kapısı değil

” derken, Şems-i Tebrizî Hazretleri’nde böylesi nice güzelliklere ulaşmıştı demek abartı olmasa gerek

İşte bu gönül eri Mesnevi’de şöyle diyor:
“Bir kandil, mumdan alıp da yandı mı, onu gören mumu görmüş olur

Bu parlaklık yüz kandile de nakledilse, sonuncusunun aydınlığını görmek, en evvelinin nurunu görmek gibidir

İstersen aradığın hidayet nurunu sonuncu kandilden, dilersen bizzat can ışığından al! Aralarında fark yoktur

İstersen o hidayet nurunu sonraki kandillerde, yani hayatta olan mürşidlerde; istersen gelmiş-geçmiş velilerin ruhlarında gör

Bir nefes gelir, seni görür gider

Ve bu nefes her kimi dilerse ona da hayat verir

”
Neden olmasın?!

Bir bahar mevsiminde güller arasında dolaşanlar gibi

Bahar kokulu çiçeklerden bir nefes alanlar gibi

Hz

Peygamber A

S

anlattı:
Sizden önce yaşamış olan bir adam vardı

Doksandokuz kişiyi öldürmüştü

Bir gün yeryüzünde en büyük alimin kim olduğunu araştırmaya karar verdi

Ona bir rahibi gösterdiler

Hemen onun yanına gitti ve sordu:
- Doksandokuz insanı öldürmüş bir kişinin tevbesi kabul olur mu?”

Rahip:
- Olmaz, diye cevap verince onu da öldürdü

Böylece öldürdüğü insan sayısı yüze tamamlandı

Aradan bir süre geçtikten sonra tekrar yeryüzünde en büyük alimin kim olduğunu araştırmaya koyuldu

Bu sefer de kendisine alim bir adam gösterildi

Katil hemen o alimin yanına gitti ve sordu:
- Yüz insanı öldürmüş olan bir kişinin tevbesi kabul olur mu?
Alim cevap verdi:
- Tabii ki kabul olur

Onunla tevbe arasına kim girebilir?
Alim bu kadar insanı öldüren kişinin, karşısında duranın ta kendisi olduğunu anlamış olmalı ki sözüne şöyle devam etti:
- Ama şöyle şöyle bir yer var oraya git

Orada Allah’a kulluk eden insanlar var, onlarla birlikte sen de Allah’a ibadet et

Sakın önceki memleketine dönme, orası kötü bir yerdir

Katil alimin sözüne ikna oldu ve tavsiye ettiği yere gitmek için oradan ayrıldı

Fakat yolu yarıladığında eceli yetti ve orada vefat etti

Rahmet ve azap melekleri, adamı kimin alıp götüreceği konusunda tartışmaya başladılar

Rahmet melekleri:
- Bu adam tevbe ederek ve kalbini Allahu Tealâ’ya çevirerek geldi, dediler

Azap melekleri ise:
- Bu adam hayatı boyunca hiçbir hayır işlemedi, diyerek haklılıklarını ifade ettiler

Bu esnada insan suretinde bir melek çıkageldi

Onu aralarında hakem tayin ettiler

Hakem olan melek şöyle dedi:
- Geldiği yer ile varacağı yere olan uzaklığı ölçün, hangisine daha yakın ise adam o tarafa aittir

Melekler mesafeleri ölçtüler ve gitmek istediği yere daha yakın olduğunu tespit ettiler

Bunun üzerine onu, rahmet melekleri alıp götürdü

(Buharî, Müslim)
* * *
İçerisinde birçok hakikatin bulunduğu bu hadis-i şerifte, kanaatimize göre en çok dikkat edilmesi gereken taraf şurasıdır: Tevbeden sonra, günah işlediğimiz çevreyi değiştirmek

Tevbe etmek, tabii ki çok önemli

Ama tevbeden sonra geri dönüş yapmamak ve istikrarlı bir hayat sürdürebilmek de bir o kadar önemli

Bunun için kesinlikle bizi günaha sürüklemiş olan veya göz yuman eski çevremizi iyi düşünmemiz gerekir

Bu, eski çevremizi hakir görmek veya küçümsemek anlamında değildir

Sadece o çevrede işlenmekte olan günahlardan kurtulmak ve yeni bir çevre ile iyiliklere açılmak içindir

***mum*** · 08-31-2008

Alıntı:


	Hz Peygamber AS anlattı: Sizden önce yaşamış olan bir adam vardı Doksandokuz kişiyi öldürmüştü Bir gün yeryüzünde en büyük alimin kim olduğunu araştırmaya karar verdi Ona bir rahibi gösterdiler Hemen onun yanına gitti ve sordu: - Doksandokuz insanı öldürmüş bir kişinin tevbesi kabul olur mu?” Rahip: - Olmaz, diye cevap verince onu da öldürdü Böylece öldürdüğü insan sayısı yüze tamamlandı Aradan bir süre geçtikten sonra tekrar yeryüzünde en büyük alimin kim olduğunu araştırmaya koyuldu Bu sefer de kendisine alim bir adam gösterildi Katil hemen o alimin yanına gitti ve sordu: - Yüz insanı öldürmüş olan bir kişinin tevbesi kabul olur mu? Alim cevap verdi: - Tabii ki kabul olur Onunla tevbe arasına kim girebilir? Alim bu kadar insanı öldüren kişinin, karşısında duranın ta kendisi olduğunu anlamış olmalı ki sözüne şöyle devam etti: - Ama şöyle şöyle bir yer var oraya git Orada Allah’a kulluk eden insanlar var, onlarla birlikte sen de Allah’a ibadet et Sakın önceki memleketine dönme, orası kötü bir yerdir Katil alimin sözüne ikna oldu ve tavsiye ettiği yere gitmek için oradan ayrıldı Fakat yolu yarıladığında eceli yetti ve orada vefat etti Rahmet ve azap melekleri, adamı kimin alıp götüreceği konusunda tartışmaya başladılar Rahmet melekleri: - Bu adam tevbe ederek ve kalbini Allahu Tealâ’ya çevirerek geldi, dediler Azap melekleri ise: - Bu adam hayatı boyunca hiçbir hayır işlemedi, diyerek haklılıklarını ifade ettiler Bu esnada insan suretinde bir melek çıkageldi Onu aralarında hakem tayin ettiler Hakem olan melek şöyle dedi: - Geldiği yer ile varacağı yere olan uzaklığı ölçün, hangisine daha yakın ise adam o tarafa aittir Melekler mesafeleri ölçtüler ve gitmek istediği yere daha yakın olduğunu tespit ettiler Bunun üzerine onu, rahmet melekleri alıp götürdü (Buharî, Müslim)

güzel ve ibretli bir kıssa

Riyadüssalihin hadis kitabında okumuştum

**yasin** · 08-31-2008

Allah razı olsun ibret verici çok güzeldi Rabbim tövbemizde samimi olanlardan eylesin inşallah

**biyce** · bir Hafta önce

İnşallah

Allah razı olsun

03-29-2007	#1
Bilgiler İnşirah Devamlı Üye Bilgiler Üyelik tarihi: Mar 2007 Mesaj: 10,052 İtibar Tecrübe Puanı: 104 Rep Puanı : 3504 Rep Derecesi :	GÜnah Ne Kadar BÜyÜk Olsa Da... Mekke’nin fethedildiği gün nice yüzler gülmüştü Yıllardır ayrı kaldıkları kutsal beldeye kavuşmanın yanı sıra, bir de Allah’ın Evi’nde buluşmanın verdiği haz vardı gönüllerde Bu haz, Beytullah’a girişte ashabın yüzlerinden okunuyordu Önde Kainatın Biriciği Efendimiz AS, yanında başta Ebubekir RA olmak üzere tüm ashabıSilah yok, kavga yok, karşı koyma yok Gönüllerde rahmanî bir huzur var Allah Tealâ’nın nazargâhı olan Beytullah’ı tavaf edişte bir edep var Bu edepte ise iman etmiş bir kalbin, engellenemez bir teslimiyeti var: Lebbeyk Allahümme lebbeyk: Buyur Allahım! Buyur Allahım! BİR HÜRRİYET ARAYIŞI Ama Mekke fethedildiği gün yine nice yüzler gülememiş, bu güzelliğe gözleri bile dayanamamıştı, Bu yüzden yer ve gök dar gelmiş; ihtimal, ‘Muhammed artık bizden intikam almak için, hem ibret-i âlem olsun diye bizi Mekke’nin ortasında astırır’ düşüncesiyle pek çok Mekkeli müşrik şehri terk etmişti Sevgiden mahrum insanlar o sıcak yüreğin, o gönülden süzülen bir tek tebessümün değerini nereden bilebilir? “Muhammed Allah’ın Rasulüdür” (Fetih/29) diyemeyenler, ezelden ebede kadar ilâhî nur taşıyan o rahmet peygamberini nasıl bulabilir?! İşte o gün bu şehirden kaçmıştı Vahşi b Harb Kaçmak onun için bir çareydi belki de Ne var ki Allah’ın rahmeti sonsuz İnsan tertemiz bir ruh halinde yaratılmışken, nefsi tarafından aldatılmış, kandırılmış ise eğer, insanın kendisine değil, taşıdığı kötü sıfata karşı konulur Bu yüzden olmalı; günah işleyen değil, günahında ısrar edip tevbe etmeyen ateşe çağrılır Vahşi b Harb köleydi Bedir savaşını kaybeden Kureyşliler ona kölelikten nasıl kurtulabileceğini söylediler: - Ya Hamza’yı veya Ali’yi yahut Muhammed’i öldür, hürriyetine kavuş! Hürriyetin anlamını, köleliğin ne olduğu bilen anlar Vahşi b Harb aklına koymuştu bir kere Kurtulmalıydı bu kölelikten ŞEHİTLERİN EN DEĞERLİSİ Ve Uhud Harbi Her anı ibretlerle dolu muharebe Teslimiyetin fert fert gösterildiği ve hep birlikte ashabın tek vücut olabilme mücadelesini verdiği savaş Hz Hamza RA Rahmet Peygamberi AS Efendimiz’in amcası Vahşi b Harb tarafından bu savaşta karnı yarıldı, ciğeri çıkarıldı, burnu ve kulakları lime lime edildi, bir intikam uğruna ve en vahşi şekilde Savaş bittiğinde Peygamber AS Efendimiz, sadece imanından dolayı bu vahşetin uygulandığı mübarek naaşın başına geldi Arkadaşları bir hırka ile üzerini örtmeye çalışıyorlardı Ama başını örtseler ayağı açılıyor, ayağını kapatsalar başına yetmiyor “Ey Allah’ın Rasulü! Geniş bir kefen bulamadık ki onu kefenleyelim!” diyorlardı O gün ablası Safiyye hıçkıra hıçkıra nasıl ağlamıştı! Hele gül neslin anası Hz Fatıma Ve ardından Kainatın Biriciği Efendimiz AS tutamamıştı gözyaşlarını O zaman Cebrail AS Mahzun Nebi’ye gelip şöyle demişti: “Hamza, göktekiler yanında Allah ve Rasulü’nün aslanıdır, diye yazıldı” Vahşi, Uhud günü kölelikten kurtulmuştu Aradan yıllar geçmiş, ama hâlâ esir yaşıyordu Zira Mekke fethedildiği gün Taif’e, Kainatın Efendisi Taif’e gidince de önce Şam’a ardından Yemen’e kaçmıştı Adeta yeryüzü ona dar geliyordu Ancak Vahşi b Harb’ın bu hali Alemlerin Rabbi’ne elbette gizli değildi İhtimal, Vahşi’nin gönlünde bir yöneliş vardı Nefsi kabul etmese de gözleriyle gördüklerine iman etmeli, gönlüne Son Peygamber’in sevgisini artık koymalıydı Ama ne yapmalı, nasıl bir yol bulmalıydı, gönüller sevgilisi Muhammed AS’a ulaşmak için İlâhî irade sebepler yaratmaya başladı Bir dostu ona: “Bu kaçış niye? Muhammed kendisine iman edenleri asla öldürmüyor” dedi BİR MEKTUP, BİR DAVET Belki de bu söz tevbe kapısını aralamıştı Gönüldeki iman ateşinin yanması gibi bir şeydi bu Şimdi o Rahmet Peygamberi’ne sevgi ile bakma zamanıydı İstisnasız her yaratılmışa Allah vergisi rahmet nazarı ile bakan Sevgili Peygamberimiz, amcası Ebu Talib’in imana gelmesinde ne kadar hassas davrandı ise, ciğerparesi diğer amcası Hz Hamza’yı şehit eden Vahşi b Harb’in Allah’a ve Rasulü’ne iman etmesinde bir o kadar ısrarlı idi Yeter ki bir kul Allah Tealâ’nın huzurunda boynunu büksün Ve Rasulullah AS Efendimiz, Hz Hamza RA’ı şehit eden Vahşi b Harb’in O’nu ağlatan vahşetine rağmen bir mektup yazdı İman ettiği takdirde, Allahu Tealâ’nın kendisini affedeceğini bildirdi Mektupta şu ayeti kerime yer alıyordu: “Onlar ki, Allah ile beraber başka bir ilâha yalvarmazlar, Allah’ın haram kıldığı cana haksız yere kıymazlar ve zina etmezler Bunları yapan günahının cezasını bulur Kıyamet günü azabı kat kat olur Ve orada alçaltılmış olarak temelli kalır” (Furkan/68) Vahşi b Harb mektubu alınca, şu ifadeleri içeren bir mektup yazdı: “Sen beni müslüman olmaya davet ediyorsun Ama ben, bu ayette geçen bütün günahları işledim Küfür içinde yaşadım Zina ettim Bir de senin gözünün nuru amcanı öldürdüm Benim gibi birisi affedilir mi ki, ben de müslüman olayım?” Günahın ne kadar büyük olduğunu anlayabilmek, tevbenin ilk merhalesiydi Rasulullah AS Efendimiz gönderdiği ikinci mektupta, onun bu haline: “Allah kendisine ortak koşulmasını asla bağışlamaz Bundan başkasını dilediği kimse için bağışlar Allah’a ortak koşan kimse, büyük bir günah ile iftira etmiş olur (Nisa/43) ayeti ile cevap verdi Bu yaklaşım, Gönüller Sultanı’na giden yolu iyice aralamıştı 'O'NUN RAHMETİNDEN ÜMİT KESMEYİN' Vahşi b Harb, bu ayeti kerimede kendisinin affedileceğine dair kesin bir işaret bulunmadığını ifade ederek, “Allahu Tealâ dilerse affedecek deniliyor, ya dilemezse?”diye şüphesini dile getiren, dolayısıyla müslümanlığa güç yetiremeyeceğini söyleyen bir mektup yazdı Bunun üzerine Rasulullah AS Efendimiz Vahşi b Harb’e üçüncü bir mektup gönderdi Bu mektupta ise şu ayeti kerime yazılı idi: “De ki : Ey nefisleri aleyhine haddi aşan kullarım! Allah’ın rahmetinden ümidinizi kesmeyin Çünkü Allah, bütün günahları bağışlar Şüphesiz ki O, çok bağışlayan, çok merhamet edendir” (Zümer/53) Vahşi b Harb bu mektubu aldıktan sonra “şimdi tamam” dedi Ve Medine’ye Peygamberimiz’in huzuruna geldi Efendimiz AS sordular: “Anlat, Hamza’yı nasıl öldürdün?” Vahşi b, Harb, Uhud Harbi sırasında olanları bütünüyle anlattı Nihayet sözlerini bitirip Peygamberimiz’e biat etti Ancak Rahmet Peygamberi’nin kendisinden bir isteği vardı: “Mümkünse bana fazla görünmemeye çalış! Çünkü seni her gördükçe Hamza’yı hatırlar ve sana gereken şefkati bir insan olarak gösteremeyebilirim Böylece sen talihsizliğe itilmiş, ben de vazifemi tam yapamamış olurum!” Vahşi zaten yeterince kırmıştı Kainatın Efendisi’ni Ama ondan uzakta kalmak da kolay değildi elbette Bir tebessüme hasret kalmanın ne demek olduğunu, o bütün varlığı ile yaşamış, gönülden bırakıvermişti ellerini nur-u muhammedîye Artık sahabi sıfatını aldıktan sonra, kalp bu sevgiliden asla ayrılamazdı, ayrılmadı da Mescidi Nebi’de, Gönüller Sultanı’nın çok defa sadece sesini duyabilmiş, nice günler kendi kendine, “bir gün Allah Rasulü artık görünebilirsin der mi acaba?” diye o muştulu haberi ne kadar da beklemişti “O kimsenin gülüşü ne mübarektir ki, ağzını açınca can hokkasından inci görünür gibi kalbi gözükür Sen kaya da olsan, mermer de bulunsan, bir kâmil veliye kavuşunca cevher haline gelirsin O velinin muhabbetini kalbine yerleştir Ariflerin sevgisinden başka şeye gönül verme Ümitsizlik tarafına ise hiç gitme Günaha yönelme Zira güneşler hâlâ parlıyor Gönül seni kalp ehlinin semtine doğru çeker Aklını başına al da, bir gönül erinin sohbetiyle kalbine gıda ver O kalbin sahibinden bir ikbal dile” diyen Hz Mevlâna’nın sözü, sanki esasını bu hadiseden almış gibiydi Ve bir gün Vahşi b Harb, duyduğu acı haber karşısında iyice yıkıldı: Kainatın Efendisi AS ahirete irtihal etmişti Yıllar var ki, doyasıya koklayamamıştı o nurlu elleri Oysa bir tek rahmet nazarı kendisine yetecekti, inanmıştı buna Ama ilâhî irade Anlaşılan o ki, bütün hadiselere yön veren Allah Tealâ kendisinden istikamet istiyordu Bu istikamet, sevgiliye verilen sözde gizlenmişti Günahına keffaret olmak üzere sahip olduğu her şeyini feda edecekti, buna canı da dahildi Hz Hamza’yı şehit eden mızrağını yeniden eline aldı Esasen onu belki de bu gün için saklamıştı SAKLANAN MIZRAK Hz Ebubekir RA’ın hilafet zamanıydı Müseylime adında bir sahtekâr peygamberlik iddiasında bulunuyordu Hz Ebubekir RA da Halid b Velid RA komutasında bir ordunun hazırlanmasını istedi Hz Vahşi RA’ın aradığı fırsat nihayet ortaya çıkmıştı Bu ordunun arasında bir nefer olarak ver aldı Savaş günlerce devam etti Müseylime ve ordusu ölüm-kalım savaşı veriyordu Bir ara Müseylime kaleden çıkıp kaçmak isterken, nöbet bekleyen bir sahabi “işte Allah’ın düşmanı kaçıyor!” diye seslendi Vahşi RA bu sözü işitince, elindeki mızrağı Müseylime’nin göğsüne indirdi Onu öldürdüğünü anlayınca da şükür secdesine kapandı İhtimal, Allah Rasulü AS’ın ruhaniyetine “ey Allah’ın Rasulü! Artık gelebilir miyim?” der gibiydi Hz Mevlâna: “Her ne olursan ol, yine de gel! İster Mecusi, ister Putperest Tevbeni bin kere bozmuş olsan da yine gel! Burası ümitsizlik kapısı değil” derken, Şems-i Tebrizî Hazretleri’nde böylesi nice güzelliklere ulaşmıştı demek abartı olmasa gerek İşte bu gönül eri Mesnevi’de şöyle diyor: “Bir kandil, mumdan alıp da yandı mı, onu gören mumu görmüş olur Bu parlaklık yüz kandile de nakledilse, sonuncusunun aydınlığını görmek, en evvelinin nurunu görmek gibidir İstersen aradığın hidayet nurunu sonuncu kandilden, dilersen bizzat can ışığından al! Aralarında fark yoktur İstersen o hidayet nurunu sonraki kandillerde, yani hayatta olan mürşidlerde; istersen gelmiş-geçmiş velilerin ruhlarında gör Bir nefes gelir, seni görür gider Ve bu nefes her kimi dilerse ona da hayat verir” Neden olmasın?! Bir bahar mevsiminde güller arasında dolaşanlar gibi Bahar kokulu çiçeklerden bir nefes alanlar gibi Hz Peygamber AS anlattı: Sizden önce yaşamış olan bir adam vardı Doksandokuz kişiyi öldürmüştü Bir gün yeryüzünde en büyük alimin kim olduğunu araştırmaya karar verdi Ona bir rahibi gösterdiler Hemen onun yanına gitti ve sordu: - Doksandokuz insanı öldürmüş bir kişinin tevbesi kabul olur mu?” Rahip: - Olmaz, diye cevap verince onu da öldürdü Böylece öldürdüğü insan sayısı yüze tamamlandı Aradan bir süre geçtikten sonra tekrar yeryüzünde en büyük alimin kim olduğunu araştırmaya koyuldu Bu sefer de kendisine alim bir adam gösterildi Katil hemen o alimin yanına gitti ve sordu: - Yüz insanı öldürmüş olan bir kişinin tevbesi kabul olur mu? Alim cevap verdi: - Tabii ki kabul olur Onunla tevbe arasına kim girebilir? Alim bu kadar insanı öldüren kişinin, karşısında duranın ta kendisi olduğunu anlamış olmalı ki sözüne şöyle devam etti: - Ama şöyle şöyle bir yer var oraya git Orada Allah’a kulluk eden insanlar var, onlarla birlikte sen de Allah’a ibadet et Sakın önceki memleketine dönme, orası kötü bir yerdir Katil alimin sözüne ikna oldu ve tavsiye ettiği yere gitmek için oradan ayrıldı Fakat yolu yarıladığında eceli yetti ve orada vefat etti Rahmet ve azap melekleri, adamı kimin alıp götüreceği konusunda tartışmaya başladılar Rahmet melekleri: - Bu adam tevbe ederek ve kalbini Allahu Tealâ’ya çevirerek geldi, dediler Azap melekleri ise: - Bu adam hayatı boyunca hiçbir hayır işlemedi, diyerek haklılıklarını ifade ettiler Bu esnada insan suretinde bir melek çıkageldi Onu aralarında hakem tayin ettiler Hakem olan melek şöyle dedi: - Geldiği yer ile varacağı yere olan uzaklığı ölçün, hangisine daha yakın ise adam o tarafa aittir Melekler mesafeleri ölçtüler ve gitmek istediği yere daha yakın olduğunu tespit ettiler Bunun üzerine onu, rahmet melekleri alıp götürdü (Buharî, Müslim) * * * İçerisinde birçok hakikatin bulunduğu bu hadis-i şerifte, kanaatimize göre en çok dikkat edilmesi gereken taraf şurasıdır: Tevbeden sonra, günah işlediğimiz çevreyi değiştirmek Tevbe etmek, tabii ki çok önemli Ama tevbeden sonra geri dönüş yapmamak ve istikrarlı bir hayat sürdürebilmek de bir o kadar önemli Bunun için kesinlikle bizi günaha sürüklemiş olan veya göz yuman eski çevremizi iyi düşünmemiz gerekir Bu, eski çevremizi hakir görmek veya küçümsemek anlamında değildir Sadece o çevrede işlenmekte olan günahlardan kurtulmak ve yeni bir çevre ile iyiliklere açılmak içindir

08-31-2008	#3
Bilgiler yasin Devamlı Üye Bilgiler Üyelik tarihi: Jan 2008 Mesaj: 398 İtibar Tecrübe Puanı: 4 Rep Puanı : 46 Rep Derecesi :	--->: GÜnah Ne Kadar BÜyÜk Olsa Da... Allah razı olsun ibret verici çok güzeldi Rabbim tövbemizde samimi olanlardan eylesin inşallah

bir Hafta önce	#4
Bilgiler biyce Devamlı Üye Bilgiler Üyelik tarihi: Dec 2008 Mesaj: 105 İtibar Tecrübe Puanı: 2 Rep Puanı : 37 Rep Derecesi :	--->: GÜnah Ne Kadar BÜyÜk Olsa Da... İnşallah Allah razı olsun

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cvp	son Mesaj
Büyük günah ve nikâh (Büyük günah işleyen birisi dînden çıkmış olur mu, evli ise nik)	mum	Fetvalar; bir konu hakkında verilen fetva sorusu ve cevabı	1	3 Hafta önce 03:26 AM
yedi büyük günah	yolcu	Kötü Ahlak Sıfatları	6	10-12-2008 23:15 PM
“Benim şefaatim ümmetimin günah-ı kebair (büyük günah) işleyen kısmınadır” hadis-i şe	LeoparGS	Siyer / Peygamberlerin Hayatı soru ve cevapları	6	08-29-2008 21:32 PM
Kâ'beyi yıkmaktan daha büyük günah	infak	Dini, Güzel Yazılar / Makaleler	0	12-07-2007 13:40 PM
Büyük Günah Kavrami	mumsema	G-H	1	05-17-2007 18:35 PM

Konu Araçları
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder