Okudukça tutundugumuz sayfalar

**Zahid** · 09-05-2007

kar tanesini bir melek mi taşır anne?

Kar taneleriyle âyet âyet melekler mi iner üzerimize?

Kar hep yağsın, hep yağsın anne

Âyet âyet yağsın

Hayat, bu sayfadan ibâret değil

Âyet ayet her ön yeniden yazılan, yeniden inşa olan bir hayat var hayattan içeri

Görünenin, bilinenin ötesinde belki; belki elimizi uzatsak yakalıyoruz, yakalanıveriyoruz

Okumaya, duymaya, görmeye açık olduğumuz ölçüde açılıyor sayfalar, önümüze hayat icre bir hayat seriliyor

Gece gündüzün, gündüz gecenin içinden sıyrılıyor Karanlık bir âyetle üzerimize çöküyor, gün bir âyetle doğuyor

Gül bir âyetle açıyor, bir âyetle soluyor

Kar taneleri, güneş hüzmeleri âyet âyet iniyor

Yollarda, yıllarda, yıldızlarda izler var Kimsesiz bıraktığımız bize, bizi götürecek izler var Elimizi uzatsak izleri yakalayacak, tutacağız; izlere tutunacağız Dirilişimize ve toprak oluşumuza tutunacağız

Bir âyetle doğuyor bebek Bebeğin doğuşuna, ilk ağlayışlarına, yumuk yumuk ellerine tutunacağız Bir âyet düşüyor saçımıza aklar Yüzümüze çizilen çizgilere, artık az gören gözlerimize, ayak seslerimize karışan baston tıktıklarına tutunacağız

Rüzgârın bir akış içinde sürüklenişini, bulutları önüne katıp sürükleşişini, ölü toprağa yağmur damlalarıyla can gelişini izleyeceğiz Dirilsin ve toprak oluşun izlerini hangi satırlar gizler bileceğiz Dirilişimizi saklayan yağmur damlalarının ardına düşeceğiz

Lâkin yağmur tıpırtıları uzak kulaklarımıza Hayatın diğer yüzüne ait sayfalar hep kapalı

Doğu’ya ve Batı’yı, doğumu ve batımı okumuyoruz

Biz görünende, bilinende, duyulanda; hep, bu sayfadayken içimizde güneşler doğuyor, güneşler batıyor Bizi ışıtmadan, bize dokunamadan, dışımızda hayat akıyor Biz, kendimizin dışında yitiriyoruz Bize ait olmayan satırlarda, sayfalarda, kitaplarda, kütüphanelerde yitiriyoruz

Saatlerde zamanımız yitiyor

Kentlerde şehrimizi yitiriyoruz

Oysa, ne kadar kda yakınız o yuzak şehre İçimizde bir yerlerde şehir Lâkin şehre varmak yerine çölleri kaderimiz biliyoruz Yağmurlarda dirilmek, arınmak yerine kurağa boyun eğiriyoruz Aramaktansa bulunmuşlarla yetiriyoruz Kuşların kanat çırpışları kentlerimizdeki ölü yaprakları havalandıramıyor Yağmur damlaları toprağını yitirmiş kentlerimizi ıslatamıyor

Elimizde okunacak ve yazılacak, ne kalıyor?

Okyanısların ortasında kara dalgalarla boğuşsak sularda acziyetimizi okuruz Lâkin biz, karşı kıyıları merak etmiyoruz Dağları aşmaya kalkışsak koca dağların karşısında ufaklığımızı okuruz Fakat biz, dağların ardıyla ilgilenmiyoruz Yalnızca koca binalarımızın tepesinde tepeden inme bir gururumuz var İsyanlarış ortasında kağıttan gemilerimiz sığınıyoruz

Acziyetimizi, garipliğimizi, gurbetliğimizi yitirdikle öteleri yitirdik Sorulu bir sayfada hep minicimleleri yazıyoruz, aynı cümleleri yeniden yeniden okuyoruz Yolsuz kaldık, artık ne uzak ne yakın var

Oysa, yürüyebilene ne kadar çok yol, izleyebilme ne kadar çok iz var Bir karıncanın adımları önümüze ne yollar açar Bir güvercin kanat çırpar da yollarımızın üstündeki örtüler kalkar Bir örümcek ağına çizilir haritalar Emri okur da âyet âyet dökülür yapraklar, titrer ağaç dalları Emrin büyüklüğü titretir dalları, titretir arzı Ve kimbilir, dökülen sarı yapraklardan biri de bize konar Emir, sarı bir yaprakla sinemize nakşolur da kendimizi okuruz Hep, ilk emrin telaşı, ürperişiyle Kendimizi dağların ve dalgaların önünde buluruz Anlarız ki aciziz

Bakarız Göçmen kuşlar bir iz bırakmıyor göklerde Yerde de bir izleri yok göçenlerin Virân bağlarda eski bağ sahiplerinin sesleri duyulmuyor Ehrâmlardan kölelerin çığlıkları gelmiyor Virân olmuş bağları, ehrâmları, harâbeleri okuruz Anlarız ki löniyiz

Gururumuzun bendi yıkılır, kâğıttan gemilerimiz birer birer erir Ve, tufan ortasında löniliğimize, acziyetimize tutunuruz Kendimize tutunuruz Görünenin bilinenin ötesinde bize ait bir sayfa açılır Okuruz ve yazarız Cümlelerimize tutunur her an yeniden yazılan, yeniden inşâ olan hayata katılırız Şehrimizin kapıları ardına kadar açılır ve hep kapıdan teker teker gireriz

Kar taneleri üzerimize âyet âyet iner

Gün, bir âyetle başlar

**MeZaR** · 09-05-2007

emegine saglik kardes Allah cc razi olsun insallah

09-05-2007	#1
Bilgiler Zahid Devamlı Üye Bilgiler Üyelik tarihi: Aug 2007 Mesaj: 267 İtibar Tecrübe Puanı: 3 Rep Puanı : 310 Rep Derecesi :	Okudukça tutundugumuz sayfalar kar tanesini bir melek mi taşır anne? Kar taneleriyle âyet âyet melekler mi iner üzerimize? Kar hep yağsın, hep yağsın anne Âyet âyet yağsın Hayat, bu sayfadan ibâret değil Âyet ayet her ön yeniden yazılan, yeniden inşa olan bir hayat var hayattan içeri Görünenin, bilinenin ötesinde belki; belki elimizi uzatsak yakalıyoruz, yakalanıveriyoruz Okumaya, duymaya, görmeye açık olduğumuz ölçüde açılıyor sayfalar, önümüze hayat icre bir hayat seriliyor Gece gündüzün, gündüz gecenin içinden sıyrılıyor Karanlık bir âyetle üzerimize çöküyor, gün bir âyetle doğuyor Gül bir âyetle açıyor, bir âyetle soluyor Kar taneleri, güneş hüzmeleri âyet âyet iniyor Yollarda, yıllarda, yıldızlarda izler var Kimsesiz bıraktığımız bize, bizi götürecek izler var Elimizi uzatsak izleri yakalayacak, tutacağız; izlere tutunacağız Dirilişimize ve toprak oluşumuza tutunacağız Bir âyetle doğuyor bebek Bebeğin doğuşuna, ilk ağlayışlarına, yumuk yumuk ellerine tutunacağız Bir âyet düşüyor saçımıza aklar Yüzümüze çizilen çizgilere, artık az gören gözlerimize, ayak seslerimize karışan baston tıktıklarına tutunacağız Rüzgârın bir akış içinde sürüklenişini, bulutları önüne katıp sürükleşişini, ölü toprağa yağmur damlalarıyla can gelişini izleyeceğiz Dirilsin ve toprak oluşun izlerini hangi satırlar gizler bileceğiz Dirilişimizi saklayan yağmur damlalarının ardına düşeceğiz Lâkin yağmur tıpırtıları uzak kulaklarımıza Hayatın diğer yüzüne ait sayfalar hep kapalı Doğu’ya ve Batı’yı, doğumu ve batımı okumuyoruz Biz görünende, bilinende, duyulanda; hep, bu sayfadayken içimizde güneşler doğuyor, güneşler batıyor Bizi ışıtmadan, bize dokunamadan, dışımızda hayat akıyor Biz, kendimizin dışında yitiriyoruz Bize ait olmayan satırlarda, sayfalarda, kitaplarda, kütüphanelerde yitiriyoruz Saatlerde zamanımız yitiyor Kentlerde şehrimizi yitiriyoruz Oysa, ne kadar kda yakınız o yuzak şehre İçimizde bir yerlerde şehir Lâkin şehre varmak yerine çölleri kaderimiz biliyoruz Yağmurlarda dirilmek, arınmak yerine kurağa boyun eğiriyoruz Aramaktansa bulunmuşlarla yetiriyoruz Kuşların kanat çırpışları kentlerimizdeki ölü yaprakları havalandıramıyor Yağmur damlaları toprağını yitirmiş kentlerimizi ıslatamıyor Elimizde okunacak ve yazılacak, ne kalıyor? Okyanısların ortasında kara dalgalarla boğuşsak sularda acziyetimizi okuruz Lâkin biz, karşı kıyıları merak etmiyoruz Dağları aşmaya kalkışsak koca dağların karşısında ufaklığımızı okuruz Fakat biz, dağların ardıyla ilgilenmiyoruz Yalnızca koca binalarımızın tepesinde tepeden inme bir gururumuz var İsyanlarış ortasında kağıttan gemilerimiz sığınıyoruz Acziyetimizi, garipliğimizi, gurbetliğimizi yitirdikle öteleri yitirdik Sorulu bir sayfada hep minicimleleri yazıyoruz, aynı cümleleri yeniden yeniden okuyoruz Yolsuz kaldık, artık ne uzak ne yakın var Oysa, yürüyebilene ne kadar çok yol, izleyebilme ne kadar çok iz var Bir karıncanın adımları önümüze ne yollar açar Bir güvercin kanat çırpar da yollarımızın üstündeki örtüler kalkar Bir örümcek ağına çizilir haritalar Emri okur da âyet âyet dökülür yapraklar, titrer ağaç dalları Emrin büyüklüğü titretir dalları, titretir arzı Ve kimbilir, dökülen sarı yapraklardan biri de bize konar Emir, sarı bir yaprakla sinemize nakşolur da kendimizi okuruz Hep, ilk emrin telaşı, ürperişiyle Kendimizi dağların ve dalgaların önünde buluruz Anlarız ki aciziz Bakarız Göçmen kuşlar bir iz bırakmıyor göklerde Yerde de bir izleri yok göçenlerin Virân bağlarda eski bağ sahiplerinin sesleri duyulmuyor Ehrâmlardan kölelerin çığlıkları gelmiyor Virân olmuş bağları, ehrâmları, harâbeleri okuruz Anlarız ki löniyiz Gururumuzun bendi yıkılır, kâğıttan gemilerimiz birer birer erir Ve, tufan ortasında löniliğimize, acziyetimize tutunuruz Kendimize tutunuruz Görünenin bilinenin ötesinde bize ait bir sayfa açılır Okuruz ve yazarız Cümlelerimize tutunur her an yeniden yazılan, yeniden inşâ olan hayata katılırız Şehrimizin kapıları ardına kadar açılır ve hep kapıdan teker teker gireriz Kar taneleri üzerimize âyet âyet iner Gün, bir âyetle başlar

09-05-2007	#2
Bilgiler MeZaR Devamlı Üye Bilgiler Üyelik tarihi: May 2007 Nerden: AFRiKADAN Mesaj: 1,207 İtibar Tecrübe Puanı: 13 Rep Puanı : 339 Rep Derecesi :	--->: Okudukça tutundugumuz sayfalar *emegine saglik kardes Allah cc razi olsun insallah*

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cvp	son Mesaj
Okuyabildikçe Tutunduğumuz Sayfalar	mumsema	Okumak [okumaya teşvik edelim]	5	03-03-2008 10:18 AM
Ardı sıra açılınca sayfalar!	Mustafa Cilasun	Sine-i sürurumdan kopan yapraklar [M.Cilasun]	0	02-22-2008 14:16 PM
Sari Sayfalar	elver	Dini, Güzel Yazılar / Makaleler	0	11-14-2007 09:24 AM

Konu Araçları
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder