Medine’yi Ağlatan Ezan ...

**ihramlı** · 06-09-2007

Allah Resûlü hasta yatağında soğuk terler döküyor Hazreti Aişe’nin gözü yaşlı, Hazreti Ebu Bekr’in başı yerde, Kainatın Efendisi ebedi yolculuğun eşiğinde son nefeslerini sayıyor Medine soluk almadan bekliyor

Buruk yürekler, endişeli bakışlar ve köşelerde sessiz sessiz akıtılan göz yaşları… Tek istenilen şey, bir haber Habibin sıhhat haberi Fakat Alemlerin Rabbi daha fazla uzatmayacaktır dünya gurbetini Habibinin Ahmedi’nin yüreğini daha üzmeyecektir bu çöllerde

İşte son an… son nefes… ve Habibin dudaklarından dökülen son söz: “Er’rafiku-l a’la! Er’rafiku-l a’la!” “ Yüce dost! Yüce dost!”

Kainatın Sevgilisi ulaşıyor dostuna

Ezan vaktidir Resûlullah’ın yokluğundaki ilk gecenin sabahı Bilal elini kulağına götürmek için hazırlanıyor Mukaddes daveti duyuracak Lakin yüreği yanıyor Yanık sesi, yanık yüreğiyle hepten hüzne bürünmüş başlıyor ezan-ı Muhammedi Ve tam “Eşhedü enne Muhammederrasûlullah…” derken bir hıçkırık kopuveriyor Bilal’in ciğerlerinden Bilal ağlıyor, sahabeler ağlıyor Dalga dalga hüznüyle yayılıyor gülbang-ı Ahmedî Peygamber müezzini ezanı güçlükle bitirebiliyor

Medine… Peygamber şehri Hiç böyle görmemişti bu şehri Bilal Her bir taşından göz yaşı damlıyordu sanki İşte bu sokaklardan yürümüştü Allah Resûlü Bu mescitte oturmuştu Şu kütüktü yaslanıp da hutbe okuduğu Mübarek ayaklarının değdiği toprak bu topraktı O’nun gül kokusu sinmişti bu yerlere Medine O’nu bulduğu gün can bulmuştu Ama şimdi o yoktu bu şehirde Her zerresine hasretini nakşedip göçüp gitmişti işte Bilal Medine’de duramazdı artık Baktığı her yönde O’nun hatırasının canlandığı, yüreğine hicran ateşleri yağdıran bu şehirde kalamazdı Hasretini bağrına basıp Şam’a gitti Aradan seneler geçti Medine peygambersiz, ezanlar Bilalsiz seneler geçti Halife defalarca Bilal’i Medine’ye çağırdı Tüm ısrarlara rağmen peygamber müezzini kabul etmedi bu davetleri

Fakat bir gece Efendimiz (sav) rüyasına geldi Hazret-i Bilal’in Allah Resûlü (sav) nurlar içinde ona bakıyor, sitemvâri bir tavırla: “Ne zamandır beldemize uğramaz oldun Ya Bilal!” diyordu Ertesi sabah Bilal, emri alan asker gibi fırladı Derhal Medine yollarına koyuldu Bilal’in ne sıcakta pişen vücudu ne uzayan yollara bakan gözleri vardı Hissettiği tek şey kalbindeki tarifsiz sızıydı Özleten, ağlatan, yandıran bir sızı

Günlerce süren yolculuğun ardından Bilal, sevgilisini gömdüğü hicran şehrine ayaklarını basıyordu işte Ve o gün Medine bir zamanlar çok iyi tanıdığı bir sesle açıyordu gözlerini sabaha Sesi duyan daha iyi işitebilmek için kapılara koşuyordu Sokaklara dökülen insanlar heyecan içinde birbirlerine tek bir şeyi haber veriyordu “Bilal gelmiş! Seneler sonra Bilal Medine’ye dönmüş” Kalpler sanki yerinden çıkacaktı Sokaklarda kadınlar, çocuklar… Medine böyle bir şey görmemişti Bütün şehir mescide akıyordu Onlar bu sesi hep peygamber hayattayken duymuşlardı Bu sesi işitip de gittiklerinde mescide Allah Resûlü’nün o mübarek yüzünü görmüşlerdi yıllarca Peki ya şimdi? İşte bu ses Bilal’in sesiydi Yoksa Muhammed Mustafa (sav) , kainatın biricik sevgilisi şimdi de mescitte miydi? Birisi deseydi ki: “Evet, Peygamberimiz (sav) mescitte, müminleri namaza bekliyor” Şüphesiz buna inanmayan kalmayacaktı Bir anda çağlayan hisler o koskoca hakikati unutturuvermişti Allah Resûlü artık aralarında yoktu ve dönmesi de mümkün değildi İşte o dem herkes koyuverdi kendini Genç, ihtiyar, kadın, çocuk herkes herkes ağlıyordu Her şey ortadaydı Bu ses bu semalarda Muhammed Aleyhisselamsızdı

Bilal de yüreğinin yangınlarına su serpiyordu gözyaşlarıyla O da ağlıyordu

Hıçkırıklara karışan bu ezan bütün Medine’yi ağlatmıştı Bu Hazret-i Bilal’in okuduğu son ezanı oldu Şam’a döndükten bir süre sonra o da Hakk’ın rahmetine ulaştı

alıntı

**Medine** · 08-20-2007

Medine’yi Ağlatan Ezan

Allah Resûlü hasta yatağında soğuk terler döküyor

Hazreti Aişe’nin gözü yaşlı, Hazreti Ebu Bekr’in başı yerde, Kainatın Efendisi ebedi yolculuğun eşiğinde son nefeslerini sayıyor

Medine soluk almadan bekliyor

Buruk yürekler, endişeli bakışlar ve köşelerde sessiz sessiz akıtılan göz yaşları… Tek istenilen şey, bir haber

Habibin sıhhat haberi

Fakat Alemlerin Rabbi daha fazla uzatmayacaktır dünya gurbetini Habibinin

Ahmedi’nin yüreğini daha üzmeyecektir bu çöllerde

İşte son an… son nefes… ve Habibin dudaklarından dökülen son söz: “Er’rafiku-l a’la! Er’rafiku-l a’la!” “ Yüce dost! Yüce dost!”
Kainatın Sevgilisi ulaşıyor dostuna
Ezan vaktidir

Resûlullah’ın yokluğundaki ilk gecenin sabahı

Bilal elini kulağına götürmek için hazırlanıyor

Mukaddes daveti duyuracak

Lakin yüreği yanıyor

Yanık sesi, yanık yüreğiyle hepten hüzne bürünmüş başlıyor ezan-ı Muhammedi

Ve tam “Eşhedü enne Muhammederrasûlullah…” derken bir hıçkırık kopuveriyor Bilal’in ciğerlerinden

Bilal ağlıyor, sahabeler ağlıyor

Dalga dalga hüznüyle yayılıyor gülbang-ı Ahmedî

Peygamber müezzini ezanı güçlükle bitirebiliyor

Medine… Peygamber şehri

Hiç böyle görmemişti bu şehri Bilal

Her bir taşından göz yaşı damlıyordu sanki

İşte bu sokaklardan yürümüştü Allah Resûlü

Bu mescitte oturmuştu

Şu kütüktü yaslanıp da hutbe okuduğu

Mübarek ayaklarının değdiği toprak bu topraktı

O’nun gül kokusu sinmişti bu yerlere

Medine O’nu bulduğu gün can bulmuştu

Ama şimdi o yoktu bu şehirde

Her zerresine hasretini nakşedip göçüp gitmişti işte

Bilal Medine’de duramazdı artık

Baktığı her yönde O’nun hatırasının canlandığı, yüreğine hicran ateşleri yağdıran bu şehirde kalamazdı

Hasretini bağrına basıp Şam’a gitti

Aradan seneler geçti

Medine peygambersiz, ezanlar Bilalsiz seneler geçti

Halife defalarca Bilal’i Medine’ye çağırdı

Tüm ısrarlara rağmen peygamber müezzini kabul etmedi bu davetleri

Fakat bir gece Efendimiz (sav) rüyasına geldi Hazret-i Bilal’in

Allah Resûlü (sav) nurlar içinde ona bakıyor, sitemvâri bir tavırla: “Ne zamandır beldemize uğramaz oldun Ya Bilal!” diyordu

Ertesi sabah Bilal, emri alan asker gibi fırladı

Derhal Medine yollarına koyuldu

Bilal’in ne sıcakta pişen vücudu ne uzayan yollara bakan gözleri vardı

Hissettiği tek şey kalbindeki tarifsiz sızıydı

Özleten, ağlatan, yandıran bir sızı

Günlerce süren yolculuğun ardından Bilal, sevgilisini gömdüğü hicran şehrine ayaklarını basıyordu işte

Ve o gün Medine bir zamanlar çok iyi tanıdığı bir sesle açıyordu gözlerini sabaha

Sesi duyan daha iyi işitebilmek için kapılara koşuyordu

Sokaklara dökülen insanlar heyecan içinde birbirlerine tek bir şeyi haber veriyordu

“Bilal gelmiş! Seneler sonra Bilal Medine’ye dönmüş” Kalpler sanki yerinden çıkacaktı

Sokaklarda kadınlar, çocuklar… Medine böyle bir şey görmemişti

Bütün şehir mescide akıyordu

Onlar bu sesi hep peygamber hayattayken duymuşlardı

Bu sesi işitip de gittiklerinde mescide Allah Resûlü’nün o mübarek yüzünü görmüşlerdi yıllarca

Peki ya şimdi? İşte bu ses Bilal’in sesiydi

Yoksa Muhammed Mustafa (sav) , kainatın biricik sevgilisi şimdi de mescitte miydi? Birisi deseydi ki: “Evet, Peygamberimiz (sav) mescitte, müminleri namaza bekliyor” Şüphesiz buna inanmayan kalmayacaktı

Bir anda çağlayan hisler o koskoca hakikati unutturuvermişti

Allah Resûlü artık aralarında yoktu ve dönmesi de mümkün değildi

İşte o dem herkes koyuverdi kendini

Genç, ihtiyar, kadın, çocuk herkes herkes ağlıyordu

Her şey ortadaydı

Bu ses bu semalarda Muhammed Aleyhisselamsızdı

Bilal de yüreğinin yangınlarına su serpiyordu gözyaşlarıyla

O da ağlıyordu

Hıçkırıklara karışan bu ezan bütün Medine’yi ağlatmıştı

Bu Hazret-i Bilal’in okuduğu son ezanı oldu

Şam’a döndükten bir süre sonra o da Hakk’ın rahmetine ulaştı

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak İçin Tıklayın...]

alıntı

**yolcu** · 08-20-2007

Medine’yi Ağlatan Ezan

sadece medineyimi sadece medineyimi ken dinden kaç asır sonrakileride aglattı bu ezan ALLAH sen den razı olsun

**Medine** · 08-20-2007

Alıntı:

yolcu´isimli üyeden Alıntı


	Medine’yi Ağlatan Ezan sadece medineyimi sadece medineyimi ken dinden kaç asır sonrakileride aglattı bu ezan ALLAH sen den razı olsun

amin ecmain

haklısın kardeş

MustafaSevdali · 08-20-2007

Okudum Elhamdülillah

Allahümme salli ala Muhammedin ve ala ali Muhammed

Allahu Teala razı olsun; aktaranlardan, okuyanlardan, faydalananlardan

**MeZaR** · 08-21-2007

Alıntı:

MustafaSevdali´isimli üyeden Alıntı


	Okudum Elhamdülillah Allahümme salli ala Muhammedin ve ala ali Muhammed Allahu Teala razı olsun; aktaranlardan, okuyanlardan, faydalananlardan

AMIN INSALLAH ALLAH RAZI OLA KARDESIM

**Yusuf** · 08-21-2007

bu mekke yin ağlatan ama

06-09-2007	#1
Bilgiler ihramlı ihramlı Bilgiler Üyelik tarihi: May 2007 Nerden: YOK Mesaj: 1,896 İtibar Tecrübe Puanı: 0 Rep Puanı : 1021 Rep Derecesi :	Medine’yi Ağlatan Ezan ... Allah Resûlü hasta yatağında soğuk terler döküyor Hazreti Aişe’nin gözü yaşlı, Hazreti Ebu Bekr’in başı yerde, Kainatın Efendisi ebedi yolculuğun eşiğinde son nefeslerini sayıyor Medine soluk almadan bekliyor Buruk yürekler, endişeli bakışlar ve köşelerde sessiz sessiz akıtılan göz yaşları… Tek istenilen şey, bir haber Habibin sıhhat haberi Fakat Alemlerin Rabbi daha fazla uzatmayacaktır dünya gurbetini Habibinin Ahmedi’nin yüreğini daha üzmeyecektir bu çöllerde İşte son an… son nefes… ve Habibin dudaklarından dökülen son söz: “Er’rafiku-l a’la! Er’rafiku-l a’la!” “ Yüce dost! Yüce dost!” Kainatın Sevgilisi ulaşıyor dostuna Ezan vaktidir Resûlullah’ın yokluğundaki ilk gecenin sabahı Bilal elini kulağına götürmek için hazırlanıyor Mukaddes daveti duyuracak Lakin yüreği yanıyor Yanık sesi, yanık yüreğiyle hepten hüzne bürünmüş başlıyor ezan-ı Muhammedi Ve tam “Eşhedü enne Muhammederrasûlullah…” derken bir hıçkırık kopuveriyor Bilal’in ciğerlerinden Bilal ağlıyor, sahabeler ağlıyor Dalga dalga hüznüyle yayılıyor gülbang-ı Ahmedî Peygamber müezzini ezanı güçlükle bitirebiliyor Medine… Peygamber şehri Hiç böyle görmemişti bu şehri Bilal Her bir taşından göz yaşı damlıyordu sanki İşte bu sokaklardan yürümüştü Allah Resûlü Bu mescitte oturmuştu Şu kütüktü yaslanıp da hutbe okuduğu Mübarek ayaklarının değdiği toprak bu topraktı O’nun gül kokusu sinmişti bu yerlere Medine O’nu bulduğu gün can bulmuştu Ama şimdi o yoktu bu şehirde Her zerresine hasretini nakşedip göçüp gitmişti işte Bilal Medine’de duramazdı artık Baktığı her yönde O’nun hatırasının canlandığı, yüreğine hicran ateşleri yağdıran bu şehirde kalamazdı Hasretini bağrına basıp Şam’a gitti Aradan seneler geçti Medine peygambersiz, ezanlar Bilalsiz seneler geçti Halife defalarca Bilal’i Medine’ye çağırdı Tüm ısrarlara rağmen peygamber müezzini kabul etmedi bu davetleri Fakat bir gece Efendimiz (sav) rüyasına geldi Hazret-i Bilal’in Allah Resûlü (sav) nurlar içinde ona bakıyor, sitemvâri bir tavırla: “Ne zamandır beldemize uğramaz oldun Ya Bilal!” diyordu Ertesi sabah Bilal, emri alan asker gibi fırladı Derhal Medine yollarına koyuldu Bilal’in ne sıcakta pişen vücudu ne uzayan yollara bakan gözleri vardı Hissettiği tek şey kalbindeki tarifsiz sızıydı Özleten, ağlatan, yandıran bir sızı Günlerce süren yolculuğun ardından Bilal, sevgilisini gömdüğü hicran şehrine ayaklarını basıyordu işte Ve o gün Medine bir zamanlar çok iyi tanıdığı bir sesle açıyordu gözlerini sabaha Sesi duyan daha iyi işitebilmek için kapılara koşuyordu Sokaklara dökülen insanlar heyecan içinde birbirlerine tek bir şeyi haber veriyordu “Bilal gelmiş! Seneler sonra Bilal Medine’ye dönmüş” Kalpler sanki yerinden çıkacaktı Sokaklarda kadınlar, çocuklar… Medine böyle bir şey görmemişti Bütün şehir mescide akıyordu Onlar bu sesi hep peygamber hayattayken duymuşlardı Bu sesi işitip de gittiklerinde mescide Allah Resûlü’nün o mübarek yüzünü görmüşlerdi yıllarca Peki ya şimdi? İşte bu ses Bilal’in sesiydi Yoksa Muhammed Mustafa (sav) , kainatın biricik sevgilisi şimdi de mescitte miydi? Birisi deseydi ki: “Evet, Peygamberimiz (sav) mescitte, müminleri namaza bekliyor” Şüphesiz buna inanmayan kalmayacaktı Bir anda çağlayan hisler o koskoca hakikati unutturuvermişti Allah Resûlü artık aralarında yoktu ve dönmesi de mümkün değildi İşte o dem herkes koyuverdi kendini Genç, ihtiyar, kadın, çocuk herkes herkes ağlıyordu Her şey ortadaydı Bu ses bu semalarda Muhammed Aleyhisselamsızdı Bilal de yüreğinin yangınlarına su serpiyordu gözyaşlarıyla O da ağlıyordu Hıçkırıklara karışan bu ezan bütün Medine’yi ağlatmıştı Bu Hazret-i Bilal’in okuduğu son ezanı oldu Şam’a döndükten bir süre sonra o da Hakk’ın rahmetine ulaştı alıntı

08-20-2007	#2
Bilgiler Medine Moderatör Bilgiler Üyelik tarihi: Aug 2007 Mesaj: 1,501 İtibar Tecrübe Puanı: 17 Rep Puanı : 1366 Rep Derecesi :	Medine’yi Ağlatan Ezan Medine’yi Ağlatan Ezan Allah Resûlü hasta yatağında soğuk terler döküyor Hazreti Aişe’nin gözü yaşlı, Hazreti Ebu Bekr’in başı yerde, Kainatın Efendisi ebedi yolculuğun eşiğinde son nefeslerini sayıyor Medine soluk almadan bekliyor Buruk yürekler, endişeli bakışlar ve köşelerde sessiz sessiz akıtılan göz yaşları… Tek istenilen şey, bir haber Habibin sıhhat haberi Fakat Alemlerin Rabbi daha fazla uzatmayacaktır dünya gurbetini Habibinin Ahmedi’nin yüreğini daha üzmeyecektir bu çöllerde İşte son an… son nefes… ve Habibin dudaklarından dökülen son söz: “Er’rafiku-l a’la! Er’rafiku-l a’la!” “ Yüce dost! Yüce dost!” Kainatın Sevgilisi ulaşıyor dostuna Ezan vaktidir Resûlullah’ın yokluğundaki ilk gecenin sabahı Bilal elini kulağına götürmek için hazırlanıyor Mukaddes daveti duyuracak Lakin yüreği yanıyor Yanık sesi, yanık yüreğiyle hepten hüzne bürünmüş başlıyor ezan-ı Muhammedi Ve tam “Eşhedü enne Muhammederrasûlullah…” derken bir hıçkırık kopuveriyor Bilal’in ciğerlerinden Bilal ağlıyor, sahabeler ağlıyor Dalga dalga hüznüyle yayılıyor gülbang-ı Ahmedî Peygamber müezzini ezanı güçlükle bitirebiliyor Medine… Peygamber şehri Hiç böyle görmemişti bu şehri Bilal Her bir taşından göz yaşı damlıyordu sanki İşte bu sokaklardan yürümüştü Allah Resûlü Bu mescitte oturmuştu Şu kütüktü yaslanıp da hutbe okuduğu Mübarek ayaklarının değdiği toprak bu topraktı O’nun gül kokusu sinmişti bu yerlere Medine O’nu bulduğu gün can bulmuştu Ama şimdi o yoktu bu şehirde Her zerresine hasretini nakşedip göçüp gitmişti işte Bilal Medine’de duramazdı artık Baktığı her yönde O’nun hatırasının canlandığı, yüreğine hicran ateşleri yağdıran bu şehirde kalamazdı Hasretini bağrına basıp Şam’a gitti Aradan seneler geçti Medine peygambersiz, ezanlar Bilalsiz seneler geçti Halife defalarca Bilal’i Medine’ye çağırdı Tüm ısrarlara rağmen peygamber müezzini kabul etmedi bu davetleri Fakat bir gece Efendimiz (sav) rüyasına geldi Hazret-i Bilal’in Allah Resûlü (sav) nurlar içinde ona bakıyor, sitemvâri bir tavırla: “Ne zamandır beldemize uğramaz oldun Ya Bilal!” diyordu Ertesi sabah Bilal, emri alan asker gibi fırladı Derhal Medine yollarına koyuldu Bilal’in ne sıcakta pişen vücudu ne uzayan yollara bakan gözleri vardı Hissettiği tek şey kalbindeki tarifsiz sızıydı Özleten, ağlatan, yandıran bir sızı Günlerce süren yolculuğun ardından Bilal, sevgilisini gömdüğü hicran şehrine ayaklarını basıyordu işte Ve o gün Medine bir zamanlar çok iyi tanıdığı bir sesle açıyordu gözlerini sabaha Sesi duyan daha iyi işitebilmek için kapılara koşuyordu Sokaklara dökülen insanlar heyecan içinde birbirlerine tek bir şeyi haber veriyordu “Bilal gelmiş! Seneler sonra Bilal Medine’ye dönmüş” Kalpler sanki yerinden çıkacaktı Sokaklarda kadınlar, çocuklar… Medine böyle bir şey görmemişti Bütün şehir mescide akıyordu Onlar bu sesi hep peygamber hayattayken duymuşlardı Bu sesi işitip de gittiklerinde mescide Allah Resûlü’nün o mübarek yüzünü görmüşlerdi yıllarca Peki ya şimdi? İşte bu ses Bilal’in sesiydi Yoksa Muhammed Mustafa (sav) , kainatın biricik sevgilisi şimdi de mescitte miydi? Birisi deseydi ki: “Evet, Peygamberimiz (sav) mescitte, müminleri namaza bekliyor” Şüphesiz buna inanmayan kalmayacaktı Bir anda çağlayan hisler o koskoca hakikati unutturuvermişti Allah Resûlü artık aralarında yoktu ve dönmesi de mümkün değildi İşte o dem herkes koyuverdi kendini Genç, ihtiyar, kadın, çocuk herkes herkes ağlıyordu Her şey ortadaydı Bu ses bu semalarda Muhammed Aleyhisselamsızdı Bilal de yüreğinin yangınlarına su serpiyordu gözyaşlarıyla O da ağlıyordu Hıçkırıklara karışan bu ezan bütün Medine’yi ağlatmıştı Bu Hazret-i Bilal’in okuduğu son ezanı oldu Şam’a döndükten bir süre sonra o da Hakk’ın rahmetine ulaştı [Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak İçin Tıklayın...] alıntı

08-20-2007	#3
Bilgiler yolcu Devamlı Üye Bilgiler Üyelik tarihi: Jul 2007 Mesaj: 430 İtibar Tecrübe Puanı: 5 Rep Puanı : 100 Rep Derecesi :	--->: Medine’yi Ağlatan Ezan Medine’yi Ağlatan Ezan sadece medineyimi sadece medineyimi ken dinden kaç asır sonrakileride aglattı bu ezan ALLAH sen den razı olsun

08-20-2007	#5
Bilgiler MustafaSevdali Cezalı Bilgiler Üyelik tarihi: Jul 2007 Mesaj: 201 İtibar Tecrübe Puanı: 0 Rep Puanı : 19 Rep Derecesi :	--->: Medine’yi Ağlatan Ezan Okudum Elhamdülillah Allahümme salli ala Muhammedin ve ala ali Muhammed Allahu Teala razı olsun; aktaranlardan, okuyanlardan, faydalananlardan Konu MustafaSevdali tarafından (08-20-2007 Saat 23:16 PM ) değiştirilmiştir..

08-21-2007	#7
Bilgiler Yusuf Moderatör Bilgiler Üyelik tarihi: Mar 2007 Nerden: çâн-ı уυѕυƒ Mesaj: 4,465 İtibar Tecrübe Puanı: 48 Rep Puanı : 3469 Rep Derecesi :	--->: Medine’yi Ağlatan Ezan bu mekke yin ağlatan ama

Konu Araçları
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cvp	son Mesaj
Necid Çöllerinden Medine’ye	ayşen	Na'atlar & Şiirler	1	1 gün önce 04:23 AM
Allah Resûlü (sas) Medine’de ağaçları korumaya aldı	LeoparGS	O'nun adına yazılanlar	2	09-02-2007 17:48 PM
Medine’nin Mutlu Çocukları	gül-muhammed	Peygamberimizin Hayatı	0	08-19-2007 14:27 PM
6 değişik yorumla ezan(mekke,medine,mısır,kudüs)	elif07	Dini Klipler & İlahi Ezgi ve Şiir Klipleri	2	07-30-2007 23:15 PM
Cafer Bey’i ağlatan özürlü kumaşlar	LeoparGS	Yaşanmış Öyküler & Nükteler	0	07-18-2007 01:17 AM