Ömer Seyfeddin’in İlk Namazı

***mumsema*** · 04-16-2007

Ömer Seyfeddin’in İlk Namazı

Oh, bu sabah ne kadar soğuktu

Yatağımın hararetlerini terk ettiğim vakit, çılgın fırtınalarla haykırarak, tehditkâr rüzgârlarla camları döverek geçen gecenin bütün bürudetini massetmiş olan soğuk terliklere çıplak ayaklarımı sokunca içimde bakıyye-i leyl bir üşümenin titrediğini hissettim

Hizmetçim tabiî uyuyordu, onu bu yakıcı soğukta sıcak yatağından kaldırmaya acırdım

Odamın kapısını açtım

Dışarıda kesici ve parçalayıcı kışın müfteris suları yüzümü ve ellerimi tokatladılar

Bu merhametsiz tokatların altında kollarımı sıvadım

Abdestimi aldım

Odama dönünce yalancı bir sıcaklık bir nefes-i teselli gibi, havlunun altından kollarıma, yüzüme, ıslanmış saçlarıma temas ediyordu

Daha fecr-i sadık uyanmamıştı

Fecr-i kâzibin donuk kırmızı sükûneti gecenin süradık-ı zalam-ı bâridini parçalayarak büyüyor ve genişliyordu

Pencereye dayandım

Önümde, zir-i payımdaki bütün evler, ebedî bir uykunun uyanılmaz kâbuslarını itmam ediyor gibi camit ve bîhayat, duruyorlardı

Deniz nâmahdut bir incimad-ı lâciverdî ile uyuyor ve fecrin zail gölgeleriyle titreyen uzak ve sisli sahillere beyaz dalgalarıyla nihayetsiz bir hatt-ı fasıl çiziyordu

Evlerin arasında fakir ve naçiz, fakat bir azamet-i maneviye ile semaya doğru yükselen eski câminin küçük ve ihtiyar minaresi daha boştu

Sonra… Bu dakika-ı ezeliyette bütün o intiha-yı leyal-i sincabî zulmetler maî bir şeffafiyet-i sürh gibi takattur ederken, minarenin şerefesinde genç müezzinin zıll-ı zaifi hareket etti

Ben hırkama bütün bütüne büründüm

Soğuktan büzülmüş ve mütefekkir, bu kâinat-ı melul ü esmere karşı unutulmaz bir hitab-ı ulûhiyetin hatırası gibi derinden âkisi ve ruhumu lerzeriş-i haşyet eden ezanı dinlerken, on beş senedir kalkabildiğim bu büyük ve meşbu-ı ruhaniyet sabahların birincisini düşünüyordum

Ah on beş sene evvel…
***
Şimdi muhit-i tesellisinden ne kadar uzak bulunduğum annem, dünyada en sevdiğim, dünyada yegâne perestiş ettiğim bu vücud-ı muhterem, işte derhatır ediyorum, on beş sene evvel beni ilk sabah namazına kaldırmış idi

Galiba yine böyle bir kıştı

Onun odasına bitişik olan küçük odamdaki küçük karyolamda uyurken bir buse-i esir u har gibi alnımı okşayan nazik eliyle, nazik ince parmaklarıyla saçlarımı tarayarak,
— Haydi Ömerciğim, kalk demişti, kalk, haydi yavrucuğum!
Ben gözlerimi açmıştım

Köşedeki küçük yazıhanemin üzerinde yanan küçük gece kandili -ah, bunu unutamam, bu bir kedi kafası idi- iki pencereli olan odamın beyaz, muşamba perdelerinin esmerliklerini aydınlatıyor ve yeşil, camdan gözleriyle bakıyordu

— Fakat anneciğim demiştim, daha gece

Her vakit öptüğü yerden, sol kaşımın ucundan tekrar öperek:
— Yok yavrucuğum, saat on iki, sonra vakit geçer, diye koltuklarımdan tutarak kaldırdı

İçi fanileli küçük terliklerimi giyerek ve gözlerimi yumruklarımla ovuşturarak onu takip ettim

Karanlık sofadan bir lahzada geçerek odasına girdik

Bağdaş kurmuş bir zenciye benzeyen siyah ve alçak soba gürüldeyerek yanıyordu

— Aa

Pervin de kalkmış

Pervin -hizmetçimizdi-, elindeki sarı güğümü sobanın üzerinden indiriyordu

Onun kalkacağına hiç ihtimal veremezdim

Annem demişti ki:
— Pervin her sabah kalkar

Ben hiç kalkmadığım halde onun her sabah kalkmasına taaccüb ettim

Hırkamı çıkardılar, kollarımı sıvadılar, abdest leğeninin yanına çömeldim

Anneciğim:
— Öyle yorulursun, diye küçük bir iskemleyi altıma koydu, ona oturdum

— Haydi, besmele çek!
Pervin ılık suyu ellerime döküyor, annem başucumda,
— Yüzünü

şimdi kollarını, yine üç defa… diye fısıldıyor, unuttukça,
— Aa! Hani başına mesh?

gibi ihtarlarla yanlışlarımı bana tekrar ettiriyordu

Abdest bitince annemle beraber yavaş bir sesle namaz dualarını okuyarak kollarımı ve yüzümü kuruladık, Pervin de ayaklarımı kuruladı

Ve çoraplarımı giydirdi

Isınmak için sobanın önüne gitmiştim

Arkama dönünce, annemi, arakıye seccadeyi açıyor gördüm

Sonra başına yeşil başörtüsünü örterek beni çağırmıştı

— Gel

Gittim

Küçücük ben, onunla bir seccadede, bir yavru samimiyet ve saadetiyle o muazzez, o hassas anne vücudunun yanında durdum

İki lakırdı ile, bana yapacağımı, evvelden öğrettiklerini tekrar etti:
— İki rekât sünnet

Gece öğrendiklerini zammet, unutmadın ya?

— Hayır…
— Haydi

O, iftitah tekbirini ellerini omuzlarına kaldırarak kadın gibi yaparken, ben de gayri ihtiyari onu taklit etmiştim

Sünneti bitirdikten sonra, bana gözlerinin nuşin ve nafiz bir tebessümüyle gülerek,
— Yavrum demişti, sen kadın mısın?

Kadınlar öyle başlar, sen erkeksin, ellerini kulaklarına götüreceksin

Ve hararetli elleriyle benim küçük ellerimi kulaklarıma kaldırarak,
— İşte böyle

diyerek erkek iftitahını öğretti

Ben de tekbiri öyle alıp annemden farkımı, niçin erkek olduğumu, erkekliğin ne olduğunu, erkek olmanın yalnız küçük kızları dövmek ve onlara hakim olmaktan başka da farkları olacağını düşünerek namazı bitirdim

Dua ederken sordum ki:
— Nasıl dua edeceğim anne?

O dua ediyor ve dudakları hareket ettikçe başörtüsü de ihtizaz eder gibi oluyordu

Başını salladı, duasını bitirdikten sonra, daha hâlâ hatırımda:
— Evvela, ‘İslâm olduğum için ey cenab-ı vacib-ül-vücut hazretleri, sana hamd ederim’ de

Sonra, ‘Vatanımızın düşmanlarını perişan etmeni senden istirham ederim’ de

Sonra da, ‘bütün eziyet çeken, hasta olan, felâkette bulunan, fakir olan Müslümanların selâmet ve sıhhatlerini senden temenni ederim’ de

Kendin için, kendi iyi olman ve şeytanın yalanlarına aldanmaman için dua et! demişti

Ben bu basit ve Türkçe duayı, annemin dolabındaki birbiri üstüne duran ve karıştırmaklığım “dua kitaplarıdır, sakın ilişme!” ihtarıyla daima men olunan, yıpranmış, Arapça esreli ve üstünlü kitapları derhatır ederek içimden söyledim, fatiha

Annem seccadeyi toplayarak bana uyuyup uyuyamayacağımı sordu, uykum var mıydı? Bunu bilmiyordum

Cevap vermedim

— Haydi öyleyse, git kitabını getir, dersini dinleyim

— Peki

Artık esmer ve duman gibi bir aydınlıkla tenevvür eden sofadan hızla geçtim

Odamın perdeleri biraz beyazlaşmış, küçük gece kandilinin yemyeşil gözleri sönerek siyah iki nokta gibi kalmış; sanki, geceleri kendisine bakarak uyuduğum bu kedi kafası; ölmüş, terk-i hayat etmişti

Yazıhanemin üstünde açık duran kitabımı kaptım, annemin yanına koştum, hiç yanlışım çıkmadı

Annem geceleri derdi ki:
— Yatmazdan evvel dersini üç defa oku yavrum, uyurken melaikeler sana onu öğretir

O melaikeler bu gece de, uykumda bana dersimi öğretmişlerdi

Annem müşfik aferinlerle saçlarımı okşadı

Ve:
— Daha mektebe çok vakit var, diye beni kendi yatağına yatırdı

Uykum yoktu, anneme bakıyordum: Yeşil başörtüsü başında, bu zulmet-i münevvere içinde bir hayal gibi hareket ederek Kurân’ını aldı ve pencerenin kenarına, geniş sedire oturarak mühtez ve rakik sesiyle tilavete başladı ruhumda bir aks-i enin-i şiir-alud bırakan bu güzel sesi dinleyerek

Büyük, yeşil başörtüsünün altında, tıpkı ölen bir hemşireme benzeyen güzel ve asım çehresini görerek

Ve yavaş yavaş sallanan başının aheng-i hafif-i münacatını seyrederek dalıyordum

Perdelerin altından görülen dumanlı sema gittikçe aydınlanıyor, geç kalmış birkaç yıldız koyu lacivert bir atlasa düşmüş mai ve nadide elmaslar gibi parlıyor, vapesin-i mai neşrederek parlıyorlardı

Annemi bir meleğe benzetiyordum

Bu tahayyülle melaikeleri düşünerek, Kurân okuyan annemin şimdi etrafına toplanmaları gereken melaikeleri müşahede ediyorum zannederek dalıverdim

Yüzümün üstünde, ahrette güller bitecek ve cehenneme girecek olursam katiyen yanmayacak olan sol kaşımın ucunda tatlı bir ürperme duyuyor, sonra annemin münevver bir zambak aydınlığıyla parlayan dudaklarının kımıldanmasına bakarak

O görülmeyen melaike kanatlarının saçlarıma, annemin şimdi Kurân tutan ince parmaklarıyla okşadığı sarı ve çok saçlarıma dokunduklarını hisseder gibi oluyor ve dalıyordum

Ah, beş sene evvelki sabavet ve şimdiki ben

Tatsız, neşvesiz, muhabbetsiz, aşksız ve heyecansız, her şeysiz, boş bir hiçten daha boş geçen hayat-ı sermay-ı taabalud

Şimdi mülevves emellerle, hırslarla, hakikatte kıymetsiz olan baid-ül-vusul arzularla, hâsılı bütün bunların bir icmâl-i mebhutu olan o sebepsiz ve tahammülsüz bikararlıklarla mecruh olan ruhum mecruh olan kalbim ve maneviyetim

Şimdi, daha bu gece görülmüş gibi, on beş saniye evvel görülmüş ruhani bir rüya-yı kıymetdar gibi saadetleri unutulamayan ve zaten velveleli ve hüsran-hiz bir rüya olan bu ömr-i ani içinde yalnız kâbus olmayan sabavet ve hatıratı

Şimdi düşünüyorum ki, hayatta bu muztar ve şefkatsiz mazilerin güzariş-i ademinden mütehassil ne garip bir hiçlik; ne zeval-perver ve pür-hayal bir beyhudelik, ne mübhem, ne esrar-alud bir sürat var!

**ßaran** · 06-23-2008

Allah cc Razı Olsun

**hayalet114** · 06-23-2008

ALLAH razı olsun

04-16-2007	#1
Bilgiler *mumsema* Administrator Bilgiler Üyelik tarihi: Jan 2007 Nerden: Türkiye Mesaj: 13,044 İtibar Tecrübe Puanı: 139 Rep Puanı : 8376 Rep Derecesi :	Ömer Seyfeddin’in İlk Namazı Ömer Seyfeddin’in İlk Namazı Oh, bu sabah ne kadar soğuktu Yatağımın hararetlerini terk ettiğim vakit, çılgın fırtınalarla haykırarak, tehditkâr rüzgârlarla camları döverek geçen gecenin bütün bürudetini massetmiş olan soğuk terliklere çıplak ayaklarımı sokunca içimde bakıyye-i leyl bir üşümenin titrediğini hissettim Hizmetçim tabiî uyuyordu, onu bu yakıcı soğukta sıcak yatağından kaldırmaya acırdım Odamın kapısını açtım Dışarıda kesici ve parçalayıcı kışın müfteris suları yüzümü ve ellerimi tokatladılar Bu merhametsiz tokatların altında kollarımı sıvadım Abdestimi aldım Odama dönünce yalancı bir sıcaklık bir nefes-i teselli gibi, havlunun altından kollarıma, yüzüme, ıslanmış saçlarıma temas ediyordu Daha fecr-i sadık uyanmamıştı Fecr-i kâzibin donuk kırmızı sükûneti gecenin süradık-ı zalam-ı bâridini parçalayarak büyüyor ve genişliyordu Pencereye dayandım Önümde, zir-i payımdaki bütün evler, ebedî bir uykunun uyanılmaz kâbuslarını itmam ediyor gibi camit ve bîhayat, duruyorlardı Deniz nâmahdut bir incimad-ı lâciverdî ile uyuyor ve fecrin zail gölgeleriyle titreyen uzak ve sisli sahillere beyaz dalgalarıyla nihayetsiz bir hatt-ı fasıl çiziyordu Evlerin arasında fakir ve naçiz, fakat bir azamet-i maneviye ile semaya doğru yükselen eski câminin küçük ve ihtiyar minaresi daha boştu Sonra… Bu dakika-ı ezeliyette bütün o intiha-yı leyal-i sincabî zulmetler maî bir şeffafiyet-i sürh gibi takattur ederken, minarenin şerefesinde genç müezzinin zıll-ı zaifi hareket ettiBen hırkama bütün bütüne büründüm Soğuktan büzülmüş ve mütefekkir, bu kâinat-ı melul ü esmere karşı unutulmaz bir hitab-ı ulûhiyetin hatırası gibi derinden âkisi ve ruhumu lerzeriş-i haşyet eden ezanı dinlerken, on beş senedir kalkabildiğim bu büyük ve meşbu-ı ruhaniyet sabahların birincisini düşünüyordum Ah on beş sene evvel… *** Şimdi muhit-i tesellisinden ne kadar uzak bulunduğum annem, dünyada en sevdiğim, dünyada yegâne perestiş ettiğim bu vücud-ı muhterem, işte derhatır ediyorum, on beş sene evvel beni ilk sabah namazına kaldırmış idi Galiba yine böyle bir kıştı Onun odasına bitişik olan küçük odamdaki küçük karyolamda uyurken bir buse-i esir u har gibi alnımı okşayan nazik eliyle, nazik ince parmaklarıyla saçlarımı tarayarak, — Haydi Ömerciğim, kalk demişti, kalk, haydi yavrucuğum! Ben gözlerimi açmıştım Köşedeki küçük yazıhanemin üzerinde yanan küçük gece kandili -ah, bunu unutamam, bu bir kedi kafası idi- iki pencereli olan odamın beyaz, muşamba perdelerinin esmerliklerini aydınlatıyor ve yeşil, camdan gözleriyle bakıyordu — Fakat anneciğim demiştim, daha gece Her vakit öptüğü yerden, sol kaşımın ucundan tekrar öperek: — Yok yavrucuğum, saat on iki, sonra vakit geçer, diye koltuklarımdan tutarak kaldırdı İçi fanileli küçük terliklerimi giyerek ve gözlerimi yumruklarımla ovuşturarak onu takip ettim Karanlık sofadan bir lahzada geçerek odasına girdik Bağdaş kurmuş bir zenciye benzeyen siyah ve alçak soba gürüldeyerek yanıyordu — Aa Pervin de kalkmış Pervin -hizmetçimizdi-, elindeki sarı güğümü sobanın üzerinden indiriyordu Onun kalkacağına hiç ihtimal veremezdim Annem demişti ki: — Pervin her sabah kalkar Ben hiç kalkmadığım halde onun her sabah kalkmasına taaccüb ettim Hırkamı çıkardılar, kollarımı sıvadılar, abdest leğeninin yanına çömeldim Anneciğim: — Öyle yorulursun, diye küçük bir iskemleyi altıma koydu, ona oturdum — Haydi, besmele çek! Pervin ılık suyu ellerime döküyor, annem başucumda, — Yüzünü şimdi kollarını, yine üç defa… diye fısıldıyor, unuttukça, — Aa! Hani başına mesh? gibi ihtarlarla yanlışlarımı bana tekrar ettiriyordu Abdest bitince annemle beraber yavaş bir sesle namaz dualarını okuyarak kollarımı ve yüzümü kuruladık, Pervin de ayaklarımı kuruladı Ve çoraplarımı giydirdi Isınmak için sobanın önüne gitmiştim Arkama dönünce, annemi, arakıye seccadeyi açıyor gördüm Sonra başına yeşil başörtüsünü örterek beni çağırmıştı — Gel Gittim Küçücük ben, onunla bir seccadede, bir yavru samimiyet ve saadetiyle o muazzez, o hassas anne vücudunun yanında durdum İki lakırdı ile, bana yapacağımı, evvelden öğrettiklerini tekrar etti: — İki rekât sünnet Gece öğrendiklerini zammet, unutmadın ya? — Hayır… — Haydi O, iftitah tekbirini ellerini omuzlarına kaldırarak kadın gibi yaparken, ben de gayri ihtiyari onu taklit etmiştim Sünneti bitirdikten sonra, bana gözlerinin nuşin ve nafiz bir tebessümüyle gülerek, — Yavrum demişti, sen kadın mısın? Kadınlar öyle başlar, sen erkeksin, ellerini kulaklarına götüreceksin Ve hararetli elleriyle benim küçük ellerimi kulaklarıma kaldırarak, — İşte böyle diyerek erkek iftitahını öğretti Ben de tekbiri öyle alıp annemden farkımı, niçin erkek olduğumu, erkekliğin ne olduğunu, erkek olmanın yalnız küçük kızları dövmek ve onlara hakim olmaktan başka da farkları olacağını düşünerek namazı bitirdim Dua ederken sordum ki: — Nasıl dua edeceğim anne? O dua ediyor ve dudakları hareket ettikçe başörtüsü de ihtizaz eder gibi oluyordu Başını salladı, duasını bitirdikten sonra, daha hâlâ hatırımda: — Evvela, ‘İslâm olduğum için ey cenab-ı vacib-ül-vücut hazretleri, sana hamd ederim’ de Sonra, ‘Vatanımızın düşmanlarını perişan etmeni senden istirham ederim’ de Sonra da, ‘bütün eziyet çeken, hasta olan, felâkette bulunan, fakir olan Müslümanların selâmet ve sıhhatlerini senden temenni ederim’ de Kendin için, kendi iyi olman ve şeytanın yalanlarına aldanmaman için dua et! demişti Ben bu basit ve Türkçe duayı, annemin dolabındaki birbiri üstüne duran ve karıştırmaklığım “dua kitaplarıdır, sakın ilişme!” ihtarıyla daima men olunan, yıpranmış, Arapça esreli ve üstünlü kitapları derhatır ederek içimden söyledim, fatiha Annem seccadeyi toplayarak bana uyuyup uyuyamayacağımı sordu, uykum var mıydı? Bunu bilmiyordum Cevap vermedim — Haydi öyleyse, git kitabını getir, dersini dinleyim — Peki Artık esmer ve duman gibi bir aydınlıkla tenevvür eden sofadan hızla geçtim Odamın perdeleri biraz beyazlaşmış, küçük gece kandilinin yemyeşil gözleri sönerek siyah iki nokta gibi kalmış; sanki, geceleri kendisine bakarak uyuduğum bu kedi kafası; ölmüş, terk-i hayat etmişti Yazıhanemin üstünde açık duran kitabımı kaptım, annemin yanına koştum, hiç yanlışım çıkmadı Annem geceleri derdi ki: — Yatmazdan evvel dersini üç defa oku yavrum, uyurken melaikeler sana onu öğretir O melaikeler bu gece de, uykumda bana dersimi öğretmişlerdi Annem müşfik aferinlerle saçlarımı okşadı Ve: — Daha mektebe çok vakit var, diye beni kendi yatağına yatırdı Uykum yoktu, anneme bakıyordum: Yeşil başörtüsü başında, bu zulmet-i münevvere içinde bir hayal gibi hareket ederek Kurân’ını aldı ve pencerenin kenarına, geniş sedire oturarak mühtez ve rakik sesiyle tilavete başladı ruhumda bir aks-i enin-i şiir-alud bırakan bu güzel sesi dinleyerek Büyük, yeşil başörtüsünün altında, tıpkı ölen bir hemşireme benzeyen güzel ve asım çehresini görerek Ve yavaş yavaş sallanan başının aheng-i hafif-i münacatını seyrederek dalıyordum Perdelerin altından görülen dumanlı sema gittikçe aydınlanıyor, geç kalmış birkaç yıldız koyu lacivert bir atlasa düşmüş mai ve nadide elmaslar gibi parlıyor, vapesin-i mai neşrederek parlıyorlardı Annemi bir meleğe benzetiyordum Bu tahayyülle melaikeleri düşünerek, Kurân okuyan annemin şimdi etrafına toplanmaları gereken melaikeleri müşahede ediyorum zannederek dalıverdim Yüzümün üstünde, ahrette güller bitecek ve cehenneme girecek olursam katiyen yanmayacak olan sol kaşımın ucunda tatlı bir ürperme duyuyor, sonra annemin münevver bir zambak aydınlığıyla parlayan dudaklarının kımıldanmasına bakarak O görülmeyen melaike kanatlarının saçlarıma, annemin şimdi Kurân tutan ince parmaklarıyla okşadığı sarı ve çok saçlarıma dokunduklarını hisseder gibi oluyor ve dalıyordum Ah, beş sene evvelki sabavet ve şimdiki ben Tatsız, neşvesiz, muhabbetsiz, aşksız ve heyecansız, her şeysiz, boş bir hiçten daha boş geçen hayat-ı sermay-ı taabalud Şimdi mülevves emellerle, hırslarla, hakikatte kıymetsiz olan baid-ül-vusul arzularla, hâsılı bütün bunların bir icmâl-i mebhutu olan o sebepsiz ve tahammülsüz bikararlıklarla mecruh olan ruhum mecruh olan kalbim ve maneviyetim Şimdi, daha bu gece görülmüş gibi, on beş saniye evvel görülmüş ruhani bir rüya-yı kıymetdar gibi saadetleri unutulamayan ve zaten velveleli ve hüsran-hiz bir rüya olan bu ömr-i ani içinde yalnız kâbus olmayan sabavet ve hatıratı Şimdi düşünüyorum ki, hayatta bu muztar ve şefkatsiz mazilerin güzariş-i ademinden mütehassil ne garip bir hiçlik; ne zeval-perver ve pür-hayal bir beyhudelik, ne mübhem, ne esrar-alud bir sürat var!

06-23-2008	#2
Bilgiler ßaran Özel Üye Bilgiler Üyelik tarihi: Mar 2008 Mesaj: 7,090 İtibar Tecrübe Puanı: 73 Rep Puanı : 2928 Rep Derecesi :	--->: Ömer Seyfeddin’in İlk Namazı Allah cc Razı Olsun

06-23-2008	#3
Bilgiler hayalet114 Üye Bilgiler Üyelik tarihi: Jun 2008 Mesaj: 41 İtibar Tecrübe Puanı: 1 Rep Puanı : 15 Rep Derecesi :	--->: Ömer Seyfeddin’in İlk Namazı ALLAH razı olsun Konu hayalet114 tarafından (06-23-2008 Saat 01:53 AM ) değiştirilmiştir..

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cvp	son Mesaj
Hz. Ömer’in bir iltifatı	LeoparGS	Raşid Halifeler	2	4 Hafta önce 16:45 PM
Fitnelerin önündeki engel Hz. Ömer’di	LeoparGS	Hadis-i Şeriflerde Kıssalar	2	11-30-2008 20:23 PM
Şehit oğlu Ömer’i bilim adamı yapan Bilal öğretmen	LeoparGS	Yaşanmış Öyküler & Nükteler	3	11-30-2008 20:15 PM
Hz. Ömer (r.a.)’den Nasİhatler	elif07	Sohbet & Muhabbet	2	11-04-2008 00:39 AM
Ayasofya’da ilk Cuma namazı	rana	İslam Tarihi	0	03-06-2008 11:24 AM

Konu Araçları
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder