Seccâdenin Hikâyesi

***mumsema*** · 04-16-2007

Seccâdenin Hikâyesi

Artık havalar iyiden iyiye ısınmıştı

Dallarda kirazlar salkım saçaktı

Dut ağacı “dutlarımı toplayın” der gibiydi

Bu çağrıya kulak verilmezse bir süre sonra dut ağacı artık iyice ballanıp ağırlaşan dutlarını tutamaz ve patır patır yerlere bırakır bilirsiniz

Seccade işte böyle bir havada sandıktaki yerinden çıkarılıp havalansın diye balkondaki iplere asıldı

Ilık rüzgâr onu en yumuşak nefesiyle incitmeden silkeledi

Nar ağacı eğilip güzel çiçekli dallarıyla selamladı onu

Gülfidanı seccadenin üstündeki gül motiflerini tanıyıp eski bir dostu görmüş gibi uzaktan fakat içten bir selam gönderdi

Serçeler balkon ipinde çabuk ve ürkek gezintiler yaparak incelediler onu

Sadece en aç gözlü olan bir tanesi seccadenin parlak saçaklarından çekiştirdi

Sonra yalnızlığından korkarak uçup gitti

Hiçbir serçeyi yalnız yakalamak mümkün değildir zaten

Ne görmüş geçirmiş bir seccadeydi bu

Kimler koymamıştı alnını ona

Severdi hepsini

Ama en çok alnını secdede uzun tutan bir çocuk vardı

Onu sevmişti

Çocuk sonra büyümüş ve kim bilir nerelere gitmişti

O gittikten sonra namaz kılan da pek kalmamıştı

Seccade, katlandığı yerde mahzun mahzun mübarek ramazanı beklerdi

Bayramın ilk günü de çok mutlu olurdu

O zaman onu koltuk altlarına sıkıştırıp camiye koşarlar; daracık da olsa bir yere sererlerdi

Bayılırdı seccade cemaate

Bazı mübarek günlerde evin hanımı onu alır kıbleye doğru serip üzerinde tesbih çekerdi

Sanki o zaman okyanusa bir pencere açılmış gibi ferahlardı seccade

Yüzünü kıbleye çevirip yatmanın sükûnetiyle o da zikrederdi

Kıbleden esen aydınlık rüzgarla ürperir, insan olup başı secdede olmayı isterdi

Fakat bilirdi ki zordu insan olmak

İnsanlar daima öylesine bir telâşe ya da dalgınlık içindeydiler ki

Belki de bu yüzden seccade uzun süre sandıktan çıkmamıştı

Orada sevgili arkadaşı tesbihle birlikte aylarca beklemişlerdi

Tesbihin parlak yeşil tanelerinin her biri zikreden parmaklarla iyice ışıldamıştı

Tam tepesinde bir tavus kuşunun kuyruğunu andıran uzun ve renkli bir saçağı da vardı

Tesbih bu saçağıyla övünür gibiydi biraz

Ama seccade gereksiz bulurdu bu süsü

Zikir nurdan bir süs olarak yeterliydi zaten onun üzerinde

Birlikte bekleştikleri bu ilkyaz gününde sandıktan çıkarıldıklarında çok sevinmişlerdi

Tesbih seccadenin arasından kayıp yere düştüğünde evin büyük kızı atılıp onu hemen almıştı yerden

Seccadenin “bu ne edep” demesine kalmadan tesbihi boynuna geçirivermiş, püskülünü aşağıya sarkıtmıştı

Zavallı tesbih o günden sonra bir kolyeye dönüşmüştü

Fakat bu onu çok üzmüş, taneleri gün geçtikçe solmuş ve kararmıştı

Sonunda kızın boynundan çıkarıp çöpe atacağı kadar çirkinleşmişti

Seccade sallandığı yerden geçmiş günlerini hatırlayıp hüzünlendi

Artık akıbetinin ne olacağını pek kestiremiyordu

“Tesbih kolye olduysa beni de paspas yaparlar belki” diye düşündü

Zaten evdeki Kuran’a bile dantelden bir çanta örülmüş duvara asılmıştı

Perşembe geceleri bile açılıp okunmuyordu artık Yasin suresi

Evdeki duvarlar da bu sesi duymayı beklerken sıkıntıdan çatlayacak gibi olduklarını söylemişlerdi ona

Koltuklarda hastalıklı bir yeis, yerdeki halıda bile gergin bir hava vardı

Duvardaki kederli saat, çok değerli vaktin sürekli, hiç durmadan geçtiğini haber veriyordu

Saat başı çaldığı acı “gonk”larla insanlara sesleniyordu

Fakat bundan ders alan yoktu

Vakit insanların üzerinden bir su gibi akıp gidiyordu

Saatin üzerindeki akreple yelkovan, birbirini çok seven ama pek nadir kavuşan iki arkadaş olarak vaktin darlığını pekiyi bilmekteydiler

Seccade onların bir gün içinde tam on ikide, biri beş geçe, ikiyi on geçe, üçü çeyrek geçe, dördü yirmi geçe, beşi yirmi beş geçe, altı buçuk, yediye yirmi beş kala, sekizi yirmi kala, dokuza çeyrek kala, ona on kala, on bire beş kala ikişer dakikalığına buluştuklarını birçok defa görmüştü

Hemen her buluşmalarında vaktin ne kadar azaldığını haber verirlerdi birbirlerine

Başları akan zamanın uğultusu içinde dönen değirmen taşları gibi dönerdi

Ama her buluşmalarında uyanır, “en değerli şey vakit” diye seslenirlerdi birbirlerine

Seccade onların dakikliğinden etkilenir, onlara büyük saygı duyardı

Kendisine saygı gösterilmezse “akrebin iğnesi gibi sokar insanı zaman” diye düşünürdü

“Ama saygı duyarsak yelkovan kuşunun kanadı gibi havayı incecik yararak ilerleriz zamanda

Tarar kanattan radarlar boşluğu

Bu boşlukta radara ışıldayan en değerli şey nedir bir zikirden başka

Yıldızlar gibi yanıp söneriz yerküreden

Onların bizi selamlaması gibi yukardan

”
Seccade, “zaman üzerine bir şiir mi yazmaya başlıyorum yoksa” dedi

Ayrıca yel kovanın zaman gibi esip geçen bir rüzgârı kovaladığını da düşünmeye başlamıştı

O sırada ezan okunmaya başladı

Seccade, göğsünü gererek dalgalanan bir bayrağın dinlediği marş gibi gururla dinledi onu

Evrende dağılan bu ses boşluğun ağırlığını dağıttı, hafifletti

Serçeler yerdeki bir su birikintisinde neşeyle yıkandılar

Bahçedeki dut ağacı birkaç olgun meyve damlattı yere

Böylece aradan günler geçti

Seccade balkondaki ipte unutulmuştu

Güneş onun artık zayıflayan kumaşını iyiden iyiye ağartmış, renklerini soldurmuştu

Çamaşır asmak için balkona çıkan evin hanımı onu gördüğünde de tanınmayacak hale gelmişti

“Hay Allah bu da burada kalmış” dedi sadece

Naylon poşete koyup kapı önüne bırakıverdiler seccadeyi

Kaderine boyun eğmiş seccade pek üzgün değildi

Namaz için imal edilmiş olmaktan memnun olduğunu düşünüyordu

Yüce bir vazifesi vardı ve bunu çok kolay yerine getirmişti

Ya ölüm, vazifesini yerine getirmeyen ve zamanın değerini bilmeyen bir kimse olduğu sırada başına gelseydi

Bir eşyanın çöpe atılması onun ölümü sayılır

Fakat bu seccade için pek de öyle olmadı

Çöpleri toplayan temizlik işçisi onu fark ederek kamyonun bir kenarına koydu

Evine gidince torbayı açıp onu incelediğinde bir seccade olduğunu şaşkınlıkla gördü

“Artık seccadeleri de atıyorlar” diye kızdı

Sonra onu şöyle bir silkeleyip duvardaki iki çivinin arasına gerdi

Seccade, solmuş rengine rağmen kendisine bu hürmeti gösteren çöpçüyü çok sevmişti

Bir süre sonra eski arkadaşı tesbih de donuk kirli tanelerine ve yıpranmış püskülüne rağmen başucundaki çiviye asıldı

İkisi de çöpçünün onu alıp kullanacağı günü umutla bekleyip durdular

(Bu hikâye, Ayla Abak’ın Salıncak Yayınlarından Doğrucu Davut isimli kitabında yer alan 12 hikâyeden biridir

**yedi7** · 04-16-2007

yaa başlıgı okudugumda alnına konan insanlardan bi protre cizilecek sanmıştım

yada ne bilim ilk namaz kılışlarımız felan ama bu cok cok gzl bi yazı

aklıma bizim seccade ne düşünüyordur acaba diye gecti

elhamdulillah sandıklarda deil ama dogru dürürs ihya edilen bir namaza şahitmi seccadem

**suara** · 11-02-2007

kizlar bizim seccadeler sandiklari suslemiyo degil mi?

paylasim cook manidar Allah razi olsun

bir eve misafirlige gitmistik namaz icin seccade istedigimizde komsudan istemislerdi

cok uzulmustum

bir muminin evinde seccade olmamsi ne kadar dusundurucu

yada kullanilmayan seccadeler olmasi

Kuran okunmayan evde nasil garipse ,seccadede kilinmayan evde gariptir galiba

**Sevdalı** · 11-02-2007

Yine seccade de olması lazım ya bizim başımıza gelenler gittigimiz evde Kur'an yoktu komşudan istediler bizim herzaman yanımızda olan ogün bizdede yoktu böyle acı bir durumla karşı karşıya kaldık bizde ya

**Aydan** · 11-10-2007

Çok güzel bir hikaye

Umarım okuyanlar ders alırlar

ALLAH RAZI OLSUN

04-16-2007	#1
Bilgiler *mumsema* Administrator Bilgiler Üyelik tarihi: Jan 2007 Nerden: Türkiye Mesaj: 13,044 İtibar Tecrübe Puanı: 139 Rep Puanı : 8376 Rep Derecesi :	Seccâdenin Hikâyesi Seccâdenin Hikâyesi Artık havalar iyiden iyiye ısınmıştı Dallarda kirazlar salkım saçaktı Dut ağacı “dutlarımı toplayın” der gibiydi Bu çağrıya kulak verilmezse bir süre sonra dut ağacı artık iyice ballanıp ağırlaşan dutlarını tutamaz ve patır patır yerlere bırakır bilirsiniz Seccade işte böyle bir havada sandıktaki yerinden çıkarılıp havalansın diye balkondaki iplere asıldı Ilık rüzgâr onu en yumuşak nefesiyle incitmeden silkeledi Nar ağacı eğilip güzel çiçekli dallarıyla selamladı onu Gülfidanı seccadenin üstündeki gül motiflerini tanıyıp eski bir dostu görmüş gibi uzaktan fakat içten bir selam gönderdi Serçeler balkon ipinde çabuk ve ürkek gezintiler yaparak incelediler onu Sadece en aç gözlü olan bir tanesi seccadenin parlak saçaklarından çekiştirdi Sonra yalnızlığından korkarak uçup gitti Hiçbir serçeyi yalnız yakalamak mümkün değildir zaten Ne görmüş geçirmiş bir seccadeydi bu Kimler koymamıştı alnını ona Severdi hepsini Ama en çok alnını secdede uzun tutan bir çocuk vardı Onu sevmişti Çocuk sonra büyümüş ve kim bilir nerelere gitmişti O gittikten sonra namaz kılan da pek kalmamıştı Seccade, katlandığı yerde mahzun mahzun mübarek ramazanı beklerdi Bayramın ilk günü de çok mutlu olurdu O zaman onu koltuk altlarına sıkıştırıp camiye koşarlar; daracık da olsa bir yere sererlerdi Bayılırdı seccade cemaate Bazı mübarek günlerde evin hanımı onu alır kıbleye doğru serip üzerinde tesbih çekerdi Sanki o zaman okyanusa bir pencere açılmış gibi ferahlardı seccade Yüzünü kıbleye çevirip yatmanın sükûnetiyle o da zikrederdi Kıbleden esen aydınlık rüzgarla ürperir, insan olup başı secdede olmayı isterdi Fakat bilirdi ki zordu insan olmak İnsanlar daima öylesine bir telâşe ya da dalgınlık içindeydiler ki Belki de bu yüzden seccade uzun süre sandıktan çıkmamıştı Orada sevgili arkadaşı tesbihle birlikte aylarca beklemişlerdi Tesbihin parlak yeşil tanelerinin her biri zikreden parmaklarla iyice ışıldamıştı Tam tepesinde bir tavus kuşunun kuyruğunu andıran uzun ve renkli bir saçağı da vardı Tesbih bu saçağıyla övünür gibiydi biraz Ama seccade gereksiz bulurdu bu süsü Zikir nurdan bir süs olarak yeterliydi zaten onun üzerinde Birlikte bekleştikleri bu ilkyaz gününde sandıktan çıkarıldıklarında çok sevinmişlerdi Tesbih seccadenin arasından kayıp yere düştüğünde evin büyük kızı atılıp onu hemen almıştı yerden Seccadenin “bu ne edep” demesine kalmadan tesbihi boynuna geçirivermiş, püskülünü aşağıya sarkıtmıştı Zavallı tesbih o günden sonra bir kolyeye dönüşmüştü Fakat bu onu çok üzmüş, taneleri gün geçtikçe solmuş ve kararmıştı Sonunda kızın boynundan çıkarıp çöpe atacağı kadar çirkinleşmişti Seccade sallandığı yerden geçmiş günlerini hatırlayıp hüzünlendi Artık akıbetinin ne olacağını pek kestiremiyordu “Tesbih kolye olduysa beni de paspas yaparlar belki” diye düşündü Zaten evdeki Kuran’a bile dantelden bir çanta örülmüş duvara asılmıştı Perşembe geceleri bile açılıp okunmuyordu artık Yasin suresi Evdeki duvarlar da bu sesi duymayı beklerken sıkıntıdan çatlayacak gibi olduklarını söylemişlerdi ona Koltuklarda hastalıklı bir yeis, yerdeki halıda bile gergin bir hava vardı Duvardaki kederli saat, çok değerli vaktin sürekli, hiç durmadan geçtiğini haber veriyordu Saat başı çaldığı acı “gonk”larla insanlara sesleniyordu Fakat bundan ders alan yoktu Vakit insanların üzerinden bir su gibi akıp gidiyordu Saatin üzerindeki akreple yelkovan, birbirini çok seven ama pek nadir kavuşan iki arkadaş olarak vaktin darlığını pekiyi bilmekteydiler Seccade onların bir gün içinde tam on ikide, biri beş geçe, ikiyi on geçe, üçü çeyrek geçe, dördü yirmi geçe, beşi yirmi beş geçe, altı buçuk, yediye yirmi beş kala, sekizi yirmi kala, dokuza çeyrek kala, ona on kala, on bire beş kala ikişer dakikalığına buluştuklarını birçok defa görmüştü Hemen her buluşmalarında vaktin ne kadar azaldığını haber verirlerdi birbirlerine Başları akan zamanın uğultusu içinde dönen değirmen taşları gibi dönerdi Ama her buluşmalarında uyanır, “en değerli şey vakit” diye seslenirlerdi birbirlerine Seccade onların dakikliğinden etkilenir, onlara büyük saygı duyardı Kendisine saygı gösterilmezse “akrebin iğnesi gibi sokar insanı zaman” diye düşünürdü “Ama saygı duyarsak yelkovan kuşunun kanadı gibi havayı incecik yararak ilerleriz zamanda Tarar kanattan radarlar boşluğu Bu boşlukta radara ışıldayan en değerli şey nedir bir zikirden başka Yıldızlar gibi yanıp söneriz yerküreden Onların bizi selamlaması gibi yukardan” Seccade, “zaman üzerine bir şiir mi yazmaya başlıyorum yoksa” dedi Ayrıca yel kovanın zaman gibi esip geçen bir rüzgârı kovaladığını da düşünmeye başlamıştı O sırada ezan okunmaya başladı Seccade, göğsünü gererek dalgalanan bir bayrağın dinlediği marş gibi gururla dinledi onu Evrende dağılan bu ses boşluğun ağırlığını dağıttı, hafifletti Serçeler yerdeki bir su birikintisinde neşeyle yıkandılar Bahçedeki dut ağacı birkaç olgun meyve damlattı yere Böylece aradan günler geçti Seccade balkondaki ipte unutulmuştu Güneş onun artık zayıflayan kumaşını iyiden iyiye ağartmış, renklerini soldurmuştu Çamaşır asmak için balkona çıkan evin hanımı onu gördüğünde de tanınmayacak hale gelmişti “Hay Allah bu da burada kalmış” dedi sadece Naylon poşete koyup kapı önüne bırakıverdiler seccadeyi Kaderine boyun eğmiş seccade pek üzgün değildi Namaz için imal edilmiş olmaktan memnun olduğunu düşünüyordu Yüce bir vazifesi vardı ve bunu çok kolay yerine getirmişti Ya ölüm, vazifesini yerine getirmeyen ve zamanın değerini bilmeyen bir kimse olduğu sırada başına gelseydi Bir eşyanın çöpe atılması onun ölümü sayılır Fakat bu seccade için pek de öyle olmadı Çöpleri toplayan temizlik işçisi onu fark ederek kamyonun bir kenarına koydu Evine gidince torbayı açıp onu incelediğinde bir seccade olduğunu şaşkınlıkla gördü “Artık seccadeleri de atıyorlar” diye kızdı Sonra onu şöyle bir silkeleyip duvardaki iki çivinin arasına gerdi Seccade, solmuş rengine rağmen kendisine bu hürmeti gösteren çöpçüyü çok sevmişti Bir süre sonra eski arkadaşı tesbih de donuk kirli tanelerine ve yıpranmış püskülüne rağmen başucundaki çiviye asıldı İkisi de çöpçünün onu alıp kullanacağı günü umutla bekleyip durdular (Bu hikâye, Ayla Abak’ın Salıncak Yayınlarından Doğrucu Davut isimli kitabında yer alan 12 hikâyeden biridir

04-16-2007	#2
Bilgiler yedi7 Devamlı Üye Bilgiler Üyelik tarihi: Apr 2007 Nerden: istanbul Mesaj: 140 İtibar Tecrübe Puanı: 2 Rep Puanı : 15 Rep Derecesi :	--->: Seccâdenin Hikâyesi yaa başlıgı okudugumda alnına konan insanlardan bi protre cizilecek sanmıştım yada ne bilim ilk namaz kılışlarımız felan ama bu cok cok gzl bi yazı aklıma bizim seccade ne düşünüyordur acaba diye gecti elhamdulillah sandıklarda deil ama dogru dürürs ihya edilen bir namaza şahitmi seccadem

11-02-2007	#3
Bilgiler suara Devamlı Üye Bilgiler Üyelik tarihi: May 2007 Nerden: Bruksel Mesaj: 100 İtibar Tecrübe Puanı: 3 Rep Puanı : 1823 Rep Derecesi :	--->: Seccâdenin Hikâyesi kizlar bizim seccadeler sandiklari suslemiyo degil mi? paylasim cook manidar Allah razi olsun bir eve misafirlige gitmistik namaz icin seccade istedigimizde komsudan istemislerdi cok uzulmustum bir muminin evinde seccade olmamsi ne kadar dusundurucu yada kullanilmayan seccadeler olmasi Kuran okunmayan evde nasil garipse ,seccadede kilinmayan evde gariptir galiba

11-02-2007	#4
Bilgiler Sevdalı Moderatör Bilgiler Üyelik tarihi: Oct 2007 Nerden: O'na Aşık bir diyardan Mesaj: 2,091 İtibar Tecrübe Puanı: 22 Rep Puanı : 1577 Rep Derecesi :	--->: Seccâdenin Hikâyesi Yine seccade de olması lazım ya bizim başımıza gelenler gittigimiz evde Kur'an yoktu komşudan istediler bizim herzaman yanımızda olan ogün bizdede yoktu böyle acı bir durumla karşı karşıya kaldık bizde ya

11-10-2007	#5
Bilgiler Aydan Devamlı Üye Bilgiler Üyelik tarihi: Nov 2007 Mesaj: 73 İtibar Tecrübe Puanı: 1 Rep Puanı : 15 Rep Derecesi :	--->: Seccâdenin Hikâyesi Çok güzel bir hikayeUmarım okuyanlar ders alırlarALLAH RAZI OLSUN

Konu Araçları
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cvp	son Mesaj
Seccadenin Feryadı	mumsema	Namazla ilgili kıssalar-öyküler	26	6 Gün önce 13:11 PM
ACI Hikayesi	greenmushroom	Dini Hikayeler	3	08-11-2008 23:01 PM
Bir Aşk Hikayesi	İnşirah	Sohbet & Muhabbet	4	08-11-2008 22:59 PM
BIr Osmanli Hikayesi	rana	Yaşanmış Öyküler & Nükteler	2	02-15-2008 21:40 PM