Ezanın inanmayana huzuru

**anti_sukut** · 10-22-2008

Arada bir öğlenleri Kadıköy'deki Osmanağa Camii'nin yanına gidiyorum

Oradaki müezzinin sesini seviyorum

Ezanı kendine has bir tarzda, araları biraz uzatarak ve çok güzel okuyor

Cumaları söyleyişi sanki daha da tatlılaşıyor

Güzel söylenen ezanı seviyorum

Benim her öğlen gidip ezan dinlememin bir hediyesi gibi biraz önce gelen bir paketten Ahmet Özhan'ın söylediği ilahilerin başında ezan çıktı

Şimdi onu dinliyorum

Bir ney taksiminin ardından ezan başlıyor

Çocukluğumu hatırlatıyor biraz bana

Akşam ezanından sonra boşalan kömür kokulu sokaklarda, iyice gölgelenen alacakaranlık kaldırımlarda ağır ağır yürüyerek eve giderdim

Hep benimle kalacak bir yalnızlığın kokularını, seslerini ve kurşuni rengini içime sindirirdim

O seslerin içinde ezan da vardı

Hep de orada kaldı sanırım

Din, benim gibi mahcup bir sevgiyle uzaktan bakanlara bile huzur verici, insana hem yalnızlığını hem sonsuzluğunu anlatan bir tesirle dokunuyor yaklaştığınızda

Çok sık olmasa da bazen geceleyin camiye giderim

Işıklarının çoğu sönmüş, kandil misali birkaç lambayla aydınlanmış o büyük kubbenin altında yalnız başıma otururum

Öyle otururum

Her şey sonsuzluğun kuvvetli ışığı altında solgunlaşana kadar halıların üstünde bağdaş kurup beklerim

Ve, o sonsuzluğu bir yalnızlık içinde hissetmekten hoşlanırım

Tanrı, evinin kapılarını bazen açar, bazen açmaz bana

O saatte camiye giremeyeceğimi bana bir hoca efendi ya da bir bekçi söylese de, ben onu tanrının söylediğini düşünürüm

Kapılar açılmadıysa, "bir kırgınlık var" diye geçiririm içimden

"Onu kıracak bir şey yaptım, onun için açmıyor kapısını

"
Hiç zorlamam

"Peki" der ayrılırım

Bilirim ki o kapılar yeniden açılacaktır

Bir gece gittiğimde beni buyur edecektir

Şefkatli bir ses "hadi açayım kapıları" diyecektir

Bundan hiç kuşkulanmam

Kendimden kuşkulanırım

Bir dindar gibi gitmem oraya, ibadete, dua etmeye gitmem

"Sana inanıyorum" demeye de gitmem

Bir şey istemeye de gitmem

O'ndan korkmam, ölümden korkmam, korktuğumdan gitmem oraya

Hiçbir nedeni yoktur gitmemin

Giderim sadece

Kokusunu, ışığını, huzurunu, sonsuzluğunu sevdiğim için giderim

Söylenmeyen bir ezan duyarım o sessizliğin içinde

Kömür kokulu sokaklarda dolaşan bir hayali görürüm

Hayatla ölüm iki küçük çocuk gibi oturur karşıma

Ben onların başını okşarım

O benim başımı okşar, öyle hissederim

Öyle otururum

Bir şey söylemem O'na

Ne söyleyeyim?
Kim olduğumu biliyor, günahlarımı biliyor, her şeyi biliyor

"Sen inançsız birisin, niye geldin evime" demiyor

O demez

Bazen kapılarını açıyor

Bazen onu kıracak bir şey yaptıysam eğer kapılarını açmıyor bana

Sessizce uzaklaşıyorum

"Bir dahaki sefere" diyorum, "açacak kapılarını"

Açmasa da açana kadar gideceğim

İnançsız biri için tuhaf inançlarım var benim, en açılmayacak gibi görünen kapıların bile çok istersen, samimiyetle istersen, dürüstlükle istersen açılacağına inanırım

Ve, ne dindarlara yapılan zulmü anlarım, ne de dindarların yaptığı zulmü

Dinin yanında, çevresinde, içinde bir zulüm olmasın isterim

İnan ya da inanma ama dine dokun

Korkulacak bir şey yok

Türbanlı çocukta da, oruç yiyende de korkulacak bir yan yok

Korku dinden uzak bence

Geceleri camiye gittiğimde, o loş ışıkta, sonsuz bir aydınlığın bütün hayatı solgunlaştırdığını gördüğümde korkmam ben

Kimse korkmaz

Hayat ve ölüm iki küçük çocuk gibi oturur yanıma

Onlara gülümserim

Belli belirsiz bir hüzün, neye olduğunu bilmediğim bir özlem, derin bir şefkat hissederim

Bir şey söylemem

Bir şey istemem

"İnançsız" olduğumu içimden bile geçirmem, yapmam böyle bir kabalık, O da hatırlatmaz zaten

Öyle otururum

Bir konuğum ben orada

Bazen kapısını açar, bazen açmaz

Yakında gene gideceğim

Bakalım açacak mı kapılarını

Yoksa bir "kırgınlık" mı var aramızda

Alıntıdır

Ahmet Altan

10-22-2008	#1
Bilgiler anti_sukut Devamlı Üye Bilgiler Üyelik tarihi: Oct 2008 Mesaj: 188 İtibar Tecrübe Puanı: 2 Rep Puanı : 65 Rep Derecesi :	Ezanın inanmayana huzuru Arada bir öğlenleri Kadıköy'deki Osmanağa Camii'nin yanına gidiyorum Oradaki müezzinin sesini seviyorum Ezanı kendine has bir tarzda, araları biraz uzatarak ve çok güzel okuyor Cumaları söyleyişi sanki daha da tatlılaşıyor Güzel söylenen ezanı seviyorum Benim her öğlen gidip ezan dinlememin bir hediyesi gibi biraz önce gelen bir paketten Ahmet Özhan'ın söylediği ilahilerin başında ezan çıktı Şimdi onu dinliyorum Bir ney taksiminin ardından ezan başlıyor Çocukluğumu hatırlatıyor biraz bana Akşam ezanından sonra boşalan kömür kokulu sokaklarda, iyice gölgelenen alacakaranlık kaldırımlarda ağır ağır yürüyerek eve giderdim Hep benimle kalacak bir yalnızlığın kokularını, seslerini ve kurşuni rengini içime sindirirdim O seslerin içinde ezan da vardı Hep de orada kaldı sanırım Din, benim gibi mahcup bir sevgiyle uzaktan bakanlara bile huzur verici, insana hem yalnızlığını hem sonsuzluğunu anlatan bir tesirle dokunuyor yaklaştığınızda Çok sık olmasa da bazen geceleyin camiye giderim Işıklarının çoğu sönmüş, kandil misali birkaç lambayla aydınlanmış o büyük kubbenin altında yalnız başıma otururum Öyle otururum Her şey sonsuzluğun kuvvetli ışığı altında solgunlaşana kadar halıların üstünde bağdaş kurup beklerim Ve, o sonsuzluğu bir yalnızlık içinde hissetmekten hoşlanırım Tanrı, evinin kapılarını bazen açar, bazen açmaz bana O saatte camiye giremeyeceğimi bana bir hoca efendi ya da bir bekçi söylese de, ben onu tanrının söylediğini düşünürüm Kapılar açılmadıysa, "bir kırgınlık var" diye geçiririm içimden "Onu kıracak bir şey yaptım, onun için açmıyor kapısını" Hiç zorlamam "Peki" der ayrılırım Bilirim ki o kapılar yeniden açılacaktır Bir gece gittiğimde beni buyur edecektir Şefkatli bir ses "hadi açayım kapıları" diyecektir Bundan hiç kuşkulanmam Kendimden kuşkulanırım Bir dindar gibi gitmem oraya, ibadete, dua etmeye gitmem "Sana inanıyorum" demeye de gitmem Bir şey istemeye de gitmem O'ndan korkmam, ölümden korkmam, korktuğumdan gitmem oraya Hiçbir nedeni yoktur gitmemin Giderim sadece Kokusunu, ışığını, huzurunu, sonsuzluğunu sevdiğim için giderim Söylenmeyen bir ezan duyarım o sessizliğin içinde Kömür kokulu sokaklarda dolaşan bir hayali görürüm Hayatla ölüm iki küçük çocuk gibi oturur karşıma Ben onların başını okşarım O benim başımı okşar, öyle hissederim Öyle otururum Bir şey söylemem O'na Ne söyleyeyim? Kim olduğumu biliyor, günahlarımı biliyor, her şeyi biliyor "Sen inançsız birisin, niye geldin evime" demiyor O demez Bazen kapılarını açıyor Bazen onu kıracak bir şey yaptıysam eğer kapılarını açmıyor bana Sessizce uzaklaşıyorum "Bir dahaki sefere" diyorum, "açacak kapılarını" Açmasa da açana kadar gideceğim İnançsız biri için tuhaf inançlarım var benim, en açılmayacak gibi görünen kapıların bile çok istersen, samimiyetle istersen, dürüstlükle istersen açılacağına inanırım Ve, ne dindarlara yapılan zulmü anlarım, ne de dindarların yaptığı zulmü Dinin yanında, çevresinde, içinde bir zulüm olmasın isterim İnan ya da inanma ama dine dokun Korkulacak bir şey yok Türbanlı çocukta da, oruç yiyende de korkulacak bir yan yok Korku dinden uzak bence Geceleri camiye gittiğimde, o loş ışıkta, sonsuz bir aydınlığın bütün hayatı solgunlaştırdığını gördüğümde korkmam ben Kimse korkmaz Hayat ve ölüm iki küçük çocuk gibi oturur yanıma Onlara gülümserim Belli belirsiz bir hüzün, neye olduğunu bilmediğim bir özlem, derin bir şefkat hissederim Bir şey söylemem Bir şey istemem "İnançsız" olduğumu içimden bile geçirmem, yapmam böyle bir kabalık, O da hatırlatmaz zaten Öyle otururum Bir konuğum ben orada Bazen kapısını açar, bazen açmaz Yakında gene gideceğim Bakalım açacak mı kapılarını Yoksa bir "kırgınlık" mı var aramızda AlıntıdırAhmet Altan

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cvp	son Mesaj
Ezanın Fazileti	rana	Ezanlar	4	2 Hafta önce 14:11 PM
Ezanın Hikmetleri	serkanada	Ezanlar	1	11-03-2008 01:39 AM
Ezanın Hikmetleri	mum	Ezanlar	1	11-03-2008 01:38 AM
Ezanın Titreten Dirilişi!	ßaran	Dini, Güzel Yazılar / Makaleler	3	09-08-2008 23:26 PM
Her sabah ilk ezanın okunduğu yer neresi	iliman	Namazla ilgili yazılar	0	07-07-2008 21:46 PM

Konu Araçları
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder