Savaş: ‘Öz’e muhalefet…

***mum*** · 10-08-2008

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak İçin Tıklayın...]

Savaş: ‘Öz’e muhalefet…

Günah, insanın kendi özüne muhalefet etmesidir

’ Kendi adıma söyleyebilirim; bu, günaha getirilen en iyi tanımlardan biridir

Öz üzerine yapılan felsefi tartışmalara girmeye gerek yok, öz denince ne anlaşılıyorsa, o odur

Tolstoy’un dirilişin gerçekleştiği yer bildiği ‘vicdan’ın işaretlediği ‘iyi’ye (yani ‘öz’e) muhalif olan her muamele ve durumu ‘günah’ olarak görebiliriz

Diyebiliriz ki bugün dünyada yaşanan şey, ‘öz’e muhalefettir

‘Öz’ünün üzerini çizip ona karşıt yaşayan bir insan tipinin zorbalaştığı bir dönemden geçiyoruz

Bu zorba insan, ‘başkası’ üzerinde iktidar oyunlarına girişiyor, sadece bir ‘egemen’ olarak davranıyor

Hiçbir şeyin ‘kendisi’ olarak kalmasına müsaade etmiyor

Şimdi hepimiz böylesi bir ‘öz’e muhalefet durumuna, bir savaşa tanıklık ediyoruz

Çocukların, babaların, annelerin, ihtiyarların bombalarla parçalandığı bugünlerde olan şey aslında savaş değil, vahşi bir saldırıdır

Saldırıdır çünkü savaşta vuruşup öl(dür)en taraflar olur

Ama vurulup parçalanan, içi boşaltılan sadece Lübnanlı veya Filistinli olmuyor insani değerler de anlamsızlaştırılıyorlarsa, o zaman yapılan insanlıkla bir savaştır

O esaslı kitabın, Minima Moralia’nın yazarı Yahudi Adorno haklı olarak, “Auschwitz’ten sonra şiir olabilir mi?” diyordu

Çünkü Auschwitz’te yaşananlar şiire, yani insanın özüne muhalefetti; orada insan ölüyor, şiir sesini yitiriyordu

Ve şimdi biz de haklı olarak soruyoruz; ‘Parçalanan Lübnanlı çocuklardan sonra şiir olabilir mi?’
Ama şiir olmalı, şiir ebediyen kalmalı! Bunun için bu savaş bitmeli; bu kan durmalı, bu çocuk ölümleri son bulmalı! Bu savaş bitmeli; çatlayacak hale gelmiş bu anne kalpleri sükûna kavuşmalı! Bu savaş bitmeli; sadece birkaç yıl yaşamış, az oynamış, az gülmüş, az haylazlık etmiş, çok az ‘babacığım!’ demiş ölü çocukları kucaklarına alan babaların çaresizliğine bir çare bulunmalı! İnsanın özüne arsızca muhalefet eden Yahudi Olmert’e karşı, ‘İnsanların çektikleri acılardır asıl paylaşılması gereken

’ diyen ve insanın yanıbaşında yerini alan Yahudi Adorno kazanmalı; savaş bitmeli, şiir kalmalı!
Evet, bu savaş bitmeli! Koşar adım ölüme giden bu hayatın içinden savaş düşmeli, savaş hayattan kovulmalı! Filistin, Lübnan, Irak, bütün bir dünya savaşa elverişsiz bir yer haline gelmeli artık! Kim savaşıyorsa, kim savaşa oynuyorsa, kim savaşa gidiyorsa, kim savaşa çağırıyorsa yalnız bırakılmalı; bir yudum bile olsa ona su verilmemeli; kendini savaşa kaptırmış bu talihsiz kulak bulmamalı, içine girip oturacağı bir kalp bulmadan öylece kalmalı, öldürse de ona dönüp bakılmamalı! Hayır, savaşçının çok iyi bildiği/anladığı dilden konuşmak, yani savaşmak, savaşçının öldürdüğü gibi öldürmek, onun vurduğu gibi vurmak, yağdırdığı gibi bomba yağdırmak savaşı bitirmeyecektir! Savaş, savaşarak bitmez! Öldürerek ölümlere son verilmez! Öldürülmenin karşılığı olarak öldürmek, savaşçıyı ve ölümü büyütür sadece! Bombaya karşı bomba, yeni bombaları getirir

Düzeneği tetiklenmiş her silah, silah fabrikalarında vardiyaları arttırır; gidip bir çocuk bedenini parçalayan her mermi, daha fazla mermi paketinin ambalajını açtırır

Savaşı savaşanlar değil, savaşmayanlar bitirir! Öldürenler değil, ölenler! Savaşa karşı savaşa koşanlar savaşı ve savaşçıyı daha da diriltirler, savaşı ve savaşçıyı bitiren toprağa akmış su olurlar, savaşı ve savaşçıyı gürbüzleştirirler

‘Savaşa karşı savaş!’ diyenler, savaşın ve savaşçının dilini kullanarak bu dili hayatın içine daha da fazla sokarlar

Böylelikle hayat dilinden olur; dil ölüm kesilir, ölüm hayat olur

Hayır, savaşı savaşanlar değil, savaşmayanlar bitirir! Öldürenler değil, ölenler! Savaşta vurulmuş her çocuk, her delikanlı, her anne, her baba, yıkılmış her bir ev, parçalanmış her bir ağaç, ortalığa saçılmış her bir canlı parçası, havaya sinmiş her bir barut ve et kokusu savaşı ve savaşçıyı ölümün içine çeker

Savaş ve savaşçı öldürerek ölür! Öldürerek vicdanına, kalbine, içine, diline, üzerine kan bulaştırır; kocaman bir nefrete, kine, bedduaya açık kalır; ‘iyi’den, ‘güzel’den, ‘değer’den düşer

Bir atalar sözünde belirtildiği gibi, kötülüğün beterini kötülük eden görür

Montaigne de bunu söyler: ‘Nasıl ki arı başkasını sokunca kendisine daha fazla zarar verir; çünkü iğnesi ve gücü elden gider

’ Savaşçı, açtığı yarada canını bırakır; ruhunu, kalbini, vicdanını, onu insan kılan her bir iyi şeyi… Savaşçı gücünden düşer, kendisini haklı gördüren bir gücü bulamaz hale gelir

Çocuk bedenlerini parçalayıp kırk derecelik sıcaklarda kokutturan, anne ve babaları sözsüz bırakan, uzaklardaki insanların hayatını anlamsızlaştıran; savaşı ve savaştaki büyük kayıpları yazmakla yetinmenin (ne yazık ki yetinmenin) ayıbı içinde her tür yazının içini boşaltan bu savaş bitmeli! En derinlerimizde öylece duran öfkeyi ve kini ayağa kaldıran, bizi öfke ve kinle konuşturan, öfke ve kin kesilip bizi de karşı olduğumuz/lanetlediğimiz savaşa sokan bu savaş bitmeli! Bizi savaşçı kılan, bize kendinden üniformalar diktiren, kanlı oyuğundan ellerimize bombalar uzatan bu savaş bitmeli!
Savaşa gitmeyelim! Bırakın, ölelim! Öldürenin karanlık yüzüne değil, ölenin mağdur ve mağrur yüzüne ilişelim! Ellerimiz/yüzümüz/içimiz bombaların, silahların, mermilerin metal ışıltısıyla değil, insanın yüce bir anıtı gibi duran masum çocuk yüzlerinin ışığıyla aydınlansın

Öldürerek ölen o yüzsüz yüzlerin karanlığı üzerimize düşmesin, içimize sinmesin; ölerek, diri kalmış insan kalplerinde yaşamaya devam eden yeryüzü çocuklarının gözlerine düşelim

İnsan ki, yeryüzünde ‘şairane’ oturmalı

İçine bırakıldığı yeryüzünde kendine eğilmek, kendini tanımak ve bilmek içinde(n) dışarıya, börtü-böceğe, insan kardeşlerine gitmeli

Var olarak gitmeli, giderken var kılmalı

Öldürmeye değil, diriltmeye gitmeli!
İnsanız! Dünyaya doğarız ve dünyada doğarız! İçimize konan insan olabilme kapasitesini geliştirerek dünyada kendimizi doğurturuz, içimizden kendimizi çıkartırız

Ne kadar iyi şey varsa içimizde onlara yollar açarak, ne kadar kötü şey varsa derinlerimizde yollarını kapatarak biz var olabiliriz, var olabilmişler olarak etrafımızı var kılarız

Evet, insanız! İşimiz ‘var kılmak’, ‘yok etmek’ değil! Oysa savaş ve savaşçı sadece yok ediyor

O halde kim savaşa koşuyorsa, kim bir savaşçı kesiliyorsa, kim öldürüyorsa kendine, yani insana uzak düşüyor

Kim insana yabancılaşmışsa ve yabancılaşıyorsa, hayata değil, ölüme çalışıyor demektir

Bu savaş bitmeli! Koşar adım ölüme giden bu hayatın içinden savaş düşmeli, savaş hayattan kovulmalı! Çünkü savaş günahtır, günah ise ‘öz’e muhalefettir

Ve bu savaşı İsrail değil, ölenler, ölü Lübnanlı çocuklar bitirecektir! Umuyoruz ki Adorno, insan kazanacaktır! Çünkü İsrail öldürerek ölüyor, Lübnanlı çocuklar ise ölerek diriliyorlar

İsrail ölümün adı olurken, Lübnanlı çocuklar hayatın adı oluyorlar

Nihat Dağlı
[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak İçin Tıklayın...]

**eylül_05** · 10-10-2008

"Savaşı savaşanlar değil, savaşmayanlar bitirir! Öldürenler değil, ölenler! Savaşa karşı savaşa koşanlar savaşı ve savaşçıyı daha da diriltirler, savaşı ve savaşçıyı bitiren toprağa akmış su olurlar, savaşı ve savaşçıyı gürbüzleştirirler

‘Savaşa karşı savaş!’ diyenler, savaşın ve savaşçının dilini kullanarak bu dili hayatın içine daha da fazla sokarlar

Böylelikle hayat dilinden olur; dil ölüm kesilir, ölüm hayat olur

"

Çok kereler okuduğum bir yazıydı bu

Burada da görmek beni sevindirdi

Allah razı olsun mum hocam

10-08-2008	#1
Bilgiler *mum* Administrator Bilgiler Üyelik tarihi: Feb 2007 Nerden: filistin Mesaj: 11,349 İtibar Tecrübe Puanı: 122 Rep Puanı : 8104 Rep Derecesi :	Savaş: ‘Öz’e muhalefet… [Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak İçin Tıklayın...] Savaş: ‘Öz’e muhalefet… Günah, insanın kendi özüne muhalefet etmesidir’ Kendi adıma söyleyebilirim; bu, günaha getirilen en iyi tanımlardan biridir Öz üzerine yapılan felsefi tartışmalara girmeye gerek yok, öz denince ne anlaşılıyorsa, o odur Tolstoy’un dirilişin gerçekleştiği yer bildiği ‘vicdan’ın işaretlediği ‘iyi’ye (yani ‘öz’e) muhalif olan her muamele ve durumu ‘günah’ olarak görebiliriz Diyebiliriz ki bugün dünyada yaşanan şey, ‘öz’e muhalefettir ‘Öz’ünün üzerini çizip ona karşıt yaşayan bir insan tipinin zorbalaştığı bir dönemden geçiyoruz Bu zorba insan, ‘başkası’ üzerinde iktidar oyunlarına girişiyor, sadece bir ‘egemen’ olarak davranıyor Hiçbir şeyin ‘kendisi’ olarak kalmasına müsaade etmiyor Şimdi hepimiz böylesi bir ‘öz’e muhalefet durumuna, bir savaşa tanıklık ediyoruz Çocukların, babaların, annelerin, ihtiyarların bombalarla parçalandığı bugünlerde olan şey aslında savaş değil, vahşi bir saldırıdır Saldırıdır çünkü savaşta vuruşup öl(dür)en taraflar olur Ama vurulup parçalanan, içi boşaltılan sadece Lübnanlı veya Filistinli olmuyor insani değerler de anlamsızlaştırılıyorlarsa, o zaman yapılan insanlıkla bir savaştır O esaslı kitabın, Minima Moralia’nın yazarı Yahudi Adorno haklı olarak, “Auschwitz’ten sonra şiir olabilir mi?” diyordu Çünkü Auschwitz’te yaşananlar şiire, yani insanın özüne muhalefetti; orada insan ölüyor, şiir sesini yitiriyordu Ve şimdi biz de haklı olarak soruyoruz; ‘Parçalanan Lübnanlı çocuklardan sonra şiir olabilir mi?’ Ama şiir olmalı, şiir ebediyen kalmalı! Bunun için bu savaş bitmeli; bu kan durmalı, bu çocuk ölümleri son bulmalı! Bu savaş bitmeli; çatlayacak hale gelmiş bu anne kalpleri sükûna kavuşmalı! Bu savaş bitmeli; sadece birkaç yıl yaşamış, az oynamış, az gülmüş, az haylazlık etmiş, çok az ‘babacığım!’ demiş ölü çocukları kucaklarına alan babaların çaresizliğine bir çare bulunmalı! İnsanın özüne arsızca muhalefet eden Yahudi Olmert’e karşı, ‘İnsanların çektikleri acılardır asıl paylaşılması gereken’ diyen ve insanın yanıbaşında yerini alan Yahudi Adorno kazanmalı; savaş bitmeli, şiir kalmalı! Evet, bu savaş bitmeli! Koşar adım ölüme giden bu hayatın içinden savaş düşmeli, savaş hayattan kovulmalı! Filistin, Lübnan, Irak, bütün bir dünya savaşa elverişsiz bir yer haline gelmeli artık! Kim savaşıyorsa, kim savaşa oynuyorsa, kim savaşa gidiyorsa, kim savaşa çağırıyorsa yalnız bırakılmalı; bir yudum bile olsa ona su verilmemeli; kendini savaşa kaptırmış bu talihsiz kulak bulmamalı, içine girip oturacağı bir kalp bulmadan öylece kalmalı, öldürse de ona dönüp bakılmamalı! Hayır, savaşçının çok iyi bildiği/anladığı dilden konuşmak, yani savaşmak, savaşçının öldürdüğü gibi öldürmek, onun vurduğu gibi vurmak, yağdırdığı gibi bomba yağdırmak savaşı bitirmeyecektir! Savaş, savaşarak bitmez! Öldürerek ölümlere son verilmez! Öldürülmenin karşılığı olarak öldürmek, savaşçıyı ve ölümü büyütür sadece! Bombaya karşı bomba, yeni bombaları getirir Düzeneği tetiklenmiş her silah, silah fabrikalarında vardiyaları arttırır; gidip bir çocuk bedenini parçalayan her mermi, daha fazla mermi paketinin ambalajını açtırır Savaşı savaşanlar değil, savaşmayanlar bitirir! Öldürenler değil, ölenler! Savaşa karşı savaşa koşanlar savaşı ve savaşçıyı daha da diriltirler, savaşı ve savaşçıyı bitiren toprağa akmış su olurlar, savaşı ve savaşçıyı gürbüzleştirirler ‘Savaşa karşı savaş!’ diyenler, savaşın ve savaşçının dilini kullanarak bu dili hayatın içine daha da fazla sokarlar Böylelikle hayat dilinden olur; dil ölüm kesilir, ölüm hayat olur Hayır, savaşı savaşanlar değil, savaşmayanlar bitirir! Öldürenler değil, ölenler! Savaşta vurulmuş her çocuk, her delikanlı, her anne, her baba, yıkılmış her bir ev, parçalanmış her bir ağaç, ortalığa saçılmış her bir canlı parçası, havaya sinmiş her bir barut ve et kokusu savaşı ve savaşçıyı ölümün içine çeker Savaş ve savaşçı öldürerek ölür! Öldürerek vicdanına, kalbine, içine, diline, üzerine kan bulaştırır; kocaman bir nefrete, kine, bedduaya açık kalır; ‘iyi’den, ‘güzel’den, ‘değer’den düşer Bir atalar sözünde belirtildiği gibi, kötülüğün beterini kötülük eden görür Montaigne de bunu söyler: ‘Nasıl ki arı başkasını sokunca kendisine daha fazla zarar verir; çünkü iğnesi ve gücü elden gider’ Savaşçı, açtığı yarada canını bırakır; ruhunu, kalbini, vicdanını, onu insan kılan her bir iyi şeyi… Savaşçı gücünden düşer, kendisini haklı gördüren bir gücü bulamaz hale gelir Çocuk bedenlerini parçalayıp kırk derecelik sıcaklarda kokutturan, anne ve babaları sözsüz bırakan, uzaklardaki insanların hayatını anlamsızlaştıran; savaşı ve savaştaki büyük kayıpları yazmakla yetinmenin (ne yazık ki yetinmenin) ayıbı içinde her tür yazının içini boşaltan bu savaş bitmeli! En derinlerimizde öylece duran öfkeyi ve kini ayağa kaldıran, bizi öfke ve kinle konuşturan, öfke ve kin kesilip bizi de karşı olduğumuz/lanetlediğimiz savaşa sokan bu savaş bitmeli! Bizi savaşçı kılan, bize kendinden üniformalar diktiren, kanlı oyuğundan ellerimize bombalar uzatan bu savaş bitmeli! Savaşa gitmeyelim! Bırakın, ölelim! Öldürenin karanlık yüzüne değil, ölenin mağdur ve mağrur yüzüne ilişelim! Ellerimiz/yüzümüz/içimiz bombaların, silahların, mermilerin metal ışıltısıyla değil, insanın yüce bir anıtı gibi duran masum çocuk yüzlerinin ışığıyla aydınlansın Öldürerek ölen o yüzsüz yüzlerin karanlığı üzerimize düşmesin, içimize sinmesin; ölerek, diri kalmış insan kalplerinde yaşamaya devam eden yeryüzü çocuklarının gözlerine düşelim İnsan ki, yeryüzünde ‘şairane’ oturmalı İçine bırakıldığı yeryüzünde kendine eğilmek, kendini tanımak ve bilmek içinde(n) dışarıya, börtü-böceğe, insan kardeşlerine gitmeli Var olarak gitmeli, giderken var kılmalı Öldürmeye değil, diriltmeye gitmeli! İnsanız! Dünyaya doğarız ve dünyada doğarız! İçimize konan insan olabilme kapasitesini geliştirerek dünyada kendimizi doğurturuz, içimizden kendimizi çıkartırız Ne kadar iyi şey varsa içimizde onlara yollar açarak, ne kadar kötü şey varsa derinlerimizde yollarını kapatarak biz var olabiliriz, var olabilmişler olarak etrafımızı var kılarız Evet, insanız! İşimiz ‘var kılmak’, ‘yok etmek’ değil! Oysa savaş ve savaşçı sadece yok ediyor O halde kim savaşa koşuyorsa, kim bir savaşçı kesiliyorsa, kim öldürüyorsa kendine, yani insana uzak düşüyor Kim insana yabancılaşmışsa ve yabancılaşıyorsa, hayata değil, ölüme çalışıyor demektir Bu savaş bitmeli! Koşar adım ölüme giden bu hayatın içinden savaş düşmeli, savaş hayattan kovulmalı! Çünkü savaş günahtır, günah ise ‘öz’e muhalefettir Ve bu savaşı İsrail değil, ölenler, ölü Lübnanlı çocuklar bitirecektir! Umuyoruz ki Adorno, insan kazanacaktır! Çünkü İsrail öldürerek ölüyor, Lübnanlı çocuklar ise ölerek diriliyorlar İsrail ölümün adı olurken, Lübnanlı çocuklar hayatın adı oluyorlar Nihat Dağlı [Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak İçin Tıklayın...]

10-10-2008	#2
Bilgiler eylül_05 Devamlı Üye Bilgiler Üyelik tarihi: Jul 2008 Nerden: türkiye Mesaj: 882 İtibar Tecrübe Puanı: 9 Rep Puanı : 623 Rep Derecesi :	--->: Savaş: ‘Öz’e muhalefet… "Savaşı savaşanlar değil, savaşmayanlar bitirir! Öldürenler değil, ölenler! Savaşa karşı savaşa koşanlar savaşı ve savaşçıyı daha da diriltirler, savaşı ve savaşçıyı bitiren toprağa akmış su olurlar, savaşı ve savaşçıyı gürbüzleştirirler ‘Savaşa karşı savaş!’ diyenler, savaşın ve savaşçının dilini kullanarak bu dili hayatın içine daha da fazla sokarlar Böylelikle hayat dilinden olur; dil ölüm kesilir, ölüm hayat olur" Çok kereler okuduğum bir yazıydı bu Burada da görmek beni sevindirdi Allah razı olsun mum hocam

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cvp	son Mesaj
Varliğın Sahibine ‘’hamd’’ Etmek!	bumerank	Dini, Güzel Yazılar / Makaleler	4	bir Hafta önce 08:22 AM
Kur’an-ı Kerim’le gelen ilk emir ‘İkra’ Oku!	mum	Kur'an ile ilgi yazılar & Makaleler	1	3 Hafta önce 02:50 AM
Mûte Günü ………….asr-i Saadet’ten Tablolar……..	mumsema	Peygamberimizin Hayatı	3	10-25-2008 13:03 PM
Herkes ‘kim bu?!’ denilecek bir ‘değer’dir	ßaran	Dini Hikayeler	3	08-16-2008 14:48 PM
‘Örnek şahıs’, ‘örnek toplum’ SÜNNETE UYMAK	isaar	Sünnet	0	05-27-2008 13:58 PM

Konu Araçları
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder