Affeden Kaybetmez!

**ßaran** · 09-14-2008

En uzun yolculuğun Edirne’den Kars’a olduğunu düşünürsek yanılmış oluruz

En uzun yolculuk beynimizden yüreğimize yaptığımız yolculuktur

Üzücü bir olay karşısında aşağıdan, yukarıdan, sağdan, soldan düşünerek, çeşitli yorumlar yaparak zihnimizi çatlatırcasına yorarız

Olayları siyah ya da beyaz çerçeveler içerisine oturtmaya çalışarak ara renklerden şiddetle kaçınırız

Hâlbuki insan ilişkilerinde siyah ya da beyaz çerçeveye yerleştirilebilecek olaylar çok sınırlıdır

Gri, pembe, yeşil, mavi gibi diğer ara renklere de ihtiyacımız vardır

Özellikle bize yapılan haksızlıklar karşısında, canımızı acıtan olayları yorumlarken onları siyah ya da beyaz çerçeveler dışındaki çerçevelere yerleştirmek bizi müthiş rahatlatacaktır

Karşımızdakini «kötü» addedip siyah bir çerçeveye, kendimizi de «iyi» addedip beyaz bir çerçeveye yerleştirmek gerçekte problemi çözmeyecektir

Belki de sadece peygamberleri beyaz çerçeveler içine yerleştirebiliriz

Diğer tüm insanlar için kendimiz de dâhil hep ara renklere ihtiyacımız vardır

Ve bu rengârenk çerçevelere insanları ve olayları yerleştirirken mantığın merkezi olan beynimizden; inancın, sevginin, mâneviyatın merkezi olan yüreğimize yolculuğa çıkmamız gerekecektir

Çok büyük bir nimet olan akıl ve mantık hiçbir zaman tek ve yegâne nimet değildir

Canımızı acıtan, üzen ve hattâ hayatımızı etkileyen/değiştiren kırıcı söz ve davranışlar karşısında affedici olabilmek çoğu zaman mantığımıza, kaybettiğimizi kabullenmek gibi gelse de gerçekte yüreğimize onu özgürleştirdiğimiz, ağırlıklardan kurtardığımız hissini verir

Ki bu gerçekten de böyledir çünkü affedememek, suçlamak, kinlenmek, öfkelenmek hayat enerjimizi tüketerek, hayat kalitemizi düşürür

Fakat insanları ve olayları siyah/beyaz çerçeveler dışındaki çerçevelere yerleştirerek onları affedebilmek için, beynimizden yüreğimize yapmamız gereken bu yolculuk benliğin patiska yollarında çok uzun sürer; zamana ve sabra ihtiyaç vardır

Affedebilmenin aslında insanı ne kadar çok hafiflettiğini öğreten güzel bir hikâye vardır:

Öğretmen bir gün derste öğrencilerine bir teklifte bulunur:

“Hayatı tecrübe ederek öğrenmek ister misiniz?”

Öğrenciler çok sevdikleri hocalarının bu teklifini tereddütsüz kabul ederler

«O zaman» der öğretmen «şimdi yarınki ödevinize hazır olun

Yarın hepiniz birer plastik torba ve beşer kilo patates getireceksiniz!» Öğrenciler, bu işten pek bir şey anlamazlar

Ama ertesi sabah hepsinin sıralarının üzerinde patatesler ve torbalar hazırdır

Kendisine meraklı gözlerle bakan öğrencilerine şöyle der öğretmen: «Şimdi, bugüne dek affedemediğiniz her kişi için bir patates alın, o kişinin adını o patatesin üzerine yazıp torbanın içine koyun

» Bazı öğrenciler torbalarına üçer beşer tane patates koyarken, bazılarının torbası neredeyse ağzına kadar dolmuştur

Öğretmen, kendisine; «Peki şimdi ne olacak?» der gibi bakan öğrencilerine ikinci açıklamasını yapar: «Bir hafta boyunca nereye giderseniz gidin, bu torbaları yanınızda taşıyacaksınız

Yattığınız yatakta, bindiğiniz otobüste, okuldayken, sıranızın üstünde, hep yanınızda olacaklar

»

Aradan bir hafta geçmiştir

Hocaları sınıfa girer girmez, denileni yapmış olan öğrenciler şikâyete başlarlar: «Hocam, bu kadar ağır torbayı her yere taşımak çok zor

Hocam, patatesler kokmaya başladı

Vallahi, insanlar tuhaf bakıyorlar bana artık

Hem sıkıldık, hem yorulduk!»

Öğretmen gülümseyerek öğrencilerine şu dersi verir:

«Görüyorsunuz ki, affetmeyerek asıl kendimizi cezalandırıyoruz

Kendimizi rûhumuzda ağır yükler taşımaya mahkûm ediyoruz

Affetmeyi karşımızdaki kişiye bir lütuf olarak düşünüyoruz, hâlbuki affetmek en başta kendimize yaptığımız bir iyiliktir

»

Fakat beynimizden yüreğimize yaptığımız bu zorlu yolculuk sonucunda affetmeyi başarabildiğimizde karşımızdaki kişinin davranışlarını onayladığımızı düşünmemiz yersizdir

Çünkü affetmek sadece geçmişin günümüzdeki yıkıcı etkisini kaldırmaktır

Affetmek; «Yaptığını onaylamıyorum, yanlış buluyorum, belki de kendimi özür dilemeni gerektirecek kadar suçsuz görüyorum, fakat canımı çok acıtmasına rağmen bundan senin habersiz oluşuna, umursamaz oluşuna o kadar çok acıyorum ki bu yüzden senin affedilmen gerekir diye düşünüyor ve hissediyorum

» diyebilmektir

Affetmek unutmak da değildir

Unutmamalıyız da

Yaşadıklarımız, bizi çok üzmüş olsa da kazandığımız tecrübelerdir

O kişiyle olduğu kadar başka kişilerle de olan ilişki ve iletişimimizde de bir daha böyle tatsızlıkların yaşanmaması için neler yapabileceğimizi öğretmiştir o acı hâtıra

Olayı hatırlamak fakat duygu depomuzu boşaltmak gerekir

Bunun için de bu tür olayları bir bakıma, beynimizden yüreğimize doğru yolculuğa çıkarak, kaderin cilvesidir diye telâkkî etmek zihnimizi ve yüreğimizi rahatlatacaktır

Affedebilmek için ilk ve tek yapabileceğimiz şey sabırlı olmaktır elbet

Sabredebildiğimiz sürece öfkemize ve kinimize hâkim olabilir, zamanı lehimize çevirebiliriz

Fakat bazen öyle anlar olur ki kişi şiddetle uğradığı haksızlığa misliyle karşılık vermek ister

Böyle durumlarda misliyle olduktan sonra hiç kimsenin itiraz hakkı olamaz çünkü buna Rabbimiz de müsaade etmiştir:

“Kim zulme uğradıktan sonra hakkını alırsa, böyle hareket edenlerin aleyhine bir yol (mes’ûliyet) yoktur (onlar kınanamaz ve cezalandırılamaz)

(Şûrâ, 41)

Özellikle affedilecek kişiyi affettiğimiz takdirde bu onun aynı davranışı tekrarlaması neticesini doğuracaksa burada af değil misliyle olmak şartıyla buna karşılık vermek daha doğru olacaktır

Buna haksızlık edene bir ders vermek de denebilir

Yine de âyetin devamında:

“Kim sabreder ve affederse şüphesiz bu hareketi yapılmaya değer işlerdendir

” (Şûrâ, 43) diye buyururken Rabbimiz bize affetmenin faziletini işaret ediyor olsa gerektir

Sabretmek ve affetmek şüphesiz sâlih amellerdendir

Rûhu özgürleştirir, benliği köreltir

Fakat bir de üstün ahlâk sahibi olan kişilerin kendilerine yapılan haksızlıklar, acı ve üzücü olaylar karşısında takındığı tavır vardır ki bu hakikaten takdire şayandır

Bu kişiler hakkında Rabbimiz:

“İyilikle kötülük bir olmaz

Sen (kötülüğü) en güzel bir tavırla önle

O zaman seninle arasında düşmanlık bulunan kimse, sanki yakın bir dost olur

Bu haslete ancak sabredenler kavuşturulur

Buna ancak (hayırdan) büyük pay sahibi olan kimse kavuşturulur

” (Fussılet, 34-35) buyurur

Kötülüklere misliyle karşılık vermenin ya da affetmenin dışında bir de iyilikle karşılık vermek vardır ki bunu da hakikaten herkes beceremez

Bunu ancak hayırdan büyük pay sahibi olan kişiler başarabilir

Ne mutlu öyle olamasa da olmak gayreti içinde olanlara! Aklın zincirlerini kırıp uzun yolculuklar sonucu yüreğin sahillerine ulaşarak gerçek özgürlüğü tadanlara!

Aynur Tutkun -- Yüzakı Dergisi

09-14-2008	#1
Bilgiler ßaran Özel Üye Bilgiler Üyelik tarihi: Mar 2008 Mesaj: 7,090 İtibar Tecrübe Puanı: 73 Rep Puanı : 2928 Rep Derecesi :	Affeden Kaybetmez! En uzun yolculuğun Edirne’den Kars’a olduğunu düşünürsek yanılmış oluruz En uzun yolculuk beynimizden yüreğimize yaptığımız yolculuktur Üzücü bir olay karşısında aşağıdan, yukarıdan, sağdan, soldan düşünerek, çeşitli yorumlar yaparak zihnimizi çatlatırcasına yorarız Olayları siyah ya da beyaz çerçeveler içerisine oturtmaya çalışarak ara renklerden şiddetle kaçınırız Hâlbuki insan ilişkilerinde siyah ya da beyaz çerçeveye yerleştirilebilecek olaylar çok sınırlıdır Gri, pembe, yeşil, mavi gibi diğer ara renklere de ihtiyacımız vardır Özellikle bize yapılan haksızlıklar karşısında, canımızı acıtan olayları yorumlarken onları siyah ya da beyaz çerçeveler dışındaki çerçevelere yerleştirmek bizi müthiş rahatlatacaktır Karşımızdakini «kötü» addedip siyah bir çerçeveye, kendimizi de «iyi» addedip beyaz bir çerçeveye yerleştirmek gerçekte problemi çözmeyecektir Belki de sadece peygamberleri beyaz çerçeveler içine yerleştirebiliriz Diğer tüm insanlar için kendimiz de dâhil hep ara renklere ihtiyacımız vardır Ve bu rengârenk çerçevelere insanları ve olayları yerleştirirken mantığın merkezi olan beynimizden; inancın, sevginin, mâneviyatın merkezi olan yüreğimize yolculuğa çıkmamız gerekecektir Çok büyük bir nimet olan akıl ve mantık hiçbir zaman tek ve yegâne nimet değildir Canımızı acıtan, üzen ve hattâ hayatımızı etkileyen/değiştiren kırıcı söz ve davranışlar karşısında affedici olabilmek çoğu zaman mantığımıza, kaybettiğimizi kabullenmek gibi gelse de gerçekte yüreğimize onu özgürleştirdiğimiz, ağırlıklardan kurtardığımız hissini verir Ki bu gerçekten de böyledir çünkü affedememek, suçlamak, kinlenmek, öfkelenmek hayat enerjimizi tüketerek, hayat kalitemizi düşürür Fakat insanları ve olayları siyah/beyaz çerçeveler dışındaki çerçevelere yerleştirerek onları affedebilmek için, beynimizden yüreğimize yapmamız gereken bu yolculuk benliğin patiska yollarında çok uzun sürer; zamana ve sabra ihtiyaç vardır Affedebilmenin aslında insanı ne kadar çok hafiflettiğini öğreten güzel bir hikâye vardır: Öğretmen bir gün derste öğrencilerine bir teklifte bulunur: “Hayatı tecrübe ederek öğrenmek ister misiniz?” Öğrenciler çok sevdikleri hocalarının bu teklifini tereddütsüz kabul ederler «O zaman» der öğretmen «şimdi yarınki ödevinize hazır olun Yarın hepiniz birer plastik torba ve beşer kilo patates getireceksiniz!» Öğrenciler, bu işten pek bir şey anlamazlar Ama ertesi sabah hepsinin sıralarının üzerinde patatesler ve torbalar hazırdır Kendisine meraklı gözlerle bakan öğrencilerine şöyle der öğretmen: «Şimdi, bugüne dek affedemediğiniz her kişi için bir patates alın, o kişinin adını o patatesin üzerine yazıp torbanın içine koyun» Bazı öğrenciler torbalarına üçer beşer tane patates koyarken, bazılarının torbası neredeyse ağzına kadar dolmuştur Öğretmen, kendisine; «Peki şimdi ne olacak?» der gibi bakan öğrencilerine ikinci açıklamasını yapar: «Bir hafta boyunca nereye giderseniz gidin, bu torbaları yanınızda taşıyacaksınız Yattığınız yatakta, bindiğiniz otobüste, okuldayken, sıranızın üstünde, hep yanınızda olacaklar» Aradan bir hafta geçmiştir Hocaları sınıfa girer girmez, denileni yapmış olan öğrenciler şikâyete başlarlar: «Hocam, bu kadar ağır torbayı her yere taşımak çok zor Hocam, patatesler kokmaya başladı Vallahi, insanlar tuhaf bakıyorlar bana artık Hem sıkıldık, hem yorulduk!» Öğretmen gülümseyerek öğrencilerine şu dersi verir: «Görüyorsunuz ki, affetmeyerek asıl kendimizi cezalandırıyoruz Kendimizi rûhumuzda ağır yükler taşımaya mahkûm ediyoruz Affetmeyi karşımızdaki kişiye bir lütuf olarak düşünüyoruz, hâlbuki affetmek en başta kendimize yaptığımız bir iyiliktir» Fakat beynimizden yüreğimize yaptığımız bu zorlu yolculuk sonucunda affetmeyi başarabildiğimizde karşımızdaki kişinin davranışlarını onayladığımızı düşünmemiz yersizdir Çünkü affetmek sadece geçmişin günümüzdeki yıkıcı etkisini kaldırmaktır Affetmek; «Yaptığını onaylamıyorum, yanlış buluyorum, belki de kendimi özür dilemeni gerektirecek kadar suçsuz görüyorum, fakat canımı çok acıtmasına rağmen bundan senin habersiz oluşuna, umursamaz oluşuna o kadar çok acıyorum ki bu yüzden senin affedilmen gerekir diye düşünüyor ve hissediyorum» diyebilmektir Affetmek unutmak da değildir Unutmamalıyız da Yaşadıklarımız, bizi çok üzmüş olsa da kazandığımız tecrübelerdir O kişiyle olduğu kadar başka kişilerle de olan ilişki ve iletişimimizde de bir daha böyle tatsızlıkların yaşanmaması için neler yapabileceğimizi öğretmiştir o acı hâtıra Olayı hatırlamak fakat duygu depomuzu boşaltmak gerekir Bunun için de bu tür olayları bir bakıma, beynimizden yüreğimize doğru yolculuğa çıkarak, kaderin cilvesidir diye telâkkî etmek zihnimizi ve yüreğimizi rahatlatacaktır Affedebilmek için ilk ve tek yapabileceğimiz şey sabırlı olmaktır elbet Sabredebildiğimiz sürece öfkemize ve kinimize hâkim olabilir, zamanı lehimize çevirebiliriz Fakat bazen öyle anlar olur ki kişi şiddetle uğradığı haksızlığa misliyle karşılık vermek ister Böyle durumlarda misliyle olduktan sonra hiç kimsenin itiraz hakkı olamaz çünkü buna Rabbimiz de müsaade etmiştir: “Kim zulme uğradıktan sonra hakkını alırsa, böyle hareket edenlerin aleyhine bir yol (mes’ûliyet) yoktur (onlar kınanamaz ve cezalandırılamaz) (Şûrâ, 41) Özellikle affedilecek kişiyi affettiğimiz takdirde bu onun aynı davranışı tekrarlaması neticesini doğuracaksa burada af değil misliyle olmak şartıyla buna karşılık vermek daha doğru olacaktır Buna haksızlık edene bir ders vermek de denebilir Yine de âyetin devamında: “Kim sabreder ve affederse şüphesiz bu hareketi yapılmaya değer işlerdendir” (Şûrâ, 43) diye buyururken Rabbimiz bize affetmenin faziletini işaret ediyor olsa gerektir Sabretmek ve affetmek şüphesiz sâlih amellerdendir Rûhu özgürleştirir, benliği köreltir Fakat bir de üstün ahlâk sahibi olan kişilerin kendilerine yapılan haksızlıklar, acı ve üzücü olaylar karşısında takındığı tavır vardır ki bu hakikaten takdire şayandır Bu kişiler hakkında Rabbimiz: “İyilikle kötülük bir olmaz Sen (kötülüğü) en güzel bir tavırla önle O zaman seninle arasında düşmanlık bulunan kimse, sanki yakın bir dost olur Bu haslete ancak sabredenler kavuşturulur Buna ancak (hayırdan) büyük pay sahibi olan kimse kavuşturulur” (Fussılet, 34-35) buyurur Kötülüklere misliyle karşılık vermenin ya da affetmenin dışında bir de iyilikle karşılık vermek vardır ki bunu da hakikaten herkes beceremez Bunu ancak hayırdan büyük pay sahibi olan kişiler başarabilir Ne mutlu öyle olamasa da olmak gayreti içinde olanlara! Aklın zincirlerini kırıp uzun yolculuklar sonucu yüreğin sahillerine ulaşarak gerçek özgürlüğü tadanlara! Aynur Tutkun -- Yüzakı Dergisi

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cvp	son Mesaj
İstişare eden asla kaybetmez	LeoparGS	Dini, Güzel Yazılar / Makaleler	0	02-15-2008 22:43 PM

Konu Araçları
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder