Sâmirî – Meşrepler

**LeoparGS** · 03-12-2008

Sâmirî – Meşrepler

Fitne ve tefrika, karakterleri olmuş iki insana Arap şairi şöyle seslenir: “Siz ikiniz, makasın iki ağzı gibisiniz; ancak bir şeyi ayırmak için bir araya gelirsiniz

”

İşte bu türlü makas ruhlu insanlar her topluluğa musallat olurlar

Bölücülük onların ruhlarına öyle işlemiştir ki bir araya gelmeleri bile ayrılmak ve ayırmak içindir

İttifak ettikleri tek nokta vardır o da ihtilâf

Sevdikleri şey düşmanlık, düşman oldukları şey ise sevgidir

Yaşatmak için değil öldürmek için yaşarlar

Kurulmuş her düzeni yıkma, hayırlı her işi baltalama peşinde koşarlar

İnsanları birlik ve beraberlik içinde görmeye dayanamazlar

Kafaları hep fitne üretir, elleri ve dilleri hep ayrılık çıkarmak için çalışır

Onların bu hâlleri normaldir aslında

Kobraların ve akreplerin fıtratıdır zehirlemek

Şeytanın çıraklarının işidir ifsad etmek

Tarih boyunca düşman istediği kadar kavî, talih olabildiği kadar zebun olsun, baş yüceler hiç sarsılmamıştır

Ancak, dâhilde körüklenen fitneler ve yayılan iftiraklar onları dâğidar etmeye yetmiştir

Bunun için onlar, toplumlarında düşmanlıkları sona erdirmeyi, dağılmış kalbleri bir araya getirmeyi ve herkesi birbirine kardeş gibi sevdirmeyi en önemli vazifelerinden bilmişlerdir

Onların irşadıyla hep birlikte Allah’ın ipine sarılanlar, kenarında bulundukları ateş çukuruna düşmekten kurtulmuşlar; şeytanın ve avanesinin hilelerine aldananlar ise talihsizler gürûhu olarak birbirlerini yemiş bitirmişlerdir

Henüz yeryüzünün insanı görmediği bir zamanda Faust-Mefisto mücadelesi, en büyük müfsid ve en mekkar fettan’ın ilk ifsad ve fitnesiyle başladı

Kurulmuş bir nizamın bozulmasıydı bu

Ancak Hazreti Adem, Cennet’ten çıkarıldığına mı daha çok üzülmüştü, yoksa oğullarından birisi bir fitnenin kapısını kıyamete dek açtığında mı bilinmez

Hazreti Nuh’un öz oğlu inkârcılarla birlikte boğulurken O’nun elinden hiçbir şey gelmemişti

Evine gelen misafir elçileri, tefessüh etmiş kavmine bildiren ve onlarla birlikte helâk olan, Hazreti Lût’un kendi eşi idi

Hazreti Yusuf’u kuyuya atan ve Mısır’a satan kendi kardeşleri idi

Hazreti Musa firavun ordularını gördüğünde sarsılmamıştı

Ancak kendi kavminden birisi olan Sâmirî’nin tutuşturduğu fitne karşısında fevkalâde müteessir olmuş ve kendisine verilen kutsal levhaları yere bırakıvermişti

Tâlut’un, Câlut ve muazzam ordusu ile hesaplaşmaya giderken metafizik gerilimi tamdı

Ancak peşindekiler oyun bozanlık yapıp bir avuç su ile imtihanı kaybetmişler ve Tâlut da bir avuç insanla kalakalmıştı

Hazreti İsa Roma’dan çok, fitne ruhlarına işlemiş kendi kavminden çekmişti

Asr-ı saadette ise âlemlere rahmet olarak gönderilen Peygamber Efendimiz (aleyhissalâtü vesselâm), her tarafa dalga dalga yayılan bir muhabbetin merkezinde bulunuyordu

O’nun vesile olduğu rahmet, güneş ışığı gibi herkesin başını okşayıp içini ısıtıyor, yağmur gibi her köşedeki kurumaya yüz tutmuş gönülleri canlandırıyordu

O’nun elinin değdiği, gözünün baktığı her yerde sevgiden hâleler oluşuyordu

Çünkü O Yaratıcı’nın Habib’i ve mahlûkatın Mahbub’u idi

Allah O’na bakıyor mahlûkatı seviyor, insanlar O’nu görüyor Rabbini tanıyordu

O, bir kanadı gayb diğeri şehâdet âleminde “Zülcenâheyn Meb’us”; bir elini Hakk’a diğerini halka vermiş göklerin yerdeki Rasûlü, yerdekilerin de dergâh-ı ilâhiyedeki Elçisi’ydi

Allah O’nu sevmiş, göktekiler sevmiş, bu sevgi yerdekilere aksetmişti

Öyle ki henüz O’nu tanımadan en nefret ettikleri düşman bilen niceleri, gül yüzünü bir kere görünce dünyadaki herkesten ve herşeyden daha çok sever hâle geliyorlardı

İşte o Rahmet ve Sevgi Elçisi, ayı eliyle ikiye bölerken aynı zamanda düşmanlıkları da paramparça ediyor, ümmetini parmaklarıyla sularken onları iliklerine kadar sevgiye doyuruyor; olumsuzlukları düzeltmek için bir nazar etmesi, mübarek ağzından bir iki kelimenin dökülmesi yeterli oluyordu

Efendiler Efendisi Yesrib’e geldiğinde ümmetinin bütün fertlerini olduğu gibi, bu şehrin birbirine düşman iki kabilesini, Evs ve Hazrec’i de kardeş ilan etmişti

Öteden beri bu iki kabile çok savaşlar yapmışlar ve birbirlerinin kanlarını çok akıtmışlardı

Bu savaşların en kanlılarından birisi de Buâs harbi idi

Evs ve Hazrecliler’in muhabbet ve samimiyet içinde oturup sohbet ettikleri bir gün bu tabloyu kıskançlıkla seyreden birisi vardı

Bu, ne Hak Din’i, ne onun Yesrib’i şereflendirmiş Peygamberi’ni, ne de müntesiplerinin bünyân-ı mersus gibi birlik ve beraberliğini hazmedememiş bir yahudi idi

Hasedinden, kin ve nefretinden âdeta çıldıracak hâle gelmişti

Hemen birisini buldu, ona ne yapacaklarını öğretti ve Evs ve Hazrecliler’in öz kardeşler gibi sarmaş dolaş oturup konuştukları yere yolladı

Ajan, kalabalığın arasına karışınca Buâs gününden bahsetmeye başladı

Bu hareket, bir fitnenin patlamasına yetmişti

İlk başlarda kahramanlık şiirleri okunan kalabalıkta tansiyon yavaş yavaş yükseliyordu

Sonra atışmalar başladı

karşılıklı söylenen sözler iyice sertleşince hareketlenmeler oldu

her iki taraf da bağırıyor, taraftarlarını silaha çağırıyordu

kılıçlarını kuşanıp Harre denilen arazide kozlarını paylaşmaya karar verdiler

Bu gelişmeler hemen Medine’de yankılandı ve haber çabucak Allah Rasûlü’ne ulaştı

Efendimiz hiç vakit kaybetmeden hâdise mahalline intikal etti

Birbirlerini boğazlamak için saldırmaya hazır olan kalabalık O’nu görür görmez sakinleşti

Efendimiz, “Ben aranızdayken cahiliye davaları mı güdüyorsunuz?” derken herkesin başı önündeydi

Sonra onlara henüz nazil olan şu ayeti okudu: “Hepiniz toptan, Allah’ın ipine sımsıkı sarılın, bölünüp ayrılmayın

Allah’ın sizin üzerinizdeki nimetini hatırlayın: Hani siz birbirinize düşman idiniz de Allah kalblerinizi birbirine ısındırmış ve O’nun lütfu ile kardeş oluvermiştiniz

Siz bir ateş çukurunun tam kenarında iken oraya düşmekten de sizi O kurtarmıştı

Allah size ayetlerini böylece açıklıyor, ta ki doğru yola eresiniz

” (Al-i İmran, 103)

Artık her iki taraf da silahlarını atmışlar, gözyaşları içinde birbirlerinin boyunlarına sarılıyorlardı

Bu, Sâmirî’nin temsilcilerinin, mü’minlerin içine girip birlik ve beraberliklerini bozmaya çalışmalarının son örneği değildir

İslâm alemi başlangıçtan bugüne değin her devirde, bu kabil provakasyonlarla karşı karşıya kalmış ve maalesef müslümanların zayıf ve çelimsiz oldukları dönemlerde -ve tabii günümüzde- çok şiddetli sarsıntılar yaşamıştır

Bundan dolayı asrımızın büyük mütefekkiri, günümüzde İslâm âleminin derlenip toparlanmasına mani olan en büyük üç problem arasında iftirak illetini saymıştır

Bu illet öyle büyük bir belâdır ki Osmanlı’nın en kudretli padişahlarından Yavuz cennetmekân bile, savletinden şarkı da garbı da lerzân ettiği bir dönemde

“Milletimde ihtilâf u tefrika endişesi
Kûşe-i kabrimde hatta bîkarar eyler beni
İttihat etmekken a’dâya karşı çaremiz
İttihat etmezse millet dâğidar eyler beni” demiştir

Toplum içindeki fitne ve ayrılıklar, bir kıvılcımla tutuşan ve hızla yayılıp önü alınamayan dev yangınlara benzer

Cemiyetleri yakıp kül edecek böyle bir yangın, ancak ona sebebiyet verecek faktörler ortadan kaldırılarak; kuraklaşmış gönüller gözyaşları ile ıslatılıp yumuşatılarak; kin ve nefretler izale edilip kardeşlik tesis edilerek önlenebilir

Bütün bunlar bu konuda bize iki vazifenin terettüp ettiğini gösteriyor: Aynı imanî ve İslâmî değerleri paylaştığımız insanların kardeşimiz olduğu düşüncesini benimseyip, uhuvvet prensiplerini fıtratımız ve hayat tarzımız hâline getirmek; birlik ve beraberliği zedeleyecek gıybet, dedikodu, tartışma, cedel gibi menfiliklerden bütün gücümüzle kaçmak

Birincisinin ihmali, bünyemizin “sâmirîler”in attığı fitne virüsüne açık ve savunmasız hâle gelmesine sebep olacağı gibi ikincisinin ihmali kişinin bizzat kendisinin sâmirîleşme sürecine girmesi demektir

Halim Çalış

***hayal*** · 4 Hafta önce

Allah razı olsun

03-12-2008	#1
Bilgiler LeoparGS Devamlı Üye Bilgiler Üyelik tarihi: Feb 2007 Nerden: İstanbul Mesaj: 11,020 İtibar Tecrübe Puanı: 114 Rep Puanı : 3961 Rep Derecesi :	Sâmirî – Meşrepler Sâmirî – Meşrepler Fitne ve tefrika, karakterleri olmuş iki insana Arap şairi şöyle seslenir: “Siz ikiniz, makasın iki ağzı gibisiniz; ancak bir şeyi ayırmak için bir araya gelirsiniz” İşte bu türlü makas ruhlu insanlar her topluluğa musallat olurlar Bölücülük onların ruhlarına öyle işlemiştir ki bir araya gelmeleri bile ayrılmak ve ayırmak içindir İttifak ettikleri tek nokta vardır o da ihtilâf Sevdikleri şey düşmanlık, düşman oldukları şey ise sevgidir Yaşatmak için değil öldürmek için yaşarlar Kurulmuş her düzeni yıkma, hayırlı her işi baltalama peşinde koşarlar İnsanları birlik ve beraberlik içinde görmeye dayanamazlar Kafaları hep fitne üretir, elleri ve dilleri hep ayrılık çıkarmak için çalışır Onların bu hâlleri normaldir aslında Kobraların ve akreplerin fıtratıdır zehirlemek Şeytanın çıraklarının işidir ifsad etmek Tarih boyunca düşman istediği kadar kavî, talih olabildiği kadar zebun olsun, baş yüceler hiç sarsılmamıştır Ancak, dâhilde körüklenen fitneler ve yayılan iftiraklar onları dâğidar etmeye yetmiştir Bunun için onlar, toplumlarında düşmanlıkları sona erdirmeyi, dağılmış kalbleri bir araya getirmeyi ve herkesi birbirine kardeş gibi sevdirmeyi en önemli vazifelerinden bilmişlerdir Onların irşadıyla hep birlikte Allah’ın ipine sarılanlar, kenarında bulundukları ateş çukuruna düşmekten kurtulmuşlar; şeytanın ve avanesinin hilelerine aldananlar ise talihsizler gürûhu olarak birbirlerini yemiş bitirmişlerdir Henüz yeryüzünün insanı görmediği bir zamanda Faust-Mefisto mücadelesi, en büyük müfsid ve en mekkar fettan’ın ilk ifsad ve fitnesiyle başladı Kurulmuş bir nizamın bozulmasıydı bu Ancak Hazreti Adem, Cennet’ten çıkarıldığına mı daha çok üzülmüştü, yoksa oğullarından birisi bir fitnenin kapısını kıyamete dek açtığında mı bilinmez Hazreti Nuh’un öz oğlu inkârcılarla birlikte boğulurken O’nun elinden hiçbir şey gelmemişti Evine gelen misafir elçileri, tefessüh etmiş kavmine bildiren ve onlarla birlikte helâk olan, Hazreti Lût’un kendi eşi idi Hazreti Yusuf’u kuyuya atan ve Mısır’a satan kendi kardeşleri idi Hazreti Musa firavun ordularını gördüğünde sarsılmamıştı Ancak kendi kavminden birisi olan Sâmirî’nin tutuşturduğu fitne karşısında fevkalâde müteessir olmuş ve kendisine verilen kutsal levhaları yere bırakıvermişti Tâlut’un, Câlut ve muazzam ordusu ile hesaplaşmaya giderken metafizik gerilimi tamdı Ancak peşindekiler oyun bozanlık yapıp bir avuç su ile imtihanı kaybetmişler ve Tâlut da bir avuç insanla kalakalmıştı Hazreti İsa Roma’dan çok, fitne ruhlarına işlemiş kendi kavminden çekmişti Asr-ı saadette ise âlemlere rahmet olarak gönderilen Peygamber Efendimiz (aleyhissalâtü vesselâm), her tarafa dalga dalga yayılan bir muhabbetin merkezinde bulunuyordu O’nun vesile olduğu rahmet, güneş ışığı gibi herkesin başını okşayıp içini ısıtıyor, yağmur gibi her köşedeki kurumaya yüz tutmuş gönülleri canlandırıyordu O’nun elinin değdiği, gözünün baktığı her yerde sevgiden hâleler oluşuyordu Çünkü O Yaratıcı’nın Habib’i ve mahlûkatın Mahbub’u idi Allah O’na bakıyor mahlûkatı seviyor, insanlar O’nu görüyor Rabbini tanıyordu O, bir kanadı gayb diğeri şehâdet âleminde “Zülcenâheyn Meb’us”; bir elini Hakk’a diğerini halka vermiş göklerin yerdeki Rasûlü, yerdekilerin de dergâh-ı ilâhiyedeki Elçisi’ydi Allah O’nu sevmiş, göktekiler sevmiş, bu sevgi yerdekilere aksetmişti Öyle ki henüz O’nu tanımadan en nefret ettikleri düşman bilen niceleri, gül yüzünü bir kere görünce dünyadaki herkesten ve herşeyden daha çok sever hâle geliyorlardı İşte o Rahmet ve Sevgi Elçisi, ayı eliyle ikiye bölerken aynı zamanda düşmanlıkları da paramparça ediyor, ümmetini parmaklarıyla sularken onları iliklerine kadar sevgiye doyuruyor; olumsuzlukları düzeltmek için bir nazar etmesi, mübarek ağzından bir iki kelimenin dökülmesi yeterli oluyordu Efendiler Efendisi Yesrib’e geldiğinde ümmetinin bütün fertlerini olduğu gibi, bu şehrin birbirine düşman iki kabilesini, Evs ve Hazrec’i de kardeş ilan etmişti Öteden beri bu iki kabile çok savaşlar yapmışlar ve birbirlerinin kanlarını çok akıtmışlardı Bu savaşların en kanlılarından birisi de Buâs harbi idi Evs ve Hazrecliler’in muhabbet ve samimiyet içinde oturup sohbet ettikleri bir gün bu tabloyu kıskançlıkla seyreden birisi vardı Bu, ne Hak Din’i, ne onun Yesrib’i şereflendirmiş Peygamberi’ni, ne de müntesiplerinin bünyân-ı mersus gibi birlik ve beraberliğini hazmedememiş bir yahudi idi Hasedinden, kin ve nefretinden âdeta çıldıracak hâle gelmişti Hemen birisini buldu, ona ne yapacaklarını öğretti ve Evs ve Hazrecliler’in öz kardeşler gibi sarmaş dolaş oturup konuştukları yere yolladı Ajan, kalabalığın arasına karışınca Buâs gününden bahsetmeye başladı Bu hareket, bir fitnenin patlamasına yetmişti İlk başlarda kahramanlık şiirleri okunan kalabalıkta tansiyon yavaş yavaş yükseliyordu Sonra atışmalar başladı karşılıklı söylenen sözler iyice sertleşince hareketlenmeler oldu her iki taraf da bağırıyor, taraftarlarını silaha çağırıyordu kılıçlarını kuşanıp Harre denilen arazide kozlarını paylaşmaya karar verdiler Bu gelişmeler hemen Medine’de yankılandı ve haber çabucak Allah Rasûlü’ne ulaştı Efendimiz hiç vakit kaybetmeden hâdise mahalline intikal etti Birbirlerini boğazlamak için saldırmaya hazır olan kalabalık O’nu görür görmez sakinleşti Efendimiz, “Ben aranızdayken cahiliye davaları mı güdüyorsunuz?” derken herkesin başı önündeydi Sonra onlara henüz nazil olan şu ayeti okudu: “Hepiniz toptan, Allah’ın ipine sımsıkı sarılın, bölünüp ayrılmayın Allah’ın sizin üzerinizdeki nimetini hatırlayın: Hani siz birbirinize düşman idiniz de Allah kalblerinizi birbirine ısındırmış ve O’nun lütfu ile kardeş oluvermiştiniz Siz bir ateş çukurunun tam kenarında iken oraya düşmekten de sizi O kurtarmıştı Allah size ayetlerini böylece açıklıyor, ta ki doğru yola eresiniz” (Al-i İmran, 103) Artık her iki taraf da silahlarını atmışlar, gözyaşları içinde birbirlerinin boyunlarına sarılıyorlardı Bu, Sâmirî’nin temsilcilerinin, mü’minlerin içine girip birlik ve beraberliklerini bozmaya çalışmalarının son örneği değildir İslâm alemi başlangıçtan bugüne değin her devirde, bu kabil provakasyonlarla karşı karşıya kalmış ve maalesef müslümanların zayıf ve çelimsiz oldukları dönemlerde -ve tabii günümüzde- çok şiddetli sarsıntılar yaşamıştır Bundan dolayı asrımızın büyük mütefekkiri, günümüzde İslâm âleminin derlenip toparlanmasına mani olan en büyük üç problem arasında iftirak illetini saymıştır Bu illet öyle büyük bir belâdır ki Osmanlı’nın en kudretli padişahlarından Yavuz cennetmekân bile, savletinden şarkı da garbı da lerzân ettiği bir dönemde “Milletimde ihtilâf u tefrika endişesi Kûşe-i kabrimde hatta bîkarar eyler beni İttihat etmekken a’dâya karşı çaremiz İttihat etmezse millet dâğidar eyler beni” demiştir Toplum içindeki fitne ve ayrılıklar, bir kıvılcımla tutuşan ve hızla yayılıp önü alınamayan dev yangınlara benzer Cemiyetleri yakıp kül edecek böyle bir yangın, ancak ona sebebiyet verecek faktörler ortadan kaldırılarak; kuraklaşmış gönüller gözyaşları ile ıslatılıp yumuşatılarak; kin ve nefretler izale edilip kardeşlik tesis edilerek önlenebilir Bütün bunlar bu konuda bize iki vazifenin terettüp ettiğini gösteriyor: Aynı imanî ve İslâmî değerleri paylaştığımız insanların kardeşimiz olduğu düşüncesini benimseyip, uhuvvet prensiplerini fıtratımız ve hayat tarzımız hâline getirmek; birlik ve beraberliği zedeleyecek gıybet, dedikodu, tartışma, cedel gibi menfiliklerden bütün gücümüzle kaçmak Birincisinin ihmali, bünyemizin “sâmirîler”in attığı fitne virüsüne açık ve savunmasız hâle gelmesine sebep olacağı gibi ikincisinin ihmali kişinin bizzat kendisinin sâmirîleşme sürecine girmesi demektir Halim Çalış

4 Hafta önce	#2
Bilgiler *hayal* Devamlı Üye Bilgiler Üyelik tarihi: Oct 2008 Mesaj: 4,763 İtibar Tecrübe Puanı: 48 Rep Puanı : 195 Rep Derecesi :	--->: Sâmirî – Meşrepler Allah razı olsun

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cvp	son Mesaj
Dünya – Âhiret Dengesi	İnşirah	Sohbet & Muhabbet	1	12-04-2008 14:34 PM
İlk katil – İlk şehit	prénsés	Dini Şiirler	1	10-30-2008 00:04 AM
FahŞa – FahİŞe	yumna	Kötü Ahlak Sıfatları	1	10-26-2008 12:04 PM
Kalbin Zümrüt Tepeleri – 2	LeoparGS	Konu Dışı Başlıklar	50	10-07-2007 11:30 AM
Çilekli – Bisküvili Kup	LeoparGS	Tatlılar & Pastalar	0	07-08-2007 00:44 AM

Konu Araçları
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder