Vakıf Medeniyeti

haldandoz · 10-02-2008

VAKIF MEDENİYETİ

Merhamet toplumuyduk bir zamanlar

Mayamız, şefkat, muhabbet, hürmet ve edeple yoğrulmuştu

Kuşlara kuş sarayları, leylekler için leylek hastaneleri, hayvanlara otlaklar, başı boş köpeklere korunak köyleri yaparak sadece insanlara değil, hayvanlara karşı bile merhametimizi göstermiştik

Çocuklar, yaşlılar, özürlüler, öksüzler, yetimler, dullar, hastalar, yolda kalmış garipler; hasılı merhamet ve sevgi bekleyen her kim varsa yaradandan ötürü ilgi duyuyor, düşmüşün elinden tutuyorduk

Açları doyuruyor, çıplağı giydiriyor, hastalar için şifahaneler kuruyor, uzakları yakın kılacak yollar, yollar üzerine köprüler, köprü kenarlarında çeşmeler yaptırıyorduk

Dili, dini, ırkı, cinsi ne olursa olsun; müslimi-gayri müslimi, şehirlisi-köylüsü, zengini-fakiri, insanlar konaklasın diye kervansaraylar, hanlar kuruyorduk

Maveraünnehir’den Viyana’ya, Cezayir’den Kırım’a sevgi, şefkat ve merhametle yayılmıştık

Savaşlarımız rahmet içindi

Haddi aşana haddini bildirmek, hakkı ve adaleti kurmak için at koşturup, kılıç kuşanıyorduk

Zalimin hasmı, mazlumun hizmetkârıydık

Sömürmek ve talan için değil, hakkı ve adaleti tesis için vardık

İspatı mı? İşte Anadolu, işte Ortadoğu, işte Balkanlar, işte dünya tarihi

İşte bunca tahrife, tahribe, talana, gizlemeye, yalan ve karalamaya rağmen ayakta duran vakıf eserlerimiz ve vakfiyelerimiz

Vakfetmek Sahabi Ahlâkı

İlâyı Kelimetullah yolunda şehid ve gazi olan ecdadımız kadar, parasını, malını, mülkünü Allah için vakfeden insanımız da mübarek ve muazzezdir

İmam Şafiî (Rh

A), “Allahu Tealâ’nın rızasını kazanmak maksadıyla yapılan vakıf, cahiliyet ehlinin işi değildir, müslümanlar tarafından yapılagelmiştir

” diyerek önemli bir noktanın altını çizer

Hz

Cabir (R

A

): “Ben hicret edenlerden veya ensardan mal sahibi olup da vakıf veya tasaddukta bulunmayan hiç kimseyi tanımıyorum

” derken, vakıf kurumunu bütün hayata yayanların kimleri rehber aldığını ve kimlerin izinden gittiklerine ışık tutar

İnsanı mübarek ve muazzez kılan özellik, nefsin alt edilmesi, bencillikten kurtulması ve din kardeşini nefsine tercih etmesiyledir

Tıpkı Asr-ı Saadet’te ensarın muhacirlere muamelesi gibi

İnsanın varlığını Allah yolunda seferber etmesi, ötekinin varlığını kabul ederek, onun da yaşaması ve kalkınmasını sağlaması, onun da şahsiyet kazanarak erdemli toplumun oluşumuna yardımcı olması kadar önemli bir gayret var mıdır?

İşte vakfın ana felsefesi budur

Bu uğurda, malının parasının yanında bizzat kendi hayatını vakfetmiş insanlar da vardır

Tarihte ve bugün kâmil mürşidlerin yaptıkları bundan başka neyle izah edilebilir ki?

Ötekini nefsine tercih etmek

Paylaşmak ve bölüşmek

Elindekini bir menfaat beklemeden dağıtmak

Bu ancak peygamberlere ve Allah dostlarına has ulvî bir davranıştır

“Peygamberlerin mirası olmaz” hadis-i şerifini düstur edinmek, herkesin kârı değil

Yunus Emre “Mal sahibi mülk sahibi, hani bunun ilk sahibi?” derken bu noktaya parmak basıyordu

Halka Hizmet Sadece Devletin İşi mi?

Bizim kültürümüzde devlet anlayışı, halkı ezmek, insanları idareye kul etmek değil, aksine Allah’ın emaneti olan ahaliye hizmet etmek ve adalet üzere yönetmektir

İdarî kurum ve kuruluşlar, halkın huzur ve sükûn içinde yaşaması için faaliyet gösterir

Bu yolda yapılan çalışmalara izin ve destek verir

İşte bu anlayışın tam manasıyla uygulandığı dönemlerde eğitim, kültür, din, sağlık, ulaşım gibi bütün hizmetler, yönetimdeki ve toplumdaki himmet sahibi varlıklı kimselerin kurdukları vakıflarca sağlanırdı

Padişahlar, vezirler, beyler, valide sultanlar, eşraf, hayır sahibi gücü yeten her insan bu hayır yarışına güçleri nisbetinde katkıda bulunurlardı

II

Bayezid devri müelliflerinden Cantacasin şöyle der: “Küçüğü ve büyüğü ile Türk ileri gelenleri, cami ve hastane yaptırmaktan başka bir şey düşünmezler

Yaptıkları bu kurumları zengin vakıflarla desteklerler

Yolcuların konaklaması için kervansaraylar inşa ettirirler

Yollar, köprüler, imaretler yaptırırlar

Türk büyükleri, bizim senyörlerimizden çok daha hayır sahibidirler, son derece misafirperverdirler

Hıristiyan ve yahudileri memnuniyetle misafir ederler

Onlara yiyecek-içecek verirler

Bir Osmanlı, karşısında yemek yemiyen bir adamla -adam hıristiyan ve yahudi bile olsa- yemeği paylaşmamayı çok ayıp sayar

”

Bizi maziye bağlayan kültür ve medeniyetimiz, vakıflar sayesinde gelişmiş, büyümüş ve kökleşmiştir

Üç kıtaya vurduğumuz silinmez mühürler, toprağımızın tapu senetleri binlerce abidevî eserler, hep vakıf eserleridir

Batılıların yirminci asrın başında keşfettikleri İslâm’ın bu gönüllü kuruluşu, yönetimlerin merkezden idare yerine, mahallinden idareyle topluma daha hür ve daha müteşebbis bir ruh kazandırılmasında önemli roller üslenmişti

Türklerin İslâmiyet’i kabulü ile bilhassa Selçuklular zamanında vakıf, özellikle yerel kamu hizmetlerinin görülmesinde ön plana çıkarılmış, mahallinde idareye önem verilmiş, vakıf müessesesi köklü bir hale getirilmiştir

Osmanlılar zamanında ise kurumlaştırılmıştır

Öyle ki, vakıflar Osmanlı insanının doğumundan ölümüne kadar hayatında önemli bir yer tutmuştur

Osmanlı toplumunda kamu görevlisi kişiler ve reayadan vakıf kuran insanlar, kurulan vakıfların başına çalışkan, dürüst, güvenilir, faziletli, zühd sahibi, salih ve dindar kişiler getirmişler ve böylece vakıf hizmetlerinin aksamadan yürümesini sağlamışlardı

Bir Hayırla Yad Edilmek

Arkalarından hayırla yâd edilmeyi arzu eden insanlar, şifahaneler, mektep ve medreseler, kütüphaneler, sebiller, çeşmeler, kervansaraylar, camiler, mescidler, yollar, köprüler, deniz fenerleri, kaldırımlar, gaslhaneler, umumi tuvaletler; kısaca toplum hayatında insanca yaşamayı, huzur ve sükûnu, kardeşliği, dostluğu, insanlığı ortaya çıkaracak ve yaşatacak alanlarda vakıflar ihdas etmişlerdi

Hizmetçilerin kırdıkları eşyalardan dolayı hırpalanmamaları için zararı karşılayacak vakıflar kurulduğu gibi, evlenecek kızlara çeyiz, çocukların koşup oynayacağı, gülüp eğleneceği bayram ve mesire yerleri de vakfetmişlerdi

Bu tür hizmete yönelik vakıflar arasında, Kanunî’nin Mekke’ye su getirmek için kurduğu vakıf ve hacıları güneşten korumak için Harem-i Şerif’i 360 kubbe ile örtmesi dikkat çekici örneklerdir

Aynı Padişah, İstanbul’un su ihtiyacı için de kendi kesesindenbüyük masraflar yapmıştı

Aynı anlayışla ecdadımız, yolcular için hanlar, hayvanlar için barınaklar, parasız kaplıca ve hamamlar, ücretsiz ölü hizmetleri ve mezarlıklar, ticaret için bedestan, kapalı çarşılar ve akla gelebilecek her alanda vakıflar tesis etmişlerdi

Mesela ticareti ayakta tutan kervansarayların vakfiyesinde yolcuların, hayvanları ile beraber üç gün misafir edileceği, ücretsiz yedirilip içirileceği şartı vardı

haldandoz · 10-02-2008

Medeniyetimizin Kimlik Belgesi: Vakfiyeler

Kurulan vakıfların hangi şartlarda hizmet vereceği, mahkemelerde kadı kararı ile şahitler huzurunda tanzim edilen belgelerle belirlenirdi

Vakfiye adı verilen bu belgeler, Allah’a hamd ile başlar

Hz

Peygamber’e salât ve selam ile hayır ve hasenatın sevabını teyid eden ayet ve hadis-i şeriflerle devam eder, daha sonra tescil işlemini yaptırmak için mahkemeye başvuran vakıf sahibi veya yetkili kıldığı şahsın ismi, şöhreti ve ikamet ettiği yerler kaydolarak, vakfedenin sözleri aynen kayda geçirilirdi

Vakıf yapmak bazı binaları ve tesisleri yapıp ortada bırakmak değildi

Vakıf müessesesi muazzam bir işti

Ortaya konulan hizmetin asırlarca (hatta kıyamete kadar) devam etmesi, kurulan tesisin çalışması, korunması, görevlilerin ücretleri gibi akla gelebilecek en ince detaylara kadar tedbirler alınırdı

Örnek olması açısından III

Selim’in annesi Mihrişah Valide Sultan’ın Eyüp’te yaptırmış olduğu İmaret ve külliyesinin vakfiyesinden bazı şartları sayalım;

“Eyüp’te Bostan İskelesi’nde Allah rızası için bütün levazım ve mühimmat ile birlikte ben zerlerinden üstünlüğü olan yüksek kubbeli imaretlerinde pişirilip, fukaraya ve ehl-i hizmet olan mürtezikalara dağıtılmak üzere her gün 12’şer kilo un satın alınıp, her biri 100 dirhem olmak üzere fodla pişirilmeli

Yine mezkur imarette sabah çorbası için her gün 28 okkadan her yıl 324, günde 907 kilo 2 okka mısır unu satın alınıp sabah çorbası pişirilmeli

Yine sözü edilen sabah çorbası için günde 2’şer okka 100 dirhemden her sene 324, günde toplam 729 okka sade yağ satın alınmalı

”

Görüldüğü gibi en ince ayrıntı hesap edilmiş ve vakfiyelerde yer almıştır

Osmanlılar akıl almaz vakıflar tesisi etmişlerdi

Donanmaya kadırga yapılması, gönüllü askerlerin silahlandırılması, kale ve hisar tamiri, çocukların yazın ve baharda mesire yerlerine götürülmesi, su soğutmak için kar ve buz tahsisi, yılın belirli günlerinde şerbet dağıtılması, Mevlid ve Kur’an okutulması, fakirlere kışın odun ve kömür verilmesi, okçuluk ve güreşçilik gibi sporların yapılabilmesi için gelir, köpeklere ekmek doğranması, kuşlara pirinç saçılması, borçluların borçlarının ödenip hapisten kurtarılması, kitap yazımında faaliyet gösterenlerin teşviki vb

Osmanlı medeniyeti bir vakıf medeniyeti idi

Hayırda yarışan insanların dünyaya örnek olan faaliyetleri ne yazık ki muhteris ve ehil olmayan ellere düşünce dejenere edildi

Savaşlar, göçler ve ekonomik bunalımlar vakıf hizmetine büyük darbe vurdu

Devletin ve toplumun gelişme ve gerilemesi ile doğru orantılı olarak vakıf kurumunda da iniş ve çıkışlar görüldü

Ecdadımızdan bizlere yadigar kalan akıl almaz sayıdaki vakıflara ihanetimizin bedelini çok ağır bir şekilde ödediğimizin farkında değiliz

Haram bulaşmış mal ve haramla kazanılmış evlatlar

Binlerce insan, bilerek veya bilmeyerek vakıf mallarını sorumsuzca vakfiyesindeki amaç dışında kullanıyor, oralarda barınıyor, oralardan para kazanıyorlar

Helal ve haram noktasında hiçbir endişesi olmadan vakıflarla iştigal edenlere şu atasözümüzü hatırlatmakla iktifa ediyoruz

“Vakfa bir çivi çakan abad, bir çivi söken berbad olur”

Muzaffer Taşyürek

10-02-2008	#1
Bilgiler haldandoz Cezalı Bilgiler Üyelik tarihi: May 2008 Mesaj: 422 İtibar Tecrübe Puanı: 0 Rep Puanı : 313 Rep Derecesi :	Vakıf Medeniyeti VAKIF MEDENİYETİ Merhamet toplumuyduk bir zamanlar Mayamız, şefkat, muhabbet, hürmet ve edeple yoğrulmuştu Kuşlara kuş sarayları, leylekler için leylek hastaneleri, hayvanlara otlaklar, başı boş köpeklere korunak köyleri yaparak sadece insanlara değil, hayvanlara karşı bile merhametimizi göstermiştik Çocuklar, yaşlılar, özürlüler, öksüzler, yetimler, dullar, hastalar, yolda kalmış garipler; hasılı merhamet ve sevgi bekleyen her kim varsa yaradandan ötürü ilgi duyuyor, düşmüşün elinden tutuyorduk Açları doyuruyor, çıplağı giydiriyor, hastalar için şifahaneler kuruyor, uzakları yakın kılacak yollar, yollar üzerine köprüler, köprü kenarlarında çeşmeler yaptırıyorduk Dili, dini, ırkı, cinsi ne olursa olsun; müslimi-gayri müslimi, şehirlisi-köylüsü, zengini-fakiri, insanlar konaklasın diye kervansaraylar, hanlar kuruyorduk Maveraünnehir’den Viyana’ya, Cezayir’den Kırım’a sevgi, şefkat ve merhametle yayılmıştık Savaşlarımız rahmet içindi Haddi aşana haddini bildirmek, hakkı ve adaleti kurmak için at koşturup, kılıç kuşanıyorduk Zalimin hasmı, mazlumun hizmetkârıydık Sömürmek ve talan için değil, hakkı ve adaleti tesis için vardık İspatı mı? İşte Anadolu, işte Ortadoğu, işte Balkanlar, işte dünya tarihi İşte bunca tahrife, tahribe, talana, gizlemeye, yalan ve karalamaya rağmen ayakta duran vakıf eserlerimiz ve vakfiyelerimiz Vakfetmek Sahabi Ahlâkı İlâyı Kelimetullah yolunda şehid ve gazi olan ecdadımız kadar, parasını, malını, mülkünü Allah için vakfeden insanımız da mübarek ve muazzezdir İmam Şafiî (RhA), “Allahu Tealâ’nın rızasını kazanmak maksadıyla yapılan vakıf, cahiliyet ehlinin işi değildir, müslümanlar tarafından yapılagelmiştir” diyerek önemli bir noktanın altını çizer Hz Cabir (RA): “Ben hicret edenlerden veya ensardan mal sahibi olup da vakıf veya tasaddukta bulunmayan hiç kimseyi tanımıyorum” derken, vakıf kurumunu bütün hayata yayanların kimleri rehber aldığını ve kimlerin izinden gittiklerine ışık tutar İnsanı mübarek ve muazzez kılan özellik, nefsin alt edilmesi, bencillikten kurtulması ve din kardeşini nefsine tercih etmesiyledir Tıpkı Asr-ı Saadet’te ensarın muhacirlere muamelesi gibi İnsanın varlığını Allah yolunda seferber etmesi, ötekinin varlığını kabul ederek, onun da yaşaması ve kalkınmasını sağlaması, onun da şahsiyet kazanarak erdemli toplumun oluşumuna yardımcı olması kadar önemli bir gayret var mıdır? İşte vakfın ana felsefesi budur Bu uğurda, malının parasının yanında bizzat kendi hayatını vakfetmiş insanlar da vardır Tarihte ve bugün kâmil mürşidlerin yaptıkları bundan başka neyle izah edilebilir ki? Ötekini nefsine tercih etmek Paylaşmak ve bölüşmek Elindekini bir menfaat beklemeden dağıtmak Bu ancak peygamberlere ve Allah dostlarına has ulvî bir davranıştır “Peygamberlerin mirası olmaz” hadis-i şerifini düstur edinmek, herkesin kârı değil Yunus Emre “Mal sahibi mülk sahibi, hani bunun ilk sahibi?” derken bu noktaya parmak basıyordu Halka Hizmet Sadece Devletin İşi mi? Bizim kültürümüzde devlet anlayışı, halkı ezmek, insanları idareye kul etmek değil, aksine Allah’ın emaneti olan ahaliye hizmet etmek ve adalet üzere yönetmektir İdarî kurum ve kuruluşlar, halkın huzur ve sükûn içinde yaşaması için faaliyet gösterir Bu yolda yapılan çalışmalara izin ve destek verir İşte bu anlayışın tam manasıyla uygulandığı dönemlerde eğitim, kültür, din, sağlık, ulaşım gibi bütün hizmetler, yönetimdeki ve toplumdaki himmet sahibi varlıklı kimselerin kurdukları vakıflarca sağlanırdı Padişahlar, vezirler, beyler, valide sultanlar, eşraf, hayır sahibi gücü yeten her insan bu hayır yarışına güçleri nisbetinde katkıda bulunurlardı II Bayezid devri müelliflerinden Cantacasin şöyle der: “Küçüğü ve büyüğü ile Türk ileri gelenleri, cami ve hastane yaptırmaktan başka bir şey düşünmezler Yaptıkları bu kurumları zengin vakıflarla desteklerler Yolcuların konaklaması için kervansaraylar inşa ettirirler Yollar, köprüler, imaretler yaptırırlar Türk büyükleri, bizim senyörlerimizden çok daha hayır sahibidirler, son derece misafirperverdirler Hıristiyan ve yahudileri memnuniyetle misafir ederler Onlara yiyecek-içecek verirler Bir Osmanlı, karşısında yemek yemiyen bir adamla -adam hıristiyan ve yahudi bile olsa- yemeği paylaşmamayı çok ayıp sayar” Bizi maziye bağlayan kültür ve medeniyetimiz, vakıflar sayesinde gelişmiş, büyümüş ve kökleşmiştir Üç kıtaya vurduğumuz silinmez mühürler, toprağımızın tapu senetleri binlerce abidevî eserler, hep vakıf eserleridir Batılıların yirminci asrın başında keşfettikleri İslâm’ın bu gönüllü kuruluşu, yönetimlerin merkezden idare yerine, mahallinden idareyle topluma daha hür ve daha müteşebbis bir ruh kazandırılmasında önemli roller üslenmişti Türklerin İslâmiyet’i kabulü ile bilhassa Selçuklular zamanında vakıf, özellikle yerel kamu hizmetlerinin görülmesinde ön plana çıkarılmış, mahallinde idareye önem verilmiş, vakıf müessesesi köklü bir hale getirilmiştir Osmanlılar zamanında ise kurumlaştırılmıştır Öyle ki, vakıflar Osmanlı insanının doğumundan ölümüne kadar hayatında önemli bir yer tutmuştur Osmanlı toplumunda kamu görevlisi kişiler ve reayadan vakıf kuran insanlar, kurulan vakıfların başına çalışkan, dürüst, güvenilir, faziletli, zühd sahibi, salih ve dindar kişiler getirmişler ve böylece vakıf hizmetlerinin aksamadan yürümesini sağlamışlardı Bir Hayırla Yad Edilmek Arkalarından hayırla yâd edilmeyi arzu eden insanlar, şifahaneler, mektep ve medreseler, kütüphaneler, sebiller, çeşmeler, kervansaraylar, camiler, mescidler, yollar, köprüler, deniz fenerleri, kaldırımlar, gaslhaneler, umumi tuvaletler; kısaca toplum hayatında insanca yaşamayı, huzur ve sükûnu, kardeşliği, dostluğu, insanlığı ortaya çıkaracak ve yaşatacak alanlarda vakıflar ihdas etmişlerdi Hizmetçilerin kırdıkları eşyalardan dolayı hırpalanmamaları için zararı karşılayacak vakıflar kurulduğu gibi, evlenecek kızlara çeyiz, çocukların koşup oynayacağı, gülüp eğleneceği bayram ve mesire yerleri de vakfetmişlerdi Bu tür hizmete yönelik vakıflar arasında, Kanunî’nin Mekke’ye su getirmek için kurduğu vakıf ve hacıları güneşten korumak için Harem-i Şerif’i 360 kubbe ile örtmesi dikkat çekici örneklerdir Aynı Padişah, İstanbul’un su ihtiyacı için de kendi kesesindenbüyük masraflar yapmıştı Aynı anlayışla ecdadımız, yolcular için hanlar, hayvanlar için barınaklar, parasız kaplıca ve hamamlar, ücretsiz ölü hizmetleri ve mezarlıklar, ticaret için bedestan, kapalı çarşılar ve akla gelebilecek her alanda vakıflar tesis etmişlerdi Mesela ticareti ayakta tutan kervansarayların vakfiyesinde yolcuların, hayvanları ile beraber üç gün misafir edileceği, ücretsiz yedirilip içirileceği şartı vardı

10-02-2008	#2
Bilgiler haldandoz Cezalı Bilgiler Üyelik tarihi: May 2008 Mesaj: 422 İtibar Tecrübe Puanı: 0 Rep Puanı : 313 Rep Derecesi :	--->: Vakıf Medeniyeti Medeniyetimizin Kimlik Belgesi: Vakfiyeler Kurulan vakıfların hangi şartlarda hizmet vereceği, mahkemelerde kadı kararı ile şahitler huzurunda tanzim edilen belgelerle belirlenirdi Vakfiye adı verilen bu belgeler, Allah’a hamd ile başlar Hz Peygamber’e salât ve selam ile hayır ve hasenatın sevabını teyid eden ayet ve hadis-i şeriflerle devam eder, daha sonra tescil işlemini yaptırmak için mahkemeye başvuran vakıf sahibi veya yetkili kıldığı şahsın ismi, şöhreti ve ikamet ettiği yerler kaydolarak, vakfedenin sözleri aynen kayda geçirilirdi Vakıf yapmak bazı binaları ve tesisleri yapıp ortada bırakmak değildi Vakıf müessesesi muazzam bir işti Ortaya konulan hizmetin asırlarca (hatta kıyamete kadar) devam etmesi, kurulan tesisin çalışması, korunması, görevlilerin ücretleri gibi akla gelebilecek en ince detaylara kadar tedbirler alınırdı Örnek olması açısından III Selim’in annesi Mihrişah Valide Sultan’ın Eyüp’te yaptırmış olduğu İmaret ve külliyesinin vakfiyesinden bazı şartları sayalım; “Eyüp’te Bostan İskelesi’nde Allah rızası için bütün levazım ve mühimmat ile birlikte ben zerlerinden üstünlüğü olan yüksek kubbeli imaretlerinde pişirilip, fukaraya ve ehl-i hizmet olan mürtezikalara dağıtılmak üzere her gün 12’şer kilo un satın alınıp, her biri 100 dirhem olmak üzere fodla pişirilmeli Yine mezkur imarette sabah çorbası için her gün 28 okkadan her yıl 324, günde 907 kilo 2 okka mısır unu satın alınıp sabah çorbası pişirilmeli Yine sözü edilen sabah çorbası için günde 2’şer okka 100 dirhemden her sene 324, günde toplam 729 okka sade yağ satın alınmalı” Görüldüğü gibi en ince ayrıntı hesap edilmiş ve vakfiyelerde yer almıştır Osmanlılar akıl almaz vakıflar tesisi etmişlerdi Donanmaya kadırga yapılması, gönüllü askerlerin silahlandırılması, kale ve hisar tamiri, çocukların yazın ve baharda mesire yerlerine götürülmesi, su soğutmak için kar ve buz tahsisi, yılın belirli günlerinde şerbet dağıtılması, Mevlid ve Kur’an okutulması, fakirlere kışın odun ve kömür verilmesi, okçuluk ve güreşçilik gibi sporların yapılabilmesi için gelir, köpeklere ekmek doğranması, kuşlara pirinç saçılması, borçluların borçlarının ödenip hapisten kurtarılması, kitap yazımında faaliyet gösterenlerin teşviki vb Osmanlı medeniyeti bir vakıf medeniyeti idi Hayırda yarışan insanların dünyaya örnek olan faaliyetleri ne yazık ki muhteris ve ehil olmayan ellere düşünce dejenere edildi Savaşlar, göçler ve ekonomik bunalımlar vakıf hizmetine büyük darbe vurdu Devletin ve toplumun gelişme ve gerilemesi ile doğru orantılı olarak vakıf kurumunda da iniş ve çıkışlar görüldü Ecdadımızdan bizlere yadigar kalan akıl almaz sayıdaki vakıflara ihanetimizin bedelini çok ağır bir şekilde ödediğimizin farkında değiliz Haram bulaşmış mal ve haramla kazanılmış evlatlar Binlerce insan, bilerek veya bilmeyerek vakıf mallarını sorumsuzca vakfiyesindeki amaç dışında kullanıyor, oralarda barınıyor, oralardan para kazanıyorlar Helal ve haram noktasında hiçbir endişesi olmadan vakıflarla iştigal edenlere şu atasözümüzü hatırlatmakla iktifa ediyoruz “Vakfa bir çivi çakan abad, bir çivi söken berbad olur” Muzaffer Taşyürek

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cvp	son Mesaj
Vakıf	mum	U-V	2	2 Hafta önce 17:12 PM
Adayış; Vakıf İnsan Meryem	mumsema	Kur'anda Peygamber olmayanların Kıssaları	1	3 Hafta önce 02:29 AM
İşte İslam Medeniyeti!	BiLaL HaTTaB	İslamda Eğitim	2	04-30-2008 02:12 AM
Hicret Medeniyeti	mum	O'nun adına yazılanlar	2	12-30-2007 15:51 PM
Mide Medeniyeti	LeoparGS	Dini, Güzel Yazılar / Makaleler	0	10-09-2007 13:41 PM

Konu Araçları
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder