Adamın Dönüşü...

**ßaran** · 05-02-2008

GÜNLERDEN pazar, mevsimlerden sonbahardı Adamın gönlü daraldı

Telaşla attı kendini sokağa

Yolu nereye gidecek, nerede bitecek bilmiyordu

Bilmeden yürüdü, yürüdü

Bir saat kulesinin önünde bitti bilinçsiz yürüyüşü

Saate bakakaldı adam Dalıp gitti

Saat yuvarlaktı

Tıpkı üzerinde seyelan ettiği dünya gibi

Akrep ve yelkovan da sanki dünyanın güneş etrafındaki dönüşü gibi saatin içinde dönüp durmaktaydı

Dünya güneşin, güneş samanyolunun etrafında

Sordu adam: “Ben neyin etrafında dönmekteyim?”
Yelkovana takıldı gözü

Acelesi olan, sanki dönmezse dünyanın dönüşüne ayak uyduramamaktan korkan, zamanı kaybedeceğini bilen bir derviş misali

Cazibeyle dönmekteydi dairenin içinde

Her dönüşünde bir saat geçmekteydi ömründen, sermayesinden

Ve fakat vazgeçemiyordu dönmekten sermayesinin eridiğini bile bile

Buna mecburdu

Akrep ise daha temkinli görünüyordu

Saat kadranındaki dönüşünü günde iki kez yapabiliyordu

Onun iki dönüşüyle bir gün tamam oluyordu

Ömründen bir gün gidiyordu

Durmuyordu

“Tıpkı hayat gibi” dedi adam

Kendine çevirdi gözlerini

Kendisi de hayat dairesinde dönüp durmakta değil miydi? Zaman zaman aceleci adımlarla, yelkovan gibi, kimi zaman da akrep gibi temkinli

Ne yapsın ki insan aceleciydi, adımları hızlı ve acemiceydi

Günleri, saatleri, anları bir bir gidiyordu

Sanki bir an vardı yetişeceği; hayatı oraya doğru akıyordu

Geriye dönüş ise mümkün değildi, hızla tükeniyordu zaman

Daha dün çocuk değil miydi, mahallede umarsız koşuşturan? Dün değil miydi, güzel bir okulu bitirip mükemmel bir iş bulan? Dün değil miydi çok paralar kazanıp güzel evlerde oturan? Ne olmuştu da şimdi birden zamanın farkına varmıştı? ADAM, iki hafta önce hiç sebep gösterilmeden işine son verilişini hatırladı

Daha düne kadar işyerinde vazgeçilmez biri iken, bu prestiji sona ermişti

Ağır geldi ona vazgeçilir olmak

Günlerce evden dışarı çıkmadı

İş başvurusu da yapmamıştı hiçbir yere

Belki yanlışlık olmuştu da, yeniden çağıracaklarmış gibi bekliyordu

Beklediği haber gelmiyordu

Çok bunalmıştı

Üstelik evinin önündeki ağaçlar sararmıştı

Kendine baktı

Yüzünde daha önce fark etmediği ince çizgiler gördü

Saçlarına ak teller düşmüştü, o fark etmeden

Gençliğinin bitmeye başladığının işaretiydi bunlar

Nasıl da bunalmıştı

Gitmeyecek sandığı gençlik, bohçasını toplamaya başlamıştı işte

Bohça toplanıp bağlandığında ise, adam fark etmeyecekti bile gençlik denen misafirinin evinden çoktan gittiğini

HÜZÜNLENDİ adam Ne olacaktı sonu? Sonsuzluk mu? Sonsuz mutluluk mu? Sonsuz bir bedbahtlık mı? Hiçlik mi? Karanlık mı? Ne olacaktı şimdi?
Zaman ve ömür nazlı bir çiçek gibi solmaktaydı

“Sermayesi tükenen adama bir yardım yok mu?” dedi içinden feryat ederek

Daha önce bu feryadı bir hikayenin içinde duymuş, ama üzerine almamıştı

Hatırlamıyordu hangi büyük zattı, sokakta buz satan bir adamın “Sermayesi erimekte olan bu adama yardım edin!” dediğini duyunca bayılmıştı

Ayıldığında talebeleri bu halin hikmetini sorunca, “Buz satıcısı sermayesi erirken yardım istediği halde, ben ömür sermayem eriyip duruyorken ve Rabbim beni kârlı bir ticarete davet ederken, icabet etmekte gecikmekteyim

Bu ağır yükle bayıldım

” demişti

“Sermayem erirken nasıl kârlı bir ticarete dönüştüreceğim onu,” dedi adam

Davete icabet etmek şöyle dursun, çok genç olduğunu düşünüp ertelemişti, yanaşmamıştı

Şimdi icabet vakti miydi? İcabet etse, hâlâ davetli miydi? Alnı çatlıyordu düşünmekten

“Medet ya Rabbi!” dedi can havliyle

Gözlerinden yağmur gibi yaşlar boşanıyordu

Birden aklına yağmurla ilgili bir ayet meali geliverdi: “Gökten bereketli bir su indirdik ve kullarımız için rızık olsun diye onunla bağları, taneli ekinleri, salkımları üst üste binmiş yüksek hurma ağaçlarını bitirdik

O suyla ölü bir beldeye can verdik

İşte kabrinizden çıkışınız da böyle olacaktır

” (Kâf, 9-11)
Acaba, kuruyan toprağın yağmurla hayat bulması, bereketlenmesi gibi kendi kurumuş dünyası, çorak hayatı da rahmete kavuşup yeşerir miydi? Yeniden hayatı, hayat bulur muydu? Bütün bu sorularla göz yaşları da arttı, şükrü de

“Şükürler olsun Rabbim, beni Sana geri döndürdün

” dedi

Yüzünü Rabbine döndü, israf ettiği ömrü için af dileyip kalan vaktinin bereketlenmesine dua etti

05-02-2008	#1
Bilgiler ßaran Özel Üye Bilgiler Üyelik tarihi: Mar 2008 Mesaj: 7,090 İtibar Tecrübe Puanı: 73 Rep Puanı : 2928 Rep Derecesi :	Adamın Dönüşü... GÜNLERDEN pazar, mevsimlerden sonbahardı Adamın gönlü daraldı Telaşla attı kendini sokağa Yolu nereye gidecek, nerede bitecek bilmiyordu Bilmeden yürüdü, yürüdü Bir saat kulesinin önünde bitti bilinçsiz yürüyüşü Saate bakakaldı adam Dalıp gitti Saat yuvarlaktı Tıpkı üzerinde seyelan ettiği dünya gibi Akrep ve yelkovan da sanki dünyanın güneş etrafındaki dönüşü gibi saatin içinde dönüp durmaktaydı Dünya güneşin, güneş samanyolunun etrafında Sordu adam: “Ben neyin etrafında dönmekteyim?” Yelkovana takıldı gözü Acelesi olan, sanki dönmezse dünyanın dönüşüne ayak uyduramamaktan korkan, zamanı kaybedeceğini bilen bir derviş misali Cazibeyle dönmekteydi dairenin içinde Her dönüşünde bir saat geçmekteydi ömründen, sermayesinden Ve fakat vazgeçemiyordu dönmekten sermayesinin eridiğini bile bile Buna mecburdu Akrep ise daha temkinli görünüyordu Saat kadranındaki dönüşünü günde iki kez yapabiliyordu Onun iki dönüşüyle bir gün tamam oluyordu Ömründen bir gün gidiyordu Durmuyordu “Tıpkı hayat gibi” dedi adam Kendine çevirdi gözlerini Kendisi de hayat dairesinde dönüp durmakta değil miydi? Zaman zaman aceleci adımlarla, yelkovan gibi, kimi zaman da akrep gibi temkinli Ne yapsın ki insan aceleciydi, adımları hızlı ve acemiceydi Günleri, saatleri, anları bir bir gidiyordu Sanki bir an vardı yetişeceği; hayatı oraya doğru akıyordu Geriye dönüş ise mümkün değildi, hızla tükeniyordu zaman Daha dün çocuk değil miydi, mahallede umarsız koşuşturan? Dün değil miydi, güzel bir okulu bitirip mükemmel bir iş bulan? Dün değil miydi çok paralar kazanıp güzel evlerde oturan? Ne olmuştu da şimdi birden zamanın farkına varmıştı? ADAM, iki hafta önce hiç sebep gösterilmeden işine son verilişini hatırladı Daha düne kadar işyerinde vazgeçilmez biri iken, bu prestiji sona ermişti Ağır geldi ona vazgeçilir olmak Günlerce evden dışarı çıkmadı İş başvurusu da yapmamıştı hiçbir yere Belki yanlışlık olmuştu da, yeniden çağıracaklarmış gibi bekliyordu Beklediği haber gelmiyordu Çok bunalmıştı Üstelik evinin önündeki ağaçlar sararmıştı Kendine baktı Yüzünde daha önce fark etmediği ince çizgiler gördü Saçlarına ak teller düşmüştü, o fark etmeden Gençliğinin bitmeye başladığının işaretiydi bunlar Nasıl da bunalmıştı Gitmeyecek sandığı gençlik, bohçasını toplamaya başlamıştı işte Bohça toplanıp bağlandığında ise, adam fark etmeyecekti bile gençlik denen misafirinin evinden çoktan gittiğini HÜZÜNLENDİ adam Ne olacaktı sonu? Sonsuzluk mu? Sonsuz mutluluk mu? Sonsuz bir bedbahtlık mı? Hiçlik mi? Karanlık mı? Ne olacaktı şimdi? Zaman ve ömür nazlı bir çiçek gibi solmaktaydı “Sermayesi tükenen adama bir yardım yok mu?” dedi içinden feryat ederek Daha önce bu feryadı bir hikayenin içinde duymuş, ama üzerine almamıştı Hatırlamıyordu hangi büyük zattı, sokakta buz satan bir adamın “Sermayesi erimekte olan bu adama yardım edin!” dediğini duyunca bayılmıştı Ayıldığında talebeleri bu halin hikmetini sorunca, “Buz satıcısı sermayesi erirken yardım istediği halde, ben ömür sermayem eriyip duruyorken ve Rabbim beni kârlı bir ticarete davet ederken, icabet etmekte gecikmekteyim Bu ağır yükle bayıldım” demişti “Sermayem erirken nasıl kârlı bir ticarete dönüştüreceğim onu,” dedi adam Davete icabet etmek şöyle dursun, çok genç olduğunu düşünüp ertelemişti, yanaşmamıştı Şimdi icabet vakti miydi? İcabet etse, hâlâ davetli miydi? Alnı çatlıyordu düşünmekten “Medet ya Rabbi!” dedi can havliyle Gözlerinden yağmur gibi yaşlar boşanıyordu Birden aklına yağmurla ilgili bir ayet meali geliverdi: “Gökten bereketli bir su indirdik ve kullarımız için rızık olsun diye onunla bağları, taneli ekinleri, salkımları üst üste binmiş yüksek hurma ağaçlarını bitirdik O suyla ölü bir beldeye can verdik İşte kabrinizden çıkışınız da böyle olacaktır” (Kâf, 9-11) Acaba, kuruyan toprağın yağmurla hayat bulması, bereketlenmesi gibi kendi kurumuş dünyası, çorak hayatı da rahmete kavuşup yeşerir miydi? Yeniden hayatı, hayat bulur muydu? Bütün bu sorularla göz yaşları da arttı, şükrü de “Şükürler olsun Rabbim, beni Sana geri döndürdün” dedi Yüzünü Rabbine döndü, israf ettiği ömrü için af dileyip kalan vaktinin bereketlenmesine dua etti

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cvp	son Mesaj
adamın önemi	esesim	Sahabelerin Hayatından Öyküler	1	10-18-2008 17:43 PM
Mekke dönüşü	Şem'a	Dini Şiirler	0	01-22-2008 07:22 AM
adamın biri	ekremee	Komik yazılar	5	09-24-2007 14:32 PM
Yüz aç adamın huzurunda	seyit	Dini, Güzel Yazılar / Makaleler	2	09-05-2007 00:44 AM
nedir bu adamın çektiği ya	seyit	Komik Resimler (Lütfen Seviyeli Olsunlar)	3	07-13-2007 03:05 AM

Konu Araçları
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder