Kurbanımız kurb-anımız olmalı

***mumsema*** · 12-20-2007

Kurbanımız kurb-anımız olmalı

Anlama dair birşeyler aradı gözlerim

Ne ki yine aradığını bulamadı

Manaya ait, anlama dair pek birşeyler gözükmüyordu ortada

Kurban Bayramı münasebetiyle televizyonlarda kaç(ırıl)an boğalar, kendini yaralayan kasaplardan başkası yoktu

Hoş bu memlekette zaten her fırsatı ganimet bilip dini ve/veya dine ait her ne varsa magazinleştirmeye çalışmak konusunda fazlasıyla azimkar bir güruhun olduğunu biliyordum

Bunları pek de garipsememek mi lazımdı, doğrusu emin değildim

Bu güruh zaten ellerindeki kitle dönüştürücü araçlarını insanların dini hassasiyetlerinin ve manevi hislerinin sair zamanlara nisbeten daha işlenebilir halde olduğu zamanlarda, dinî motifleri magazinleştirerek suretten sirete, zahirden maksuda, görünenden manaya vasıl eden tüm yolları tıkamak gayretindeydiler

Bunu da biliyordum

Bunun bir örneğine yine son Ramazan ayında da şahit olmuştum

Birkaç yüzyıl önce yaşasa saray soytarısı olması kuvvetle muhtemel bir Hoca(!)nın hangi ilhama (!) binaen hangi hayal bahçesinden devşirdiği erbabınca malum olan bazı lafları, manevî hislerin vicdanları dinden yana bir ihtizaza getirmesi beklenen bir vasatta insanların dünyalarını kelmenin tam manasıyla işgal etmişti

Dünyası bu dünyadan ibaret olanların, dinî argümanları dünyevî eğlencelerine bir materyal olarak kullanması, dünyevî hayatın keyfini artıran bir magazinleştirme amaliyesine argüman yapmaları çok da garipsenecek bir hal olmasa gerekti

Bayramı tatille özdeşleştiren, vur patlasın çal oynasın formatında bir hayatın en manidar (!) günleri haline getirenlere zaten alışkındım

Onlar için otuz-kırk sene sonraki hallerini görüp ağlayabilecek bir ruh inceliğine sahip olamasamda, kalbleri kalbeden, Hâdî olan Rabbimden hidayet talep ediyordum

Ne ki, ehl-i din içinde de anlamın izinin sürüldüğünü, pratiklerin de en azından taliplisi olunan bir ‘anlam’dan beslendiğini söylemek oldukça zor gözüküyordu

Gelenek-görenek belalısından beslenen ritüeller bu canipte bir parça daha dini motiflerle icra edilmekteydi o kadar

Kurbanın ifade ettiği kurbiyetten uzaktık

Kurbiyete bizi karib kılacak bir ontolojinin taliplisi olabilecek bir enfüsi derinliğin ızdırabına katlanmayı göze alamıyorduk ki

Dünyamızın hayata dair tasavvurlarını adeta rölantiye almış bir formda tutmanın dayanılmaz ‘hafif’liğiyle yaşıyorduk

Yorumlamak yorulmakla mümkündü ve bizim yorulmaya pek niyetli olduğumuz söylenemezdi

Kurbana dair sohbetlerimizde, dünyamızı kurbiyete karib eyleyecek yorumlar ve bu yorumların hisslendirdiği bir hal yoktu

Yorumun olmadığı yerde anlam olsa bile biz anlama karib olamamanın yanında anlam garibi olurduk

Kuyruksokumu yağlı mı, yağsız mı olmalıydı? Kurbanlığın üzerinde yumurta ne kadar süre durmalıydı? ‘Mal’dan anlamanın tüm inceliklerine dair geniş mütebahhiremizi millet olarak herşeyden anlayan o bildik yapımızın verdiği bir aymazlıkla dillendiriyorduk

Ehl-i din içerisindede kurbana dair sohbetler, kasaplık sanatının incelikleri ve kurban kesme maceralarımızı ifşa eden eden söylemlerden ibaretti

İstisnalar illaki vardı ve/fakat hüküm ekseriyete göre verilirse şayet, ehl-i dünya tabir edilenlerin bayramı tatillleştirmesine mukabil, ehl-i dinin de kurbanın ve bayramın anlamını ta’til ettiğini söylemek pekala mümkündü

Kurbana dair tasavvurumuz böylesi bir ta’til edişin(ataletin) kurbanı iken de, dünyamızda olan dilimize taşınıyordu

Oysa ki kurban bizi kurbiyete karib kılmak içindi

Bize ait olanı, bizim olanı, Rabbimiz için Kurban ediyor, O’na yakınlaşmanın önündeki o ‘ben’ ve ‘bana ait’ engelini kesmiş oluyorduk

Bıçakla kestiğimiz anı, bizi Karib olandan uzak eyleyebilecek ‘ben’ ve ‘benim’ leri O’na karib olmak için, Karib olanın akrebiyetin(d)e kurbiyyet kesbetmek için kurb-anı eyliyorduk kurbanımızla

Bu kurb-anı bir ibadet idi, bu hali/vicdani ibadet halindeki kurbiyetimizi sair zamanlara taşıyıp , ibadetimizi ubudiyetle ikmal etmemiz gerekiyordu

İbrahim(as) gibi, bizi, bize ait olanı, esbabımızı önceleyen nefsimize bıçak çekmekti kurban

Ölümün ve fenanın bize biraz önce yaşayan hayvanınki kadar yakın,karib olduğunu bilmekti kurban

Kurbanımız O’nun mülkü idi, bizde O’nun hem mülkü hem memlükü olarak O’nun emr ve ihsanıyla mülkünde tasarruf ediyorduk

Hem mülk, hem memlük ve hemde mülkünde tasarruf eden olarak, ne mülkü sahiplenebilirdik, ne memlük olarak mal sahibi gibi davranabilirdik nede bize ait olmayan mülkte nefsimizin istediği gibi tasarruf edebilirdik

Hem kurban bizi bu manaya da karib eyliyordu

Sair zamanlarda karıncayı dahi incitmemekten sorumlu insan, o gün Rabbinin emri olduğu için cana kastediyordu

Bu haliyle hayatının merkezindeki hayr ve şerr telakkilerinin kaynağının Rabbinin emri ve nehyi olduğunu ikrar etmekteydi insan

O’nun emriyle karınca dahi incitilmeyecekti, O‘nun emriyle kurbanlar kesilecekti

Böylelikle Rububiyet saltanatının belki en bariz tezahirleri olan hıfzetme ve imate etme saltanatlarınında Hafîz ve Mümît olan Rabbine ait oluşuna şahit olmaktaydı insan

O’nun verdiğini, emanet ettiğini yine O’na döndürüyordu

Herşeyin ve kendisininde yine O’na dönücü olduğunu hatırlıyordu insan

Esbabına bıçak çekip, nefsinin Rabbine karşı tamamen pratik tazammunlara itibar eden aidiyet hissini, ‘mülk ve memlük olma’ hissini, aklî ve nazarî olandan hali ve vicdani bir forma terfi ettiriyordu

Akli olan hali olana karib kılınıyor, akrebiyeti ilahiyenin inkişafında kurbiyet kesbediliyordu

Kurbanını akrebiyete karib olmak için bir kurb-anı eylemeliydi insan

Kurb-anının hali/vicdani/akli marifet ve tefekkürünü diğer zamanlarına da taşımalı ve bu halin besleyeceği bir huzur-u ilahide bulunmanın huzurunu yaşamalıydı

Kurbanıyla esbabından beslenen nefsini, nefsinden beslenen benliğini ve abd olmaktan öte tüm sahte aidiyetlerini terkedip, onların canına kastedip kendini ve kendine ait olanı Rabbine has kılmalıydı

“Şüphesiz benim namazım, kurbanım, hayatım ve ölümüm hepsi âlemlerin Rabbi Allah içindir”

(bkz

En’am 162) manasını dünyasına taşımalıydı kurbanıyla

Kurbanını Rabbine karşı kurb-anı eylemeliydi

Kurbiyetini Karib olan rabbine hasr etmeliydi

Metin Ergöktaş

**ihramlı** · 12-20-2007

Şüphesiz benim namazım, kurbanım, hayatım ve ölümüm hepsi âlemlerin Rabbi Allah içindir”allah razı olsun emeğine saglık kardeşim

**Ravya** · 10-07-2008

Allah razı olsun

***hayal*** · 4 Hafta önce

Allah razı olsun

12-20-2007	#1
Bilgiler *mumsema* Administrator Bilgiler Üyelik tarihi: Jan 2007 Nerden: Türkiye Mesaj: 13,058 İtibar Tecrübe Puanı: 139 Rep Puanı : 8376 Rep Derecesi :	Kurbanımız kurb-anımız olmalı Kurbanımız kurb-anımız olmalı Anlama dair birşeyler aradı gözlerim Ne ki yine aradığını bulamadı Manaya ait, anlama dair pek birşeyler gözükmüyordu ortada Kurban Bayramı münasebetiyle televizyonlarda kaç(ırıl)an boğalar, kendini yaralayan kasaplardan başkası yoktu Hoş bu memlekette zaten her fırsatı ganimet bilip dini ve/veya dine ait her ne varsa magazinleştirmeye çalışmak konusunda fazlasıyla azimkar bir güruhun olduğunu biliyordum Bunları pek de garipsememek mi lazımdı, doğrusu emin değildim Bu güruh zaten ellerindeki kitle dönüştürücü araçlarını insanların dini hassasiyetlerinin ve manevi hislerinin sair zamanlara nisbeten daha işlenebilir halde olduğu zamanlarda, dinî motifleri magazinleştirerek suretten sirete, zahirden maksuda, görünenden manaya vasıl eden tüm yolları tıkamak gayretindeydiler Bunu da biliyordum Bunun bir örneğine yine son Ramazan ayında da şahit olmuştum Birkaç yüzyıl önce yaşasa saray soytarısı olması kuvvetle muhtemel bir Hoca(!)nın hangi ilhama (!) binaen hangi hayal bahçesinden devşirdiği erbabınca malum olan bazı lafları, manevî hislerin vicdanları dinden yana bir ihtizaza getirmesi beklenen bir vasatta insanların dünyalarını kelmenin tam manasıyla işgal etmişti Dünyası bu dünyadan ibaret olanların, dinî argümanları dünyevî eğlencelerine bir materyal olarak kullanması, dünyevî hayatın keyfini artıran bir magazinleştirme amaliyesine argüman yapmaları çok da garipsenecek bir hal olmasa gerekti Bayramı tatille özdeşleştiren, vur patlasın çal oynasın formatında bir hayatın en manidar (!) günleri haline getirenlere zaten alışkındım Onlar için otuz-kırk sene sonraki hallerini görüp ağlayabilecek bir ruh inceliğine sahip olamasamda, kalbleri kalbeden, Hâdî olan Rabbimden hidayet talep ediyordum Ne ki, ehl-i din içinde de anlamın izinin sürüldüğünü, pratiklerin de en azından taliplisi olunan bir ‘anlam’dan beslendiğini söylemek oldukça zor gözüküyordu Gelenek-görenek belalısından beslenen ritüeller bu canipte bir parça daha dini motiflerle icra edilmekteydi o kadar Kurbanın ifade ettiği kurbiyetten uzaktık Kurbiyete bizi karib kılacak bir ontolojinin taliplisi olabilecek bir enfüsi derinliğin ızdırabına katlanmayı göze alamıyorduk ki Dünyamızın hayata dair tasavvurlarını adeta rölantiye almış bir formda tutmanın dayanılmaz ‘hafif’liğiyle yaşıyorduk Yorumlamak yorulmakla mümkündü ve bizim yorulmaya pek niyetli olduğumuz söylenemezdi Kurbana dair sohbetlerimizde, dünyamızı kurbiyete karib eyleyecek yorumlar ve bu yorumların hisslendirdiği bir hal yoktu Yorumun olmadığı yerde anlam olsa bile biz anlama karib olamamanın yanında anlam garibi olurduk Kuyruksokumu yağlı mı, yağsız mı olmalıydı? Kurbanlığın üzerinde yumurta ne kadar süre durmalıydı? ‘Mal’dan anlamanın tüm inceliklerine dair geniş mütebahhiremizi millet olarak herşeyden anlayan o bildik yapımızın verdiği bir aymazlıkla dillendiriyorduk Ehl-i din içerisindede kurbana dair sohbetler, kasaplık sanatının incelikleri ve kurban kesme maceralarımızı ifşa eden eden söylemlerden ibaretti İstisnalar illaki vardı ve/fakat hüküm ekseriyete göre verilirse şayet, ehl-i dünya tabir edilenlerin bayramı tatillleştirmesine mukabil, ehl-i dinin de kurbanın ve bayramın anlamını ta’til ettiğini söylemek pekala mümkündü Kurbana dair tasavvurumuz böylesi bir ta’til edişin(ataletin) kurbanı iken de, dünyamızda olan dilimize taşınıyordu Oysa ki kurban bizi kurbiyete karib kılmak içindi Bize ait olanı, bizim olanı, Rabbimiz için Kurban ediyor, O’na yakınlaşmanın önündeki o ‘ben’ ve ‘bana ait’ engelini kesmiş oluyorduk Bıçakla kestiğimiz anı, bizi Karib olandan uzak eyleyebilecek ‘ben’ ve ‘benim’ leri O’na karib olmak için, Karib olanın akrebiyetin(d)e kurbiyyet kesbetmek için kurb-anı eyliyorduk kurbanımızla Bu kurb-anı bir ibadet idi, bu hali/vicdani ibadet halindeki kurbiyetimizi sair zamanlara taşıyıp , ibadetimizi ubudiyetle ikmal etmemiz gerekiyordu İbrahim(as) gibi, bizi, bize ait olanı, esbabımızı önceleyen nefsimize bıçak çekmekti kurban Ölümün ve fenanın bize biraz önce yaşayan hayvanınki kadar yakın,karib olduğunu bilmekti kurban Kurbanımız O’nun mülkü idi, bizde O’nun hem mülkü hem memlükü olarak O’nun emr ve ihsanıyla mülkünde tasarruf ediyorduk Hem mülk, hem memlük ve hemde mülkünde tasarruf eden olarak, ne mülkü sahiplenebilirdik, ne memlük olarak mal sahibi gibi davranabilirdik nede bize ait olmayan mülkte nefsimizin istediği gibi tasarruf edebilirdikHem kurban bizi bu manaya da karib eyliyordu Sair zamanlarda karıncayı dahi incitmemekten sorumlu insan, o gün Rabbinin emri olduğu için cana kastediyordu Bu haliyle hayatının merkezindeki hayr ve şerr telakkilerinin kaynağının Rabbinin emri ve nehyi olduğunu ikrar etmekteydi insan O’nun emriyle karınca dahi incitilmeyecekti, O‘nun emriyle kurbanlar kesilecekti Böylelikle Rububiyet saltanatının belki en bariz tezahirleri olan hıfzetme ve imate etme saltanatlarınında Hafîz ve Mümît olan Rabbine ait oluşuna şahit olmaktaydı insan O’nun verdiğini, emanet ettiğini yine O’na döndürüyordu Herşeyin ve kendisininde yine O’na dönücü olduğunu hatırlıyordu insan Esbabına bıçak çekip, nefsinin Rabbine karşı tamamen pratik tazammunlara itibar eden aidiyet hissini, ‘mülk ve memlük olma’ hissini, aklî ve nazarî olandan hali ve vicdani bir forma terfi ettiriyordu Akli olan hali olana karib kılınıyor, akrebiyeti ilahiyenin inkişafında kurbiyet kesbediliyordu Kurbanını akrebiyete karib olmak için bir kurb-anı eylemeliydi insan Kurb-anının hali/vicdani/akli marifet ve tefekkürünü diğer zamanlarına da taşımalı ve bu halin besleyeceği bir huzur-u ilahide bulunmanın huzurunu yaşamalıydı Kurbanıyla esbabından beslenen nefsini, nefsinden beslenen benliğini ve abd olmaktan öte tüm sahte aidiyetlerini terkedip, onların canına kastedip kendini ve kendine ait olanı Rabbine has kılmalıydı “Şüphesiz benim namazım, kurbanım, hayatım ve ölümüm hepsi âlemlerin Rabbi Allah içindir” (bkz En’am 162) manasını dünyasına taşımalıydı kurbanıyla Kurbanını Rabbine karşı kurb-anı eylemeliydi Kurbiyetini Karib olan rabbine hasr etmeliydi Metin Ergöktaş

12-20-2007	#2
Bilgiler ihramlı Haftanın Üyesi Bilgiler Üyelik tarihi: May 2007 Nerden: YOK Mesaj: 1,945 İtibar Tecrübe Puanı: 0 Rep Puanı : 1040 Rep Derecesi :	--->: Kurbanımız kurb-anımız olmalı Şüphesiz benim namazım, kurbanım, hayatım ve ölümüm hepsi âlemlerin Rabbi Allah içindir”allah razı olsun emeğine saglık kardeşim

10-07-2008	#3
Bilgiler Ravya Devamlı Üye Bilgiler Üyelik tarihi: Jun 2008 Mesaj: 1,728 İtibar Tecrübe Puanı: 18 Rep Puanı : 71 Rep Derecesi :	--->: Kurbanımız kurb-anımız olmalı Allah razı olsun

4 Hafta önce	#4
Bilgiler *hayal* Devamlı Üye Bilgiler Üyelik tarihi: Oct 2008 Mesaj: 4,757 İtibar Tecrübe Puanı: 48 Rep Puanı : 195 Rep Derecesi :	--->: Kurbanımız kurb-anımız olmalı Allah razı olsun

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cvp	son Mesaj
Her gencin bir hedefi olmalı	LeoparGS	İslamda Eğitim	3	12-02-2008 19:58 PM
Sözün Olmalı	Real_Love	Dini Şiirler	1	12-01-2008 15:02 PM
Yarin Kurban Şİmdİ Kurb Ani	mumsema	Dini, Güzel Yazılar / Makaleler	3	11-10-2008 03:18 AM
Irmak olmalı..	rana	Dini Şiirler	3	10-22-2008 15:49 PM
KârdeŞLéri OlmâLı InSânın . . .	YapRock	Dini, Güzel Yazılar / Makaleler	2	12-06-2007 12:39 PM

Konu Araçları
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder