Hüznün Kuşattığı Ada: Mutluluk

**rana** · 01-31-2008

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak İçin Tıklayın...]

[Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak İçin Tıklayın...]

”Aşk derdiyle hoşem el çek ilâcımdan tabib
Kılma derman kim helâkim zehri dermanındadır

”

Mor ışıklar, bir bestenin en can alıcı notaları gibi mavi sulara düşüyor

Sular, coşkun bir melodinin raksını tutuyor, yüzleri utanç lacivertine bürünüyor, bu lacivert suların üstünde, ak bir buğu yükseliyor ve kurşuni bir hüzün olarak mavi sulara geri dönüyor

Mutluluğu hüzünden, hüznü de mutluluktan ödünç alıyoruz

Geride bıraktığımız hüzünleri toplama sanatıdır, mutluluk

Kahkahalarımız, kor bir ateş gibi dudaklarımızda dalgalanıyor

Sanıyoruz ki, bütün mesele daha bol kahkahalı bir hayat

Oysa bir kahkahanın tabirinden kaç hüzün çıkar, bilmiyoruz

Acıyı sanatın en büyük öğretmeni olarak niteleyen yazar: ”Mutluluk, zevk ve başarı, kaba tanecikli kalın bir dokuda olabilir; ama hüzün yaratılmış şeylerin en duyarlısıdır

Nerede hüzün varsa orada kutsallık vardır

” diye yazmıştı

Almanların bilge yazarı Goethe:

”Ekmeğine kederi katık etmeyenler,
Ağlamakla, sabahı beklemekle
Gecelerini tüketmeyenler
Tanıyamazlar sizi, ey göksel güçler!” demişti

Kahkahalar ruhumuzdan neleri alıp götürüyor, bilmiyoruz

Başlangıçta ortak dilimiz, hüzün ve mutluluktu

Biz, kelimelerle dilimizi yozlaştırdık

Kelimeler çoğaldıkça diller çoğaldı, diller çoğaldıkça insanlar birbirlerinden uzaklaştı

Oysa başlangıçta hüzün ve mutluluk vardı ve bütün sözcüklerin tükendiği noktada yine hüzün ve mutluluk var

”Tuna Üstüne Söyleyen” şairin Abidin Dino’ya: ”Sen mutluluğun resmini çizebilir misin?” deyişindeki hikmet de, sanırım mutluluk ve hüznün en saf izdüşümünün insanda olması ve insanın ötesine taşınamamasıdır

Fırtına, kalıcı olduğunu sanır; oysa rüzgarların ömrü daha uzundur

Sel, ovaya kalmak için iner; fakat ardında bir yığın kum bırakır

Yılan, derisinden bir tövbe ile soyunur; fakat zehrinden yepyeni bir deri boy verir

Mutluluk bir zırh gibi gövdemizde kamaşır ama hüzün iğne deliğinden kendisine yol bulur

Mutluluğa ant imiş, hüzünlerden azade bir hayat sunuyor bu karton kapaklar

Okuduğum bütün kitaplarda, harflerin arkasına gizlenmiş mutluluk formüllerini aradım, ta ki bir gün o yaman dostun: ”Sen, ikinci el hayatlar okuyorsun; dolayısıyla ikinci el mutluluklar bulacaksın ve çoğu kez ikinci el mutluluklar hüznün filiz noktasıdır

” deyinceye kadar

Vazgeçtim artık, mutluluğun formüle edildiği paket kitaplardan

Fazla korunanın daha fazla yaralanması misali, hüzünden kaçtıkça mutluktan da uzaklaşıyoruz

Kabe’yi ihram giymiş, kalbini tavaf eden bilge: ”Mutluluk, huzur anlamına gelmez

” dedi

”Nasıl?” dedim

”Bir bilge dünyanın bütün acılarını kalbine yüklediği için huzurludur; ama bir bencil, bütün acılara kulaklarını tıkadıkça mutlu olabilir

” Oscar Wilde, İsa’ yı anlatırken onun insanda eşitlendiğini ve insanı en yüce varlık olarak kabul ettiği için huzurun zirvesine çıktığını; ama çok az mutlu olduğunu yazmıştı

Ermişlerin; cüzamlıların yanaklarından öpmeleriyle, yokluk sofralarında yoksulları ağırlamalarıyla, bir günahkarı yüceltirken kendilerini aşağılamalarıyla huzurun mutluktan çok daha başka bir tılsım olduğunu bizlere öğretmek istediklerini yazmıştı

Mutluluk, ruhun kendisini acıdan sakınması, koruma çabasıdır

Huzur ise ruhun adanması, acıyı hissetmesidir

”Ârif güle benzer de gülümser pek az

” Bir cümle deviniyor zihnimde: ”Mutluluk, Tanrıya, sonsuz bir minnet duymaktır

”

Mutluğun yelkenleri iyice gerilmiş, hüznün rüzgarları şişiriyor mutluluğun yelkenlerini

O yaman dost: ”Mutluluk, hüznün doyma noktasıdır ya da mutlulular çoğu kez demlenmiş hüzünlerdir

” demişti

Mutluluk’ un yazarına: ”Kitabınızın adını neden mutluluk koydunuz?” diye sorulmuştu

Yazar: ”İnsanlar, bir gün mutluluğun limanında sonsuza değin demirleyeceklerini düşünürler

Sonrasında hayatlarında acının ve mutsuzluğun yer etmeyeceğini düşünürler; oysa mutluk ve hüzün hayatın duraklarıdır

Yolculuğumuz sürdükçe bu duraklarda konaklayıp yolumuza devam edeceğiz

” diye yanıtlamıştı

Yunus, bu sözü yıllar evvelinde söylemişti:

”Hak bir gönül verdi bana ha demeden hayran olur,
Bir dem gelir, şâdi olur, bir dem gelir giryan olur

”

Bir ”hüzün yılı” yaşanmış ve yetimliğe bir de öksüzlük eklenmiş

Ulu dorukların ulaşılmaz derinliklerden çıkması gibi kalbinin Yusuf kuyusundan varlığının en yüksek zirvesine çıkan Mevlevilerin Şeyhi:

”Varlık benlik gözetmemek, mutluluk o
Kopsun, Allah bir yana, tümden insan” derken bütün varlıkları öz varlığın yansısı olarak görür

Hikmetli şiir söyleyen Nesimi, teninden soyunmadan önce mutluğunu da hüznünü de kendisine saklar:

”Nesîmî’ ye sordular kim yarin ile hoş musun
Hoş olan ya olmayam ol yar benim kime ne”

Mehmet Öztunç

01-31-2008	#1
Bilgiler rana Üye Bilgiler Üyelik tarihi: Jul 2007 Nerden: Almanya Mesaj: 9,113 İtibar Tecrübe Puanı: 96 Rep Puanı : 4303 Rep Derecesi :	Hüznün Kuşattığı Ada: Mutluluk [Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak İçin Tıklayın...] [Üye Olmadan Linkleri Göremezsiniz. Üye Olmak İçin Tıklayın...] ”Aşk derdiyle hoşem el çek ilâcımdan tabib Kılma derman kim helâkim zehri dermanındadır” Mor ışıklar, bir bestenin en can alıcı notaları gibi mavi sulara düşüyor Sular, coşkun bir melodinin raksını tutuyor, yüzleri utanç lacivertine bürünüyor, bu lacivert suların üstünde, ak bir buğu yükseliyor ve kurşuni bir hüzün olarak mavi sulara geri dönüyor Mutluluğu hüzünden, hüznü de mutluluktan ödünç alıyoruz Geride bıraktığımız hüzünleri toplama sanatıdır, mutluluk Kahkahalarımız, kor bir ateş gibi dudaklarımızda dalgalanıyor Sanıyoruz ki, bütün mesele daha bol kahkahalı bir hayat Oysa bir kahkahanın tabirinden kaç hüzün çıkar, bilmiyoruz Acıyı sanatın en büyük öğretmeni olarak niteleyen yazar: ”Mutluluk, zevk ve başarı, kaba tanecikli kalın bir dokuda olabilir; ama hüzün yaratılmış şeylerin en duyarlısıdır Nerede hüzün varsa orada kutsallık vardır” diye yazmıştı Almanların bilge yazarı Goethe: ”Ekmeğine kederi katık etmeyenler, Ağlamakla, sabahı beklemekle Gecelerini tüketmeyenler Tanıyamazlar sizi, ey göksel güçler!” demişti Kahkahalar ruhumuzdan neleri alıp götürüyor, bilmiyoruz Başlangıçta ortak dilimiz, hüzün ve mutluluktu Biz, kelimelerle dilimizi yozlaştırdık Kelimeler çoğaldıkça diller çoğaldı, diller çoğaldıkça insanlar birbirlerinden uzaklaştı Oysa başlangıçta hüzün ve mutluluk vardı ve bütün sözcüklerin tükendiği noktada yine hüzün ve mutluluk var ”Tuna Üstüne Söyleyen” şairin Abidin Dino’ya: ”Sen mutluluğun resmini çizebilir misin?” deyişindeki hikmet de, sanırım mutluluk ve hüznün en saf izdüşümünün insanda olması ve insanın ötesine taşınamamasıdır Fırtına, kalıcı olduğunu sanır; oysa rüzgarların ömrü daha uzundur Sel, ovaya kalmak için iner; fakat ardında bir yığın kum bırakır Yılan, derisinden bir tövbe ile soyunur; fakat zehrinden yepyeni bir deri boy verir Mutluluk bir zırh gibi gövdemizde kamaşır ama hüzün iğne deliğinden kendisine yol bulur Mutluluğa ant imiş, hüzünlerden azade bir hayat sunuyor bu karton kapaklar Okuduğum bütün kitaplarda, harflerin arkasına gizlenmiş mutluluk formüllerini aradım, ta ki bir gün o yaman dostun: ”Sen, ikinci el hayatlar okuyorsun; dolayısıyla ikinci el mutluluklar bulacaksın ve çoğu kez ikinci el mutluluklar hüznün filiz noktasıdır” deyinceye kadar Vazgeçtim artık, mutluluğun formüle edildiği paket kitaplardan Fazla korunanın daha fazla yaralanması misali, hüzünden kaçtıkça mutluktan da uzaklaşıyoruz Kabe’yi ihram giymiş, kalbini tavaf eden bilge: ”Mutluluk, huzur anlamına gelmez” dedi ”Nasıl?” dedim ”Bir bilge dünyanın bütün acılarını kalbine yüklediği için huzurludur; ama bir bencil, bütün acılara kulaklarını tıkadıkça mutlu olabilir” Oscar Wilde, İsa’ yı anlatırken onun insanda eşitlendiğini ve insanı en yüce varlık olarak kabul ettiği için huzurun zirvesine çıktığını; ama çok az mutlu olduğunu yazmıştı Ermişlerin; cüzamlıların yanaklarından öpmeleriyle, yokluk sofralarında yoksulları ağırlamalarıyla, bir günahkarı yüceltirken kendilerini aşağılamalarıyla huzurun mutluktan çok daha başka bir tılsım olduğunu bizlere öğretmek istediklerini yazmıştı Mutluluk, ruhun kendisini acıdan sakınması, koruma çabasıdır Huzur ise ruhun adanması, acıyı hissetmesidir ”Ârif güle benzer de gülümser pek az” Bir cümle deviniyor zihnimde: ”Mutluluk, Tanrıya, sonsuz bir minnet duymaktır” Mutluğun yelkenleri iyice gerilmiş, hüznün rüzgarları şişiriyor mutluluğun yelkenlerini O yaman dost: ”Mutluluk, hüznün doyma noktasıdır ya da mutlulular çoğu kez demlenmiş hüzünlerdir” demişti Mutluluk’ un yazarına: ”Kitabınızın adını neden mutluluk koydunuz?” diye sorulmuştu Yazar: ”İnsanlar, bir gün mutluluğun limanında sonsuza değin demirleyeceklerini düşünürler Sonrasında hayatlarında acının ve mutsuzluğun yer etmeyeceğini düşünürler; oysa mutluk ve hüzün hayatın duraklarıdır Yolculuğumuz sürdükçe bu duraklarda konaklayıp yolumuza devam edeceğiz” diye yanıtlamıştı Yunus, bu sözü yıllar evvelinde söylemişti: ”Hak bir gönül verdi bana ha demeden hayran olur, Bir dem gelir, şâdi olur, bir dem gelir giryan olur” Bir ”hüzün yılı” yaşanmış ve yetimliğe bir de öksüzlük eklenmiş Ulu dorukların ulaşılmaz derinliklerden çıkması gibi kalbinin Yusuf kuyusundan varlığının en yüksek zirvesine çıkan Mevlevilerin Şeyhi: ”Varlık benlik gözetmemek, mutluluk o Kopsun, Allah bir yana, tümden insan” derken bütün varlıkları öz varlığın yansısı olarak görür Hikmetli şiir söyleyen Nesimi, teninden soyunmadan önce mutluğunu da hüznünü de kendisine saklar: ”Nesîmî’ ye sordular kim yarin ile hoş musun Hoş olan ya olmayam ol yar benim kime ne” Mehmet Öztunç

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cvp	son Mesaj
Mutluluk (hikaye)	mumsema	Dini Hikayeler	3	11 Saat önce 13:57 PM
Mutluluk	hayrunisa	Konu Dışı Başlıklar	2	05-29-2008 12:39 PM
mutluluk :)	yaren	Dini Hikayeler	5	04-10-2008 10:48 AM
Mutluluk	suara	Dini, Güzel Yazılar / Makaleler	4	04-10-2008 09:48 AM
Vehimlerin kuşattığı darboğazda nefes almak!	Mustafa Cilasun	Dini, Güzel Yazılar / Makaleler	0	02-28-2008 11:26 AM

Konu Araçları
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder