Cenazeme Gelir misin?

***mum*** · 03-15-2007

Biliyorum, hiç beklemiyordun bu daveti. Ansızın geliverdi değil mi? Ansızın vurdu şakağına; saçaktan düşen buzdan kılıçlar gibi. Şaşırdın. Huzurunun göbeğine irice bir taş savruldu; halka halka titremede gönlünün düştüğü göl şimdi. Neşesi kaçtı vaktin; sevinçlerini pervane ettiğin mumlar titredi, bitti. Akrep ve yelkovanın ayakları dolandı; beklediğin 'az sonra'lar havada asılı kaldı. Hüznün ölü kelebekleri kıpırdadı, sızılandı. Aşinâlığın tadı bozuldu; acının ketum, kekre sütunları devrildi göğsüne. Başını yasladığın uzun saatler, uzanıp uyuduğun bitmez günler vaadlerini yerine getiremeyeceklerini söylediler; yüzleri yerde, mahçup. Oyala(n)dığın ağaç gölgeleri çekildi üzerinden. Avunduğun/avuttuğun haz perdeleri parelendi. Gözlerini ıslatamadan giden yağmurlar elindeki şemsiyeyi uçurdu. Konforunu bozmamak için parmak uçlarına basa basa odana gören, kalbini kanatmadan usulca gidiveren uzak acılar yakana dolandı şimdi.

'Daha dün konuşmuştuk ama...' diyorsun. 'Ama nasıl olur!'lar çekip çekiştiriyor iki yakanı. 'Hiç beklenmedik bir ölüm!' 'Vakitsiz' 'Erken!' 'Sürpriz!'
İşine ara vereceksin bugün... Kocaman bir pürüz olup çıkıverdim karşına. Hızını kestim hayatının. Üzerine saldım kaygılarını. Köşe bucak kaçtığın korkulara sobelettim seni. Ölümle arana koyduğun duvarı yıktım. 'Ölüm bize de yaklaşırmış/yakışırmış' dedin. 'Ölmesi kanıksanmış, ölünesi bir yaştayız artık.' 'Rahmetli...' sıfatını ismimin üzerine yumuşak bir şal gibi atıvereceksin.
İki yakasında da eksiğim İstanbul'un. Vapurların hiçbiri beklemiyor beni iskelede. Ben öldüm diye şeritleri eksilmedi otoyolların.
Şimdiye kadar hep başkalarıydı ölen. Hayret! Ben öldüm bu defa...
Şimdilerimin hiçbirine dokundurmadığım, yarından sonrasına bile yaklaştırmadığım ölüm şimdi/m oluverdi. Oysa, oysa...Gitsen de bir gitmesen de bir; bir cenaze olurdu camilerden birinin avlusunda. Belki bir kalabalık çıkagelirdi önüne... Bir sokağın başında. Yol kenarında, gözünü sakındığın mezarlığın giriş kapısında. 'Nasılsa, ölen biri çıkar bu şehirde her gün!' diye kanıksadığın. Adını bile sormaya zahmet etmediğin. Eksilenin kim olduğuna aldırış etmediğin. Gitti diye üzülmediğin birinin cenazesi işte. Aynı manzara, aynı tabut, aynı üzgün yüzler. Aynı güneş gözlükleri. Ağladığı mı, yoksa ağlayamadığı mı anlaşılmasın diye saklanan gözler. Sanki hayatın ortasında duran ölümü inkâr etmek için göz göze gelmemeler. Sıradan bir cenaze yani.

Seni bilmem ama ben bu cenazeye mutlaka gitmeliyim. Ayıp olur, çok ayıp... Davetlilerin yüzüne bakamam sonra. Dediği gibi şairin, bir musallâlık saltanatım bu benim. Başroldeyim.

Toprağa konulacak adam rolü benim. Ardından ağlanılacak adamı ben oynayacağım. Hiç itirazsız karanlığa uzanmak bana düştü bu defa. Üzerine toprak atılan adamı... Unutulmuşluklar altında yüzü erimeye bırakılan adamı... Hüzünlerin münasebetsiz müsebbibi olacak adamı... Ayakkabısı kendisini beklerken bağları çözülecek adamı.... Elbiseleri evden çıkarılacak adamı... Ben oynayacağım.
Yatağı soğuk kalacak adamı... Akşam eve dönmeyecek adamı... Kapıyı çalması beklenmeyecek adamı... Sofrada yeri olmayacak adamı... Adı telefon rehberinden silinecek adamı... Şehrin dudaklarından yarım ağız çıkmış bir hece gibi önemsizleşecek adamı.... Ben oynayacağım. Sevinçlerin ortasına en fazla bir hıçkırık gibi sokulsa bile hatıraların eşiğinden yüz geri edilecek adamı... Resmine bakıp bakıp da ağlanacak (yoksa ağlanılmayacak mı?) adamı... . 'Adı neydi.... Hani....!' diye yokluğu kanıksanacak adamı.... Soluk bir resimde mahzun bir tebessümün ardında aşklarını saklayan, susturan adamı... Ben oynuyorum bugün... Sahnedeyim.
Beklerim.
En öndeki olmalısın ayakta duranların. En dik duranı.
İşte davetiyen:
Canını çok seven, her günün sabahında burada sonsuzca yaşayacağına yeniden kanan, her lezzetin tükenişinde ölümün yanına uğradığını unutan, her hazzın zirvesinde yakasındaki ölümlü etiketini isteyerek düşüren, her yaz sıcağında içi dünyaya iyiden iyiye ısınan, doğduğu yılın rakamının büyüklüğünün kendisini kabirden uzak tuttuğunu sanarak avunan, kalbinin her atışında ölümlerden döndüğünün farkında olmayan, damarlarının bir köşesinde ansızın geliverecek pıhtılardan yapılmış veda haberleri saklayan, ayrılıkların çatlaklarından giren hüzünleri ölümün nefesi gibi yudumlayan, sevenlerinin gözlerinin ışığına sığınarak ısınan, unutulmayı, yok sayılmayı en ürkütücü uçurum bilen, güzelliğini aynaların kırıklarında arayan, toprağa girmeye üşenen, uzun süredir aramızda yaşayan dostumuz, arkadaşımız, sırdaşımız, kardeşimiz, babamız, evladımız, şimdilik unutmayacağımızı umduğumuz, bir süre unutmaktan utanacağımız, sonra unutacağımız, en sonunda unuttuğumuzu da unutacağımız
senai demirci
doğduğu gün yakalandığı fanilik hastalığından, uzun süredir yatalak olmasına yol açan 'her nefis ölümü tadacaktır!' yarasından, ömür boyu sancısını çektiği amansız yaşama rahatsızlığından kurtulup aramızdan ayrıl[maya ayarlan]mıştır.
Cenazesi -umulur ki- en uzak zamanda, sızılarının köşe başlarında kılınan cenaze namazını takiben kaldırılacak, gözünden (belki gönlünden) uzak bir yerde unutuluş toprağına gömülecektir.

Senai Demirci

**elif07** · 08-03-2007

Biliyorum, hiç beklemiyordun bu daveti Ansızın geliverdi değil mi? Ansızın vurdu şakağına; saçaktan düşen buzdan kılıçlar gibi Şaşırdın Huzurunun göbeğine irice bir taş savruldu; halka halka titremede gönlünün düştüğü göl şimdi Neşesi kaçtı vaktin; sevinçlerini pervane ettiğin mumlar titredi, bitti Akrep ve yelkovanın ayakları dolandı; beklediğin ’az sonra’lar havada asılı kaldı Hüznün ölü kelebekleri kıpırdadı, sızılandı Aşinâlığın tadı bozuldu; acının ketum, kekre sütunları devrildi göğsüne Başını yasladığın uzun saatler, uzanıp uyuduğun bitmez günler vaadlerini yerine getiremeyeceklerini söylediler; yüzleri yerde, mahçup Oyala(n)dığın ağaç gölgeleri çekildi üzerinden Avunduğun/avuttuğun haz perdeleri parelendi Gözlerini ıslatamadan giden yağmurlar elindeki şemsiyeyi uçurdu Konforunu bozmamak için parmak uçlarına basa basa odana gören, kalbini kanatmadan usulca gidiveren uzak acılar yakana dolandı şimdi

’Daha dün konuşmuştuk ama’ diyorsun ’Ama nasıl olur!’lar çekip çekiştiriyor iki yakanı ’Hiç beklenmedik bir ölüm!’ ’Vakitsiz’ ’Erken!’ ’Sürpriz!’

İşine ara vereceksin bugün Kocaman bir pürüz olup çıkıverdim karşına Hızını kestim hayatının Üzerine saldım kaygılarını Köşe bucak kaçtığın korkulara sobelettim seni Ölümle arana koyduğun duvarı yıktım ’Ölüm bize de yaklaşırmış/yakışırmış’ dedin ’Ölmesi kanıksanmış, ölünesi bir yaştayız artık’ ’Rahmetli’ sıfatını ismimin üzerine yumuşak bir şal gibi atıvereceksin
İki yakasında da eksiğim İstanbul’un Vapurların hiçbiri beklemiyor beni iskelede Ben öldüm diye şeritleri eksilmedi otoyolların
Şimdiye kadar hep başkalarıydı ölen Hayret! Ben öldüm bu defa
Şimdilerimin hiçbirine dokundurmadığım, yarından sonrasına bile yaklaştırmadığım ölüm şimdi/m oluverdi Oysa, oysaGitsen de bir gitmesen de bir; bir cenaze olurdu camilerden birinin avlusunda Belki bir kalabalık çıkagelirdi önüne Bir sokağın başında Yol kenarında, gözünü sakındığın mezarlığın giriş kapısında ’Nasılsa, ölen biri çıkar bu şehirde her gün!’ diye kanıksadığın Adını bile sormaya zahmet etmediğin Eksilenin kim olduğuna aldırış etmediğin Gitti diye üzülmediğin birinin cenazesi işte Aynı manzara, aynı tabut, aynı üzgün yüzler Aynı güneş gözlükleri Ağladığı mı, yoksa ağlayamadığı mı anlaşılmasın diye saklanan gözler Sanki hayatın ortasında duran ölümü inkâr etmek için göz göze gelmemeler Sıradan bir cenaze yani

Seni bilmem ama ben bu cenazeye mutlaka gitmeliyim Ayıp olur, çok ayıp Davetlilerin yüzüne bakamam sonra Dediği gibi şairin, bir musallâlık saltanatım bu benim Başroldeyim

Toprağa konulacak adam rolü benim Ardından ağlanılacak adamı ben oynayacağım Hiç itirazsız karanlığa uzanmak bana düştü bu defa Üzerine toprak atılan adamı Unutulmuşluklar altında yüzü erimeye bırakılan adamı Hüzünlerin münasebetsiz müsebbibi olacak adamı Ayakkabısı kendisini beklerken bağları çözülecek adamı Elbiseleri evden çıkarılacak adamı Ben oynayacağım
Yatağı soğuk kalacak adamı Akşam eve dönmeyecek adamı Kapıyı çalması beklenmeyecek adamı Sofrada yeri olmayacak adamı Adı telefon rehberinden silinecek adamı Şehrin dudaklarından yarım ağız çıkmış bir hece gibi önemsizleşecek adamı Ben oynayacağım Sevinçlerin ortasına en fazla bir hıçkırık gibi sokulsa bile hatıraların eşiğinden yüz geri edilecek adamı Resmine bakıp bakıp da ağlanacak (yoksa ağlanılmayacak mı?) adamı ’Adı neydi Hani!’ diye yokluğu kanıksanacak adamı Soluk bir resimde mahzun bir tebessümün ardında aşklarını saklayan, susturan adamı Ben oynuyorum bugün Sahnedeyim
Beklerim
En öndeki olmalısın ayakta duranların En dik duranı
İşte davetiyen:
Canını çok seven, her günün sabahında burada sonsuzca yaşayacağına yeniden kanan, her lezzetin tükenişinde ölümün yanına uğradığını unutan, her hazzın zirvesinde yakasındaki ölümlü etiketini isteyerek düşüren, her yaz sıcağında içi dünyaya iyiden iyiye ısınan, doğduğu yılın rakamının büyüklüğünün kendisini kabirden uzak tuttuğunu sanarak avunan, kalbinin her atışında ölümlerden döndüğünün farkında olmayan, damarlarının bir köşesinde ansızın geliverecek pıhtılardan yapılmış veda haberleri saklayan, ayrılıkların çatlaklarından giren hüzünleri ölümün nefesi gibi yudumlayan, sevenlerinin gözlerinin ışığına sığınarak ısınan, unutulmayı, yok sayılmayı en ürkütücü uçurum bilen, güzelliğini aynaların kırıklarında arayan, toprağa girmeye üşenen, uzun süredir aramızda yaşayan dostumuz, arkadaşımız, sırdaşımız, kardeşimiz, babamız, evladımız, şimdilik unutmayacağımızı umduğumuz, bir süre unutmaktan utanacağımız, sonra unutacağımız, en sonunda unuttuğumuzu da unutacağımız adam

doğduğu gün yakalandığı fanilik hastalığından, uzun süredir yatalak olmasına yol açan ’her nefis ölümü tadacaktır!’ yarasından, ömür boyu sancısını çektiği amansız yaşama rahatsızlığından kurtulup aramızdan ayrıl[maya ayarlan]mıştır
Cenazesi -umulur ki- en uzak zamanda, sızılarının köşe başlarında kılınan cenaze namazını takiben kaldırılacak, gözünden (belki gönlünden) uzak bir yerde unutuluş toprağına gömülecektir

Cenazeme Gelirmisin

**safiye** · 09-08-2007

bize ölümü unutturmadığın için teşekkür ederim
inşallah hepimizin cenazesi kalabalık olurr

**Şem'a** · 09-08-2007

Alıntı:

safiye´isimli üyeden Alıntı


	bize ölümü unutturmadığın için teşekkür ederim inşallah hepimizin cenazesi kalabalık olurr

kalabalık değilde az da olsa duası makbul hayırlı/salih inasanlardan olsun inşallah

Allah razı olsun

**rana** · 02-26-2008

Allah c

c

razi olsun cok güzeldi, her nefis ölümü tadacaktır

"Hayat Bir uykudur, ölünce uyanir insan;
sen erken davran öleden önce uyan"

Öldüğüm gün tabutum yürüyünce,bende,bu dünya derdi var sanma
Bana ağlama,”Yazık-yazık,vah-vah demeŞeytanın tuzağına düşersen vah-vah’ın sırası o zamandır,yazık-yazık o zaman denir
Cenazemi gördüğün zaman”ayrılık-ayrılık”demeBenim buluşmam,görüşmem o zamandır
Beni mezara koyunca”elveda”demeye kalkışmaMezar cennet topluluğunun perdesidir
Batmayı gördün ya,doğmayı da seyretGüneş’le ay’a,batmadan ne ziyan gelir ki?
Sana batma görünür amma o,doğmadır,parlamadırMezar,hapis görünür amma can’ın hapisten kurtuluşudur
Yere hangi tohum ekildi de bitmedi,yetişmedi?Niçin insan tohumuna gelince bitmeyecek,yetişmeyecek zannına düşüyorsun?
Hangi kova suya salındı da dolu olarak,çekilmedi?
Can Yusuf’un,kuyuya düşünce niye ağlasın?
Bu tarafta ağzını yumdunmu,o tarafta açÇünki artık hay-huyun mekânsızlık aleminin boşluğundadır

(Mevlana)

**gözyaşı** · 02-26-2008

her nefis ölümü tadacaktır Allah (cc) razı osun inşallah

**gülemuhtaç** · 11-24-2008

Biliyorum, hiç beklemiyordun bu daveti Birden geliverdi değil mi? Ansızın vurdu şakağına; saçaktan düşen buzdan kılıçlar gibi Şaşırdın Huzurunun göbeğine irice bir taş savruldu; halka halka titremede gönlünün düştüğü göl şimdi Neşesi kaçtı vaktin; sevinçlerini pervane ettiğin mumlar titredi, bitti Akrep ve yelkovanın ayakları dolandı; beklediğin “az sonra”lar havada asılı kaldı Hüznün ölü kelebekleri kıpırdadı, sızılandı Aşinâlığın tadı bozuldu; acının ketum, kekre sütunları devrildi göğsüne Başını yasladığın uzun saatler, uzanıp uyuduğun bitmez günler vaadlerini yerine getiremeyeceklerini söylediler; yüzleri yerde, mahçup Oyala(n)dığın ağaç gölgeleri çekildi üzerinden Avunduğun/avuttuğun haz perdeleri parelendi Gözlerini ıslatamadan giden yağmurlar elindeki şemsiyeyi uçurdu Konforunu bozmamak için parmak uçlarına basa basa odana giren, kalbini kanatmadan usulca gidiveren uzak acılar yakana dolandı şimdi “Daha dün konuşmuştuk ama…” diyorsun “Ama nasıl olur!”lar çekip çekiştiriyor iki yakanı
İşine ara vereceksin bugün… Kocaman bir pürüz olup çıkıverdim karşına Hızını kestim hayatının Üzerine saldım kaygılarını Köşe bucak kaçtığın korkulara sobelettim seni Ölümle arana koyduğun duvarı yıktım “Ölüm bize de yaklaşırmış/yakışırmış” dedin “Ölmesi kanıksanmış, ölünesi bir yaştayız artık” “Rahmetli…” sıfatını ismimin üzerine yumuşak bir şal gibi atıvereceksin

İki yakasında da eksiğim İstanbul’un Vapurların hiçbiri beklemiyor beni iskelede Ben öldüm diye şeritleri eksilmedi otoyolların

Hayret! Ben öldüm bu defa… Şimdiye kadar hep başkalarıydı ölen Gitsen de bir gitmesen de bir, bir cenaze olacak cami avlularından birinde…

Seni bilmem ama ben bu cenazeye mutlaka gitmeliyim Ayıp olur, çok ayıp… Davetlilerin yüzüne bakamam sonra
Toprağa konulacak adam rolü benim Ardından ağlanılacak adamı ben oynayacağım Hiç itirazsız karanlığa uzanmak bana düştü bu defa Üzerine toprak atılan adamı… Unutulmuşluklar altında yüzü erimeye bırakılan adamı… Hüzünlerin münasebetsiz müsebbibi olacak adamı… Ayakkabısı kendisini beklerken bağları çözülecek adamı… Elbiseleri evden çıkarılacak adamı… Ben oynayacağım

Yatağı soğuk kalacak adamı… Akşam eve dönmeyecek adamı… Kapıyı çalması beklenmeyecek adamı… Sofrada yeri olmayacak adamı… Adı telefon rehberinden silinecek adamı… Şehrin dudaklarından yarım ağız çıkmış bir hece gibi önemsizleşecek adamı… Ben oynayacağım Sevinçlerin ortasına en fazla bir hıçkırık gibi sokulsa bile hatıraların eşiğinden yüz geri edilecek adamı… Resmine bakıp bakıp da ağlanacak (yoksa ağlanılmayacak mı?) adamı… “Adı neydi… Hani!” diye yokluğu kanıksanacak adamı… Soluk bir resimde mahzun bir tebessümün ardında aşklarını saklayan, susturan adamı…

Beklerim

En öndeki olmalısın ayakta duranların En dik duranı

İşte davetiyen:

Canını çok seven, her günün sabahında burada sonsuzca yaşayacağına yeniden kanan, her lezzetin tükenişinde ölümün yanına uğradığını unutan, her hazzın zirvesinde yakasındaki ölümlü etiketini isteyerek düşüren, her yaz sıcağında içi dünyaya iyiden iyiye ısınan, doğduğu yılın rakamının büyüklüğünün kendisini kabirden uzak tuttuğunu sanarak avunan, kalbinin her atışında ölümlerden döndüğünün farkında olmayan, damarlarının bir köşesinde ansızın geliverecek pıhtılardan yapılmış veda haberleri saklayan, ayrılıkların çatlaklarından giren hüzünleri ölümün nefesi gibi yudumlayan, sevenlerinin gözlerinin ışığına sığınarak ısınan, unutulmayı, yok sayılmayı en ürkütücü uçurum bilen, güzelliğini aynaların kırıklarında arayan, toprağa girmeye üşenen, uzun süredir aramızda yaşayan dostumuz, arkadaşımız, sırdaşımız, kardeşimiz, babamız, evladımız, şimdilik unutmayacağımızı umduğumuz, bir süre unutmaktan utanacağımız, sonra unutacağımız, en sonunda unuttuğumuzu da unutacağımız

doğduğu gün yakalandığı fanilik hastalığından, uzun süredir yatalak olmasına yol açan “her nefis ölümü tadacaktır!” yarasından, ömür boyu sancısını çektiği amansız yaşama rahatsızlığından kurtulup aramızdan ayrıl[maya ayarlan]mıştır

Cenazesi -umulur ki- en uzak zamanda, sızılarının köşe başlarında kılınan cenaze namazını takiben kaldırılacak, gözünden (belki gönlünden) uzak bir yerde unutuluş toprağına gömülecektir

Senai Demirci

03-15-2007	#1
Bilgiler *mum* Administrator Bilgiler Üyelik tarihi: Feb 2007 Nerden: filistin Mesaj: 11,407 İtibar Tecrübe Puanı: 123 Rep Puanı : 8125 Rep Derecesi :	Cenazeme Gelir misin? Cenazeme Gelir misin? Biliyorum, hiç beklemiyordun bu daveti. Ansızın geliverdi değil mi? Ansızın vurdu şakağına; saçaktan düşen buzdan kılıçlar gibi. Şaşırdın. Huzurunun göbeğine irice bir taş savruldu; halka halka titremede gönlünün düştüğü göl şimdi. Neşesi kaçtı vaktin; sevinçlerini pervane ettiğin mumlar titredi, bitti. Akrep ve yelkovanın ayakları dolandı; beklediğin 'az sonra'lar havada asılı kaldı. Hüznün ölü kelebekleri kıpırdadı, sızılandı. Aşinâlığın tadı bozuldu; acının ketum, kekre sütunları devrildi göğsüne. Başını yasladığın uzun saatler, uzanıp uyuduğun bitmez günler vaadlerini yerine getiremeyeceklerini söylediler; yüzleri yerde, mahçup. Oyala(n)dığın ağaç gölgeleri çekildi üzerinden. Avunduğun/avuttuğun haz perdeleri parelendi. Gözlerini ıslatamadan giden yağmurlar elindeki şemsiyeyi uçurdu. Konforunu bozmamak için parmak uçlarına basa basa odana gören, kalbini kanatmadan usulca gidiveren uzak acılar yakana dolandı şimdi. 'Daha dün konuşmuştuk ama...' diyorsun. 'Ama nasıl olur!'lar çekip çekiştiriyor iki yakanı. 'Hiç beklenmedik bir ölüm!' 'Vakitsiz' 'Erken!' 'Sürpriz!' İşine ara vereceksin bugün... Kocaman bir pürüz olup çıkıverdim karşına. Hızını kestim hayatının. Üzerine saldım kaygılarını. Köşe bucak kaçtığın korkulara sobelettim seni. Ölümle arana koyduğun duvarı yıktım. 'Ölüm bize de yaklaşırmış/yakışırmış' dedin. 'Ölmesi kanıksanmış, ölünesi bir yaştayız artık.' 'Rahmetli...' sıfatını ismimin üzerine yumuşak bir şal gibi atıvereceksin. İki yakasında da eksiğim İstanbul'un. Vapurların hiçbiri beklemiyor beni iskelede. Ben öldüm diye şeritleri eksilmedi otoyolların. Şimdiye kadar hep başkalarıydı ölen. Hayret! Ben öldüm bu defa... Şimdilerimin hiçbirine dokundurmadığım, yarından sonrasına bile yaklaştırmadığım ölüm şimdi/m oluverdi. Oysa, oysa...Gitsen de bir gitmesen de bir; bir cenaze olurdu camilerden birinin avlusunda. Belki bir kalabalık çıkagelirdi önüne... Bir sokağın başında. Yol kenarında, gözünü sakındığın mezarlığın giriş kapısında. 'Nasılsa, ölen biri çıkar bu şehirde her gün!' diye kanıksadığın. Adını bile sormaya zahmet etmediğin. Eksilenin kim olduğuna aldırış etmediğin. Gitti diye üzülmediğin birinin cenazesi işte. Aynı manzara, aynı tabut, aynı üzgün yüzler. Aynı güneş gözlükleri. Ağladığı mı, yoksa ağlayamadığı mı anlaşılmasın diye saklanan gözler. Sanki hayatın ortasında duran ölümü inkâr etmek için göz göze gelmemeler. Sıradan bir cenaze yani. Seni bilmem ama ben bu cenazeye mutlaka gitmeliyim. Ayıp olur, çok ayıp... Davetlilerin yüzüne bakamam sonra. Dediği gibi şairin, bir musallâlık saltanatım bu benim. Başroldeyim. Toprağa konulacak adam rolü benim. Ardından ağlanılacak adamı ben oynayacağım. Hiç itirazsız karanlığa uzanmak bana düştü bu defa. Üzerine toprak atılan adamı... Unutulmuşluklar altında yüzü erimeye bırakılan adamı... Hüzünlerin münasebetsiz müsebbibi olacak adamı... Ayakkabısı kendisini beklerken bağları çözülecek adamı.... Elbiseleri evden çıkarılacak adamı... Ben oynayacağım. Yatağı soğuk kalacak adamı... Akşam eve dönmeyecek adamı... Kapıyı çalması beklenmeyecek adamı... Sofrada yeri olmayacak adamı... Adı telefon rehberinden silinecek adamı... Şehrin dudaklarından yarım ağız çıkmış bir hece gibi önemsizleşecek adamı.... Ben oynayacağım. Sevinçlerin ortasına en fazla bir hıçkırık gibi sokulsa bile hatıraların eşiğinden yüz geri edilecek adamı... Resmine bakıp bakıp da ağlanacak (yoksa ağlanılmayacak mı?) adamı... . 'Adı neydi.... Hani....!' diye yokluğu kanıksanacak adamı.... Soluk bir resimde mahzun bir tebessümün ardında aşklarını saklayan, susturan adamı... Ben oynuyorum bugün... Sahnedeyim. Beklerim. En öndeki olmalısın ayakta duranların. En dik duranı. İşte davetiyen: Canını çok seven, her günün sabahında burada sonsuzca yaşayacağına yeniden kanan, her lezzetin tükenişinde ölümün yanına uğradığını unutan, her hazzın zirvesinde yakasındaki ölümlü etiketini isteyerek düşüren, her yaz sıcağında içi dünyaya iyiden iyiye ısınan, doğduğu yılın rakamının büyüklüğünün kendisini kabirden uzak tuttuğunu sanarak avunan, kalbinin her atışında ölümlerden döndüğünün farkında olmayan, damarlarının bir köşesinde ansızın geliverecek pıhtılardan yapılmış veda haberleri saklayan, ayrılıkların çatlaklarından giren hüzünleri ölümün nefesi gibi yudumlayan, sevenlerinin gözlerinin ışığına sığınarak ısınan, unutulmayı, yok sayılmayı en ürkütücü uçurum bilen, güzelliğini aynaların kırıklarında arayan, toprağa girmeye üşenen, uzun süredir aramızda yaşayan dostumuz, arkadaşımız, sırdaşımız, kardeşimiz, babamız, evladımız, şimdilik unutmayacağımızı umduğumuz, bir süre unutmaktan utanacağımız, sonra unutacağımız, en sonunda unuttuğumuzu da unutacağımız senai demirci doğduğu gün yakalandığı fanilik hastalığından, uzun süredir yatalak olmasına yol açan 'her nefis ölümü tadacaktır!' yarasından, ömür boyu sancısını çektiği amansız yaşama rahatsızlığından kurtulup aramızdan ayrıl[maya ayarlan]mıştır. Cenazesi -umulur ki- en uzak zamanda, sızılarının köşe başlarında kılınan cenaze namazını takiben kaldırılacak, gözünden (belki gönlünden) uzak bir yerde unutuluş toprağına gömülecektir. Senai Demirci

08-03-2007	#2
Bilgiler elif07 Özel Üye Bilgiler Üyelik tarihi: Mar 2007 Nerden: Antalya Mesaj: 2,952 İtibar Tecrübe Puanı: 31 Rep Puanı : 1617 Rep Derecesi :	Cenazeme gelirmisin..?? :( Biliyorum, hiç beklemiyordun bu daveti Ansızın geliverdi değil mi? Ansızın vurdu şakağına; saçaktan düşen buzdan kılıçlar gibi Şaşırdın Huzurunun göbeğine irice bir taş savruldu; halka halka titremede gönlünün düştüğü göl şimdi Neşesi kaçtı vaktin; sevinçlerini pervane ettiğin mumlar titredi, bitti Akrep ve yelkovanın ayakları dolandı; beklediğin ’az sonra’lar havada asılı kaldı Hüznün ölü kelebekleri kıpırdadı, sızılandı Aşinâlığın tadı bozuldu; acının ketum, kekre sütunları devrildi göğsüne Başını yasladığın uzun saatler, uzanıp uyuduğun bitmez günler vaadlerini yerine getiremeyeceklerini söylediler; yüzleri yerde, mahçup Oyala(n)dığın ağaç gölgeleri çekildi üzerinden Avunduğun/avuttuğun haz perdeleri parelendi Gözlerini ıslatamadan giden yağmurlar elindeki şemsiyeyi uçurdu Konforunu bozmamak için parmak uçlarına basa basa odana gören, kalbini kanatmadan usulca gidiveren uzak acılar yakana dolandı şimdi ’Daha dün konuşmuştuk ama’ diyorsun ’Ama nasıl olur!’lar çekip çekiştiriyor iki yakanı ’Hiç beklenmedik bir ölüm!’ ’Vakitsiz’ ’Erken!’ ’Sürpriz!’ İşine ara vereceksin bugün Kocaman bir pürüz olup çıkıverdim karşına Hızını kestim hayatının Üzerine saldım kaygılarını Köşe bucak kaçtığın korkulara sobelettim seni Ölümle arana koyduğun duvarı yıktım ’Ölüm bize de yaklaşırmış/yakışırmış’ dedin ’Ölmesi kanıksanmış, ölünesi bir yaştayız artık’ ’Rahmetli’ sıfatını ismimin üzerine yumuşak bir şal gibi atıvereceksin İki yakasında da eksiğim İstanbul’un Vapurların hiçbiri beklemiyor beni iskelede Ben öldüm diye şeritleri eksilmedi otoyolların Şimdiye kadar hep başkalarıydı ölen Hayret! Ben öldüm bu defa Şimdilerimin hiçbirine dokundurmadığım, yarından sonrasına bile yaklaştırmadığım ölüm şimdi/m oluverdi Oysa, oysaGitsen de bir gitmesen de bir; bir cenaze olurdu camilerden birinin avlusunda Belki bir kalabalık çıkagelirdi önüne Bir sokağın başında Yol kenarında, gözünü sakındığın mezarlığın giriş kapısında ’Nasılsa, ölen biri çıkar bu şehirde her gün!’ diye kanıksadığın Adını bile sormaya zahmet etmediğin Eksilenin kim olduğuna aldırış etmediğin Gitti diye üzülmediğin birinin cenazesi işte Aynı manzara, aynı tabut, aynı üzgün yüzler Aynı güneş gözlükleri Ağladığı mı, yoksa ağlayamadığı mı anlaşılmasın diye saklanan gözler Sanki hayatın ortasında duran ölümü inkâr etmek için göz göze gelmemeler Sıradan bir cenaze yani Seni bilmem ama ben bu cenazeye mutlaka gitmeliyim Ayıp olur, çok ayıp Davetlilerin yüzüne bakamam sonra Dediği gibi şairin, bir musallâlık saltanatım bu benim Başroldeyim Toprağa konulacak adam rolü benim Ardından ağlanılacak adamı ben oynayacağım Hiç itirazsız karanlığa uzanmak bana düştü bu defa Üzerine toprak atılan adamı Unutulmuşluklar altında yüzü erimeye bırakılan adamı Hüzünlerin münasebetsiz müsebbibi olacak adamı Ayakkabısı kendisini beklerken bağları çözülecek adamı Elbiseleri evden çıkarılacak adamı Ben oynayacağım Yatağı soğuk kalacak adamı Akşam eve dönmeyecek adamı Kapıyı çalması beklenmeyecek adamı Sofrada yeri olmayacak adamı Adı telefon rehberinden silinecek adamı Şehrin dudaklarından yarım ağız çıkmış bir hece gibi önemsizleşecek adamı Ben oynayacağım Sevinçlerin ortasına en fazla bir hıçkırık gibi sokulsa bile hatıraların eşiğinden yüz geri edilecek adamı Resmine bakıp bakıp da ağlanacak (yoksa ağlanılmayacak mı?) adamı ’Adı neydi Hani!’ diye yokluğu kanıksanacak adamı Soluk bir resimde mahzun bir tebessümün ardında aşklarını saklayan, susturan adamı Ben oynuyorum bugün Sahnedeyim Beklerim En öndeki olmalısın ayakta duranların En dik duranı İşte davetiyen: Canını çok seven, her günün sabahında burada sonsuzca yaşayacağına yeniden kanan, her lezzetin tükenişinde ölümün yanına uğradığını unutan, her hazzın zirvesinde yakasındaki ölümlü etiketini isteyerek düşüren, her yaz sıcağında içi dünyaya iyiden iyiye ısınan, doğduğu yılın rakamının büyüklüğünün kendisini kabirden uzak tuttuğunu sanarak avunan, kalbinin her atışında ölümlerden döndüğünün farkında olmayan, damarlarının bir köşesinde ansızın geliverecek pıhtılardan yapılmış veda haberleri saklayan, ayrılıkların çatlaklarından giren hüzünleri ölümün nefesi gibi yudumlayan, sevenlerinin gözlerinin ışığına sığınarak ısınan, unutulmayı, yok sayılmayı en ürkütücü uçurum bilen, güzelliğini aynaların kırıklarında arayan, toprağa girmeye üşenen, uzun süredir aramızda yaşayan dostumuz, arkadaşımız, sırdaşımız, kardeşimiz, babamız, evladımız, şimdilik unutmayacağımızı umduğumuz, bir süre unutmaktan utanacağımız, sonra unutacağımız, en sonunda unuttuğumuzu da unutacağımız adam doğduğu gün yakalandığı fanilik hastalığından, uzun süredir yatalak olmasına yol açan ’her nefis ölümü tadacaktır!’ yarasından, ömür boyu sancısını çektiği amansız yaşama rahatsızlığından kurtulup aramızdan ayrıl[maya ayarlan]mıştır Cenazesi -umulur ki- en uzak zamanda, sızılarının köşe başlarında kılınan cenaze namazını takiben kaldırılacak, gözünden (belki gönlünden) uzak bir yerde unutuluş toprağına gömülecektir Cenazeme Gelirmisin

09-08-2007	#3
Bilgiler safiye Üye Bilgiler Üyelik tarihi: Sep 2007 Mesaj: 8 İtibar Tecrübe Puanı: 1 Rep Puanı : 15 Rep Derecesi :	--->: Cenazeme gelirmisin..?? :( bize ölümü unutturmadığın için teşekkür ederim inşallah hepimizin cenazesi kalabalık olurr

02-26-2008	#5
Bilgiler rana Üye Bilgiler Üyelik tarihi: Jul 2007 Nerden: Almanya Mesaj: 9,018 İtibar Tecrübe Puanı: 95 Rep Puanı : 4411 Rep Derecesi :	--->: Cenazeme Gelir misin? Allah cc razi olsun cok güzeldi, her nefis ölümü tadacaktır "Hayat Bir uykudur, ölünce uyanir insan; sen erken davran öleden önce uyan" *Öldüğüm gün tabutum yürüyünce,bende,bu dünya derdi var sanma* *Bana ağlama,”Yazık-yazık,vah-vah demeŞeytanın tuzağına düşersen vah-vah’ın sırası o zamandır,yazık-yazık o zaman denir* *Cenazemi gördüğün zaman”ayrılık-ayrılık”demeBenim buluşmam,görüşmem o zamandır* *Beni mezara koyunca”elveda”demeye kalkışmaMezar cennet topluluğunun perdesidir* *Batmayı gördün ya,doğmayı da seyretGüneş’le ay’a,batmadan ne ziyan gelir ki?* *Sana batma görünür amma o,doğmadır,parlamadırMezar,hapis görünür amma can’ın hapisten kurtuluşudur* *Yere hangi tohum ekildi de bitmedi,yetişmedi?Niçin insan tohumuna gelince bitmeyecek,yetişmeyecek zannına düşüyorsun?* *Hangi kova suya salındı da dolu olarak,çekilmedi?* *Can Yusuf’un,kuyuya düşünce niye ağlasın?* *Bu tarafta ağzını yumdunmu,o tarafta açÇünki artık hay-huyun mekânsızlık aleminin boşluğundadır* *(Mevlana)*

02-26-2008	#6
Bilgiler gözyaşı Özel Üye Bilgiler Üyelik tarihi: Aug 2007 Nerden: gözyaşı semti Mesaj: 1,025 İtibar Tecrübe Puanı: 11 Rep Puanı : 508 Rep Derecesi :	--->: Cenazeme Gelir misin? her nefis ölümü tadacaktır Allah (cc) razı osun inşallah

11-24-2008	#7
Bilgiler gülemuhtaç Özel Üye Bilgiler Üyelik tarihi: Apr 2008 Nerden: İsTaNbUl Mesaj: 1,477 İtibar Tecrübe Puanı: 15 Rep Puanı : 831 Rep Derecesi :	cenazeme gelirmisin??? Biliyorum, hiç beklemiyordun bu daveti Birden geliverdi değil mi? Ansızın vurdu şakağına; saçaktan düşen buzdan kılıçlar gibi Şaşırdın Huzurunun göbeğine irice bir taş savruldu; halka halka titremede gönlünün düştüğü göl şimdi Neşesi kaçtı vaktin; sevinçlerini pervane ettiğin mumlar titredi, bitti Akrep ve yelkovanın ayakları dolandı; beklediğin “az sonra”lar havada asılı kaldı Hüznün ölü kelebekleri kıpırdadı, sızılandı Aşinâlığın tadı bozuldu; acının ketum, kekre sütunları devrildi göğsüne Başını yasladığın uzun saatler, uzanıp uyuduğun bitmez günler vaadlerini yerine getiremeyeceklerini söylediler; yüzleri yerde, mahçup Oyala(n)dığın ağaç gölgeleri çekildi üzerinden Avunduğun/avuttuğun haz perdeleri parelendi Gözlerini ıslatamadan giden yağmurlar elindeki şemsiyeyi uçurdu Konforunu bozmamak için parmak uçlarına basa basa odana giren, kalbini kanatmadan usulca gidiveren uzak acılar yakana dolandı şimdi “Daha dün konuşmuştuk ama…” diyorsun “Ama nasıl olur!”lar çekip çekiştiriyor iki yakanı İşine ara vereceksin bugün… Kocaman bir pürüz olup çıkıverdim karşına Hızını kestim hayatının Üzerine saldım kaygılarını Köşe bucak kaçtığın korkulara sobelettim seni Ölümle arana koyduğun duvarı yıktım “Ölüm bize de yaklaşırmış/yakışırmış” dedin “Ölmesi kanıksanmış, ölünesi bir yaştayız artık” “Rahmetli…” sıfatını ismimin üzerine yumuşak bir şal gibi atıvereceksin İki yakasında da eksiğim İstanbul’un Vapurların hiçbiri beklemiyor beni iskelede Ben öldüm diye şeritleri eksilmedi otoyolların Hayret! Ben öldüm bu defa… Şimdiye kadar hep başkalarıydı ölen Gitsen de bir gitmesen de bir, bir cenaze olacak cami avlularından birinde… Seni bilmem ama ben bu cenazeye mutlaka gitmeliyim Ayıp olur, çok ayıp… Davetlilerin yüzüne bakamam sonra Toprağa konulacak adam rolü benim Ardından ağlanılacak adamı ben oynayacağım Hiç itirazsız karanlığa uzanmak bana düştü bu defa Üzerine toprak atılan adamı… Unutulmuşluklar altında yüzü erimeye bırakılan adamı… Hüzünlerin münasebetsiz müsebbibi olacak adamı… Ayakkabısı kendisini beklerken bağları çözülecek adamı… Elbiseleri evden çıkarılacak adamı… Ben oynayacağım Yatağı soğuk kalacak adamı… Akşam eve dönmeyecek adamı… Kapıyı çalması beklenmeyecek adamı… Sofrada yeri olmayacak adamı… Adı telefon rehberinden silinecek adamı… Şehrin dudaklarından yarım ağız çıkmış bir hece gibi önemsizleşecek adamı… Ben oynayacağım Sevinçlerin ortasına en fazla bir hıçkırık gibi sokulsa bile hatıraların eşiğinden yüz geri edilecek adamı… Resmine bakıp bakıp da ağlanacak (yoksa ağlanılmayacak mı?) adamı… “Adı neydi… Hani!” diye yokluğu kanıksanacak adamı… Soluk bir resimde mahzun bir tebessümün ardında aşklarını saklayan, susturan adamı… Beklerim En öndeki olmalısın ayakta duranların En dik duranı İşte davetiyen: Canını çok seven, her günün sabahında burada sonsuzca yaşayacağına yeniden kanan, her lezzetin tükenişinde ölümün yanına uğradığını unutan, her hazzın zirvesinde yakasındaki ölümlü etiketini isteyerek düşüren, her yaz sıcağında içi dünyaya iyiden iyiye ısınan, doğduğu yılın rakamının büyüklüğünün kendisini kabirden uzak tuttuğunu sanarak avunan, kalbinin her atışında ölümlerden döndüğünün farkında olmayan, damarlarının bir köşesinde ansızın geliverecek pıhtılardan yapılmış veda haberleri saklayan, ayrılıkların çatlaklarından giren hüzünleri ölümün nefesi gibi yudumlayan, sevenlerinin gözlerinin ışığına sığınarak ısınan, unutulmayı, yok sayılmayı en ürkütücü uçurum bilen, güzelliğini aynaların kırıklarında arayan, toprağa girmeye üşenen, uzun süredir aramızda yaşayan dostumuz, arkadaşımız, sırdaşımız, kardeşimiz, babamız, evladımız, şimdilik unutmayacağımızı umduğumuz, bir süre unutmaktan utanacağımız, sonra unutacağımız, en sonunda unuttuğumuzu da unutacağımız doğduğu gün yakalandığı fanilik hastalığından, uzun süredir yatalak olmasına yol açan “her nefis ölümü tadacaktır!” yarasından, ömür boyu sancısını çektiği amansız yaşama rahatsızlığından kurtulup aramızdan ayrıl[maya ayarlan]mıştır Cenazesi -umulur ki- en uzak zamanda, sızılarının köşe başlarında kılınan cenaze namazını takiben kaldırılacak, gözünden (belki gönlünden) uzak bir yerde unutuluş toprağına gömülecektir Senai Demirci

Konu Araçları
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cvp	son Mesaj
Gelir	mum	Dini Şiirler	3	11-20-2008 01:59 AM
Cenazeme bekliyorum seni	flora	Dini, Güzel Yazılar / Makaleler	9	07-09-2008 13:00 PM