Karen'de parlayan pırlanta ....

***ACİLSERVİS*** · 04-03-2007

Karen'de parlayan pırlanta

Efendimiz'in (Sallallahü aleyhi ve sellem) bilinen iki hırkası vardır

Bunlardan biri Kaside-i Bürde'nin yazarı büyük şair Kaab bin Züheyr'e verilir ki, Topkapı Sarayı'nı ziynetlendirir

Diğeri de Kareli Üveys'e gönderilir

Hasılı bu iki kutlu miras da İstanbulumuz'a nasip olur

Belki de ona bu yüzden İslambol derler

Kimbilir? Peki siz Karen adında bir yer duydunuz mu? Yalanı yok ya, ben duymamıştım

Ta ki Veysel Karani hakkında bir şeyler okuyana kadar

Karen, Yemen taraflarında adı bilinmedik bir beldedir

Etrafı kum dağları ile çevrilidir, kuraktır, çoraktır

Ortalıkta birkaç kuyu vardır, üç beş ağaç

Sonra hepsi birbirine benzeyen toprak damlı evler

Sadece develerin ve bedevilerin yaşayabildiği bu kavurucu coğrafyanın sakinleri kervan ağırlamakla geçinirler

Bir şey ekip biçmezler, hayvanlarını ise Üveys isimli bir çobana emanet ederler

Üveys garip biridir

Dünyadadır, ama ne dünyalığı vardır, ne de dünyalık gibi bir kaygısı

Güttüğü develer için ücret istemez

Verenden alır, vermeyene sormaz bile

Adı üzerine çobandır işte, fakirdir

Ama iş cömertliğe geldi mi onunla yarışmak kimsenin harcı değildir

Paylaşacak çok şeyi yoktur, ama hayırda daima başı çeker

Üveys, bizim bildiğimiz ismi ile Veysel Karani Hazretleri mütevazı yaşar

Ama halinden memnundur

Sessiz, dostları arasında yalansız, dolansız bir hayat sürer

Issız vadilerde, kaya kovuklarında ibadet eder

İnsanlar ona hep divane gözüyle bakarlar, ama aldıran kim?

ANASININ KÖLESİ

Mübareğin çok yaşlı bir annesi vardır

Hem kör, hem de kötürümdür

Veysel Karani onun eli ayağı, gözü kulağıdır

Yedirir, içirir, yıkar, paklar

Kadıncağıza bebek gibi bakar

Ne derse, ama ne derse yapar

En olmayacak arzularını bile ikiletmez

Bir yüz ifadesinden bin mânâ çıkarır ve hepsini de getirir yerine

Tabiri caizse, anasına kölelik eder

Veysel Karani Hazretleri haram bilmez, yalan söylemez

Hoş, sahrada bir başına dolanan böylesi bir insanın günaha girme şansı da azdır ya

O, gün boyu zikreder, af diler

Ümmet-i Muhammede dua eder

Ama en bilinen özelliği Allah ve Resulüne duyduğu tarifsiz aşktır

Veysel Karani'nin tek arzusu vardır

Yüzü suyu hürmetine kainatın yaratıldığı Server'i görebilmek

Efendimizi düşündükçe burnunun direği sızlar, yüreği bir hoş olur

Yumruk iriliğinde bir şeyler gelir, oturur boğazına

Hani o, anlaşılamayan ve anlatılamayan şeyler

Ve gün gelir muhabbet ve Muhammed kelimeleri yüreğinde buluşur, dışarı taşar

Efendimizin hasreti kor olur, ciğerini yakar

Onu bir kez, ama bir kez görebilse, bir solukluk olsun sohbetinde bulunabilse ve adına sahabe denilen kutlu kadroya katılabilse

Annesi itiraz etmese de, bu yolculuğa razı değildir

Omuzlarını kaldırıp boynunu büker

Mahzun bir üslupla 'İstiyorsan git!' der, 'Git bakalım, beni kime emanet edeceksen?' Doğrusu onu bırakabileceği kimse yoktur

Bu yaşlı kadına incitmeden kim bakabilir ki? Onun nazını kim çeker sonra?

HASRETİNİ YÜREĞİNE GÖMER

Üveys hasretini yüreğine gömer

Bir daha bu konuda tek kelime etmez

Ama o günden sonra daha fazla ağlar, daha fazla yalvarır

Aşkını kayalara, kumlara, anlatır

Kuşlarla, develerle dilleşir, serin seher yeliyle selâmlar yollar Haremeyn'e

Ve ufuklar perde perde açılır, dağlar çekilir aradan

Artık o günboyu ibadet eder, sürüyü melekler bekler

Hayvanlar mı? İnanın muma döner

Evet Üveys, Allah Resulünün muhteşem sohbetine (madde planında) erişemez, ama mânâ aleminde çok şeye kavuşur

Efendimizle aralarında imrenilecek bir dostluk başlar

Hoş onlar için mesafelerin ne önemi vardır

Öyle ya alan uygun, veren olgun olduktan sonra 'feyz' nehir olur akar

Serveri Kainat zaman zaman mübarek yüzlerini Karen taraflarına döndürür ve 'Yemen cihetinden rahmet rüzgarları esiyor' buyururlar, 'İhsan ve iyilikte Tabiinin en iyisi Üveys-i Karni'dir!'

MÜJDELER

Yine Efendimiz buyururlar ki: 'Ümmetimden bir kimse vardır ki, Kıyamet günü Rabia ve Mudar kabilelerinin koyunlarının kılları adedince insana şefaat edecektir

' (ki bu iki kabile sürülerinin çokluğu ile tanınırlar)
Eshab-ı kiram sorar:
- Ya Resullallah kimdir bu nasipli?
- Allahın kullarından biri

- Peki adı nedir?
- Üveys!
- Ya memleketi?
- Karen!
- O sizi gördü mü?
Efendimiz mânâlı mânâlı gülümser, 'Baş gözü ile hayır!' derler

Sahabeden 'Hayret!' diyenler olur, 'Size böylesine aşık olan biri nasıl oluyor da koşmuyor huzurunuza?' Efendimiz izah eder: - Onun gelmemesi de bana olan bağlılığındandır

İhtiyar bir annesi vardır

İman etmiştir

Ancak gözleri görmez, hareket edemez

Üveys gündüzleri deve çobanlığı yapar, kazandığını annesine harcar'

Hazret-i Ebubekir sorar:
- Ya Resulallah biz onu görür müyüz?
Efendimiz mübarek kafalarını 'ne yazık ki hayır' manasında sallar, 'Sen göremezsin' buyururlar, ama Hazret-i Ömer ve Hazret-i Ali'ye dönüp müjdeyi verirler: 'Onu, siz göreceksiniz!' Sonra bir bir vasıflarını tarif ederler ki, bu işaretlerden biri avucunun içindeki gümüşi beyazlıktır

'Aşık için zaman geçmez' derler, ama aradan yıllar geçer

Hani o dakikaları asırlaşan yıllar

Efendimiz hayatlarının son soluklarını aldıkları demlerde mübarek hırkalarını çıkarır ve 'Bunu Üveys-i Karni'ye verin!' buyururlar

Resullullah'ın (Sallallahü aleyhi ve sellem) dar-ı bekaya göçmelerinin ardından Hazreti Ömer ve Hazreti Ali yollara düşer, Veysel Karani'nin izini bulurlar

Ahali böylesine şerefli iki kimsenin böylesine köhne bir yeri ziyaretine mânâ veremez

Hele 'Üveys'i arıyoruz!' cümlesine çok şaşırırlar

'O divanenin tekidir' derler, 'İnsanlardan kaçar

Kimseyle konuşmaz, kimseye karışmaz

Ağladıklarımıza güler, güldüklerimize ağlar

Neşe nedir bilmez

Aradığınız sakın başka biri olmasın!'
Hazret-i Ömer dikkatle dinler, 'Bilakis!' der, 'Aradığımız o olmalı!'

Karenliler iki şanlı sahabenin önüne düşer, onları Arne Vadisi'ne getirirler

Veysel Karani'yi namaz kılarken görürler

Develer akıllı uslu dolanmakta, çobanlarını üzecek hareketlerden sakınmaktadırlar

Namazı biten Üveys misafirlerine döner

'Hoşgeldiniz!' der

Hazret-i Ömer önce müsafaha eder, sonra gülümseyerek sorar 'Kimsin sen?'
- Abdullah! (Allah'ın kulu)
- Evet hepimiz Abdullah'ız, ama seni ne diye tanırlar?
- Üveys derler

- Sağ elini açar mısın?
Açar

Efendimiz'in belirttiği işaret ayan beyan ortadadır

Büyük sahabe 'Ben Hattapoğlu Ömer'im' der, 'Arkadaşım Ali bin Ebu Talip!'
Vadiyi kısa ama mânâlı bir sessizlik kaplar

Sükutu yine Hazreti Ömer bozar: - Efendimiz sana selâm ettiler ve mübarek hırkalarını gönderip buyurdular ki 'Alıp giysin, ümmetime dua etsin!'

BEN GÜNAHKARIN BİRİYİM

Veysel Karani ağlamaklıdır

Şaşkınlıktan titreyen bir sesle 'Ya Ömer' der, 'Ben aciz ve günahkar bir kulum

Sizin aradığınız başka Üveys olmasın?'
Hazret-i Ömer 'Hayır sensin!' buyurur

'Zira Efendimiz çizgi çizgi eşkalini verdi ve sen tamı t----- uyuyorsun buna

'
O büyük mücahide, o koca Ömer'e itiraz ne mümkün

Hele müjdenin böylesini getiriyorsa

Üveys-i Karani mübârek hırkayı hasretle koklar, (ki ziyaret edenler iyi bilirler, Efendimizin gül teniyle ıtırlanan Hırka-i Şerif aradan geçen asırlara rağmen tarif edilemeyecek kadar güzel kokar) sonra yüzüne gözüne sürerek bir kuytuya çekilir

Mübarek alnını toprağa koyar ve ağlayarak yalvarır

'Ya Rabbi !' der 'Bu ne nimettir

Yüzü suyu hurmetine kâinatı yarattığın Server benim gibi bir acizi hatırlıyor ve mübarek hırkalarını Ömer ve Ali gibi iki güzide sultanla bu günahkâra yolluyor

Senden bir tek dileğim var: Ümmet-i Muhammedi affeyle

N'olur

Bu hırkanın hakkı için!'

Gaibden bir ses gelir

'Şu kadarını sana bağışladım

Haydi giy hırkayı!'
- Hepsini ya Rabbi! Hepsini

- Şunları, şunları, şunları da bağışladım

- Diğerlerinin hali n'olacak Ya Rabbi? N'olur, hırkanın ve hırkanın sahibinin hatırına

HIŞŞT BAKSANA GİDİYORLAR

Tam bu sırada Karenlinin biri gelir ve o muhteşem huzuru bozar

'Misafirlerin dönmeye niyetliler' diye ikaz eder güya, 'Onlara diyeceğin bir şey yok mu?'
Veysel Karani 'Ahh!' der, 'Ahh bu hali bozmayacaktın işte

İnanın az kalmıştı

Bütün ümmeti Muhammed affedilmedikçe giymeyecektim hırkayı

'

Aradan günler geçer

Karenliler şaşkın, hatta pişmandırlar

Öyle ya, elinin altında Üveys gibi bir cevher olsun da, sen onun kıymetini bilme

Ama bu kez mübareği hurmet ve ilgiyle bunaltırlar

Huzurunda el pençe divan durur, ısrarla nasihat isterler

Hele bazıları aşikare keramet bekler

Veysel Karani gibi mütevazı biri, ilginin böylesinden sıkılır

İşte tam o günlerde biricik annesi vefat eder ve onu Karen'e bağlayan hiçbir şey kalmaz

İşte şimdi yollara düşebilir

Mübâreğin ilk hedefi elbette Haremeyndir

Önce hacceder, sonra Medine'ye gider

Ancak o münevver şehrin hüzünlü yüzünü görür ve Resullulah'ın yaşamadığı Peygamber beldesinde duramaz

Çeker çarığını, yürür uzaklara

Bir ara Basra'da eyleşir, bir ara Kufe'ye yerleşir

Yine eskisi gibi deve güder

Aç kalır, açıkta kalır

Horlanır, aşağılanır

Garip bu ya milletin gücü hep ona yeter

Hatta ufacık veledler bile sataşır, taş yağdırırlar

Büyük veli, çığlık çığlığa saldıran afacanlara gülümser 'N'olur ayaklarımı kanatacak kadar büyükleri atmayın' der, 'Abdestim bozulmasın e mi?' Zira o güne kadar bir kez olsun abdestsiz basmamıştır zemine

MELEKLERİN İBADETİ

Veysel Karani Hazretleri bazen sehere kadar secdede, bazen sabahlara kadar rükûda kalır

'Bırakın üç kere Sûbhane rabbiyel âla demeyi, ben bir keresini bile beceremiyorum' diye yakınır

Eh onun özlediği ibadet meleklerinkinden farksız olmalıdır

'Namazda huşu öyle olmalıdır ki' der: 'Bağrına bıçak sokulsa duyulmaya

'

Biri sorar: 'Nasılsın?' Cevap manidardır: 'Akşama çıkacağını bilmeyen biri nasıl olursa!' Sevenleri ısrarla nasihat isterler

O gülümser:
- Allahü teâlâyı bilir misiniz?
- Evet biliriz

- Öyleyse başka şeyleri bilmeseniz de olur

- Aman efendim bir nasihat daha

- Allahü teâlâ sizi bilir mi?
- Elbette bilir

- Öyleyse başkaları bilmese de olur

Mübarek, Allahü teâlâdan çok korkar ve buyururlar ki: İnanın Allahü teâlâ'yı tanıyana gizli kalmaz

Veysel Karani hazretleri hayatını kendi ifadesiyle şöyle hülâsa eder

'Yüksekliği tevazuda buldum, liderliği nasihatte

Nesebi takvada buldum, şerefi kanaatte

Rahatlığı zühdde buldum, zenginliği tevekkülde

'

Bizde ne takva, ne zühd, ne de tevvekkül

Eh bir şey bulamıyoruz tabii

Allahü teâlâ o büyüklerin yüzü suyu hürmetine sonumuzu hayreyliye

Veysel Karani Hazretlerinin kutlu hırkası elden ele geçer ve Van civarında hüküm süren İrisan Beyleri'ne gelir

Hicri 1028 yılında 2

Osman Han'a hediye edilen nurlu emanet İstanbul'da heyecanla karşılanır

Asitane halkı ona 'Hırka-ı Şerif' der, ramazanlarda ziyaret ederler

Buğulu gözlerle ilmeklerine dalar, Efendimizi hatırlarlar

Gel zaman git zaman büyük izdihamlar yaşanır

Hırkanın saklandığı ve sergilendiği küçük bina kalabalığı kaldırmaz olur

Abdülmecid Han bu mübarek hırkanın şerefine, Fatih'te koca bir mahalleyi istimlak eder ve biblo güzelliğinde bir cami yaptırır

Bu uğurda şahsi servetini fedadan çekinmez

Belki de şu ferah mabedi böylesine sevimli kılan, temelindeki ihlâstır, kimbilir?

ASIRLIK GELENEK

Ve asırlık gelenek yaşar

Hırka-i şerif, gözü yaşlı aşıkların ziyaretgahı olur

Medine'ye, Mescid-i Nebi'ye ulaşamayanlar hasretlerini burada dindirmeye çalışırlar

Cami çalışanları şirin mescidi güllerle bezerler, ki tasavvufta gül O'na işarettir

Efendimiz'e!

Hele Ramazan günleri civar coğrafya Hırka-i Şerif'e akar

Müminler kar demez, kış demez ziyarete koşarlar

Anadolu'nun dört bir yanından gelen aşıklar yaşlı gözlerle yüce Serverin kutlu mirasına bakarlar

Allahü teâlâ bizleri yalan dünyayı Veysel Karani gibi görenlerden ve Resulü Ekrem'in (Sallallahü aleyhi ve sellem) şefaatine erenlerden eylesin!

Kaynak:
Huzura Doğru

**sahra** · 10-30-2008

Maşallah ne güzel insan ne güzel müslüman Veysel Karani hazretleriGörmeden iman etmenin en güzel örneğiAllah razı olsun paylaşım için

04-03-2007	#1
Bilgiler *ACİLSERVİS* Administrator Bilgiler Üyelik tarihi: Feb 2007 Mesaj: 1,020 İtibar Tecrübe Puanı: 11 Rep Puanı : 957 Rep Derecesi :	Karen'de parlayan pırlanta .... Karen'de parlayan pırlanta Efendimiz'in (Sallallahü aleyhi ve sellem) bilinen iki hırkası vardır Bunlardan biri Kaside-i Bürde'nin yazarı büyük şair Kaab bin Züheyr'e verilir ki, Topkapı Sarayı'nı ziynetlendirir Diğeri de Kareli Üveys'e gönderilir Hasılı bu iki kutlu miras da İstanbulumuz'a nasip olur Belki de ona bu yüzden İslambol derler Kimbilir? Peki siz Karen adında bir yer duydunuz mu? Yalanı yok ya, ben duymamıştım Ta ki Veysel Karani hakkında bir şeyler okuyana kadar Karen, Yemen taraflarında adı bilinmedik bir beldedir Etrafı kum dağları ile çevrilidir, kuraktır, çoraktır Ortalıkta birkaç kuyu vardır, üç beş ağaç Sonra hepsi birbirine benzeyen toprak damlı evler Sadece develerin ve bedevilerin yaşayabildiği bu kavurucu coğrafyanın sakinleri kervan ağırlamakla geçinirler Bir şey ekip biçmezler, hayvanlarını ise Üveys isimli bir çobana emanet ederler Üveys garip biridir Dünyadadır, ama ne dünyalığı vardır, ne de dünyalık gibi bir kaygısı Güttüğü develer için ücret istemez Verenden alır, vermeyene sormaz bile Adı üzerine çobandır işte, fakirdir Ama iş cömertliğe geldi mi onunla yarışmak kimsenin harcı değildir Paylaşacak çok şeyi yoktur, ama hayırda daima başı çeker Üveys, bizim bildiğimiz ismi ile Veysel Karani Hazretleri mütevazı yaşar Ama halinden memnundur Sessiz, dostları arasında yalansız, dolansız bir hayat sürer Issız vadilerde, kaya kovuklarında ibadet eder İnsanlar ona hep divane gözüyle bakarlar, ama aldıran kim? ANASININ KÖLESİ Mübareğin çok yaşlı bir annesi vardır Hem kör, hem de kötürümdür Veysel Karani onun eli ayağı, gözü kulağıdır Yedirir, içirir, yıkar, paklar Kadıncağıza bebek gibi bakar Ne derse, ama ne derse yapar En olmayacak arzularını bile ikiletmez Bir yüz ifadesinden bin mânâ çıkarır ve hepsini de getirir yerine Tabiri caizse, anasına kölelik eder Veysel Karani Hazretleri haram bilmez, yalan söylemez Hoş, sahrada bir başına dolanan böylesi bir insanın günaha girme şansı da azdır ya O, gün boyu zikreder, af diler Ümmet-i Muhammede dua eder Ama en bilinen özelliği Allah ve Resulüne duyduğu tarifsiz aşktır Veysel Karani'nin tek arzusu vardır Yüzü suyu hürmetine kainatın yaratıldığı Server'i görebilmek Efendimizi düşündükçe burnunun direği sızlar, yüreği bir hoş olur Yumruk iriliğinde bir şeyler gelir, oturur boğazına Hani o, anlaşılamayan ve anlatılamayan şeyler Ve gün gelir muhabbet ve Muhammed kelimeleri yüreğinde buluşur, dışarı taşar Efendimizin hasreti kor olur, ciğerini yakar Onu bir kez, ama bir kez görebilse, bir solukluk olsun sohbetinde bulunabilse ve adına sahabe denilen kutlu kadroya katılabilse Annesi itiraz etmese de, bu yolculuğa razı değildir Omuzlarını kaldırıp boynunu büker Mahzun bir üslupla 'İstiyorsan git!' der, 'Git bakalım, beni kime emanet edeceksen?' Doğrusu onu bırakabileceği kimse yoktur Bu yaşlı kadına incitmeden kim bakabilir ki? Onun nazını kim çeker sonra? HASRETİNİ YÜREĞİNE GÖMER Üveys hasretini yüreğine gömer Bir daha bu konuda tek kelime etmez Ama o günden sonra daha fazla ağlar, daha fazla yalvarır Aşkını kayalara, kumlara, anlatır Kuşlarla, develerle dilleşir, serin seher yeliyle selâmlar yollar Haremeyn'e Ve ufuklar perde perde açılır, dağlar çekilir aradan Artık o günboyu ibadet eder, sürüyü melekler bekler Hayvanlar mı? İnanın muma döner Evet Üveys, Allah Resulünün muhteşem sohbetine (madde planında) erişemez, ama mânâ aleminde çok şeye kavuşur Efendimizle aralarında imrenilecek bir dostluk başlar Hoş onlar için mesafelerin ne önemi vardır Öyle ya alan uygun, veren olgun olduktan sonra 'feyz' nehir olur akar Serveri Kainat zaman zaman mübarek yüzlerini Karen taraflarına döndürür ve 'Yemen cihetinden rahmet rüzgarları esiyor' buyururlar, 'İhsan ve iyilikte Tabiinin en iyisi Üveys-i Karni'dir!' MÜJDELER Yine Efendimiz buyururlar ki: 'Ümmetimden bir kimse vardır ki, Kıyamet günü Rabia ve Mudar kabilelerinin koyunlarının kılları adedince insana şefaat edecektir' (ki bu iki kabile sürülerinin çokluğu ile tanınırlar) Eshab-ı kiram sorar: - Ya Resullallah kimdir bu nasipli? - Allahın kullarından biri - Peki adı nedir? - Üveys! - Ya memleketi? - Karen! - O sizi gördü mü? Efendimiz mânâlı mânâlı gülümser, 'Baş gözü ile hayır!' derler Sahabeden 'Hayret!' diyenler olur, 'Size böylesine aşık olan biri nasıl oluyor da koşmuyor huzurunuza?' Efendimiz izah eder: - Onun gelmemesi de bana olan bağlılığındandır İhtiyar bir annesi vardır İman etmiştir Ancak gözleri görmez, hareket edemez Üveys gündüzleri deve çobanlığı yapar, kazandığını annesine harcar' Hazret-i Ebubekir sorar: - Ya Resulallah biz onu görür müyüz? Efendimiz mübarek kafalarını 'ne yazık ki hayır' manasında sallar, 'Sen göremezsin' buyururlar, ama Hazret-i Ömer ve Hazret-i Ali'ye dönüp müjdeyi verirler: 'Onu, siz göreceksiniz!' Sonra bir bir vasıflarını tarif ederler ki, bu işaretlerden biri avucunun içindeki gümüşi beyazlıktır 'Aşık için zaman geçmez' derler, ama aradan yıllar geçer Hani o dakikaları asırlaşan yıllar Efendimiz hayatlarının son soluklarını aldıkları demlerde mübarek hırkalarını çıkarır ve 'Bunu Üveys-i Karni'ye verin!' buyururlar Resullullah'ın (Sallallahü aleyhi ve sellem) dar-ı bekaya göçmelerinin ardından Hazreti Ömer ve Hazreti Ali yollara düşer, Veysel Karani'nin izini bulurlar Ahali böylesine şerefli iki kimsenin böylesine köhne bir yeri ziyaretine mânâ veremez Hele 'Üveys'i arıyoruz!' cümlesine çok şaşırırlar 'O divanenin tekidir' derler, 'İnsanlardan kaçar Kimseyle konuşmaz, kimseye karışmaz Ağladıklarımıza güler, güldüklerimize ağlar Neşe nedir bilmez Aradığınız sakın başka biri olmasın!' Hazret-i Ömer dikkatle dinler, 'Bilakis!' der, 'Aradığımız o olmalı!' Karenliler iki şanlı sahabenin önüne düşer, onları Arne Vadisi'ne getirirler Veysel Karani'yi namaz kılarken görürler Develer akıllı uslu dolanmakta, çobanlarını üzecek hareketlerden sakınmaktadırlar Namazı biten Üveys misafirlerine döner 'Hoşgeldiniz!' der Hazret-i Ömer önce müsafaha eder, sonra gülümseyerek sorar 'Kimsin sen?' - Abdullah! (Allah'ın kulu) - Evet hepimiz Abdullah'ız, ama seni ne diye tanırlar? - Üveys derler - Sağ elini açar mısın? Açar Efendimiz'in belirttiği işaret ayan beyan ortadadır Büyük sahabe 'Ben Hattapoğlu Ömer'im' der, 'Arkadaşım Ali bin Ebu Talip!' Vadiyi kısa ama mânâlı bir sessizlik kaplar Sükutu yine Hazreti Ömer bozar: - Efendimiz sana selâm ettiler ve mübarek hırkalarını gönderip buyurdular ki 'Alıp giysin, ümmetime dua etsin!' BEN GÜNAHKARIN BİRİYİM Veysel Karani ağlamaklıdır Şaşkınlıktan titreyen bir sesle 'Ya Ömer' der, 'Ben aciz ve günahkar bir kulum Sizin aradığınız başka Üveys olmasın?' Hazret-i Ömer 'Hayır sensin!' buyurur 'Zira Efendimiz çizgi çizgi eşkalini verdi ve sen tamı t----- uyuyorsun buna' O büyük mücahide, o koca Ömer'e itiraz ne mümkün Hele müjdenin böylesini getiriyorsa Üveys-i Karani mübârek hırkayı hasretle koklar, (ki ziyaret edenler iyi bilirler, Efendimizin gül teniyle ıtırlanan Hırka-i Şerif aradan geçen asırlara rağmen tarif edilemeyecek kadar güzel kokar) sonra yüzüne gözüne sürerek bir kuytuya çekilir Mübarek alnını toprağa koyar ve ağlayarak yalvarır 'Ya Rabbi !' der 'Bu ne nimettir Yüzü suyu hurmetine kâinatı yarattığın Server benim gibi bir acizi hatırlıyor ve mübarek hırkalarını Ömer ve Ali gibi iki güzide sultanla bu günahkâra yolluyor Senden bir tek dileğim var: Ümmet-i Muhammedi affeyle N'olur Bu hırkanın hakkı için!' Gaibden bir ses gelir 'Şu kadarını sana bağışladım Haydi giy hırkayı!' - Hepsini ya Rabbi! Hepsini - Şunları, şunları, şunları da bağışladım - Diğerlerinin hali n'olacak Ya Rabbi? N'olur, hırkanın ve hırkanın sahibinin hatırına HIŞŞT BAKSANA GİDİYORLAR Tam bu sırada Karenlinin biri gelir ve o muhteşem huzuru bozar 'Misafirlerin dönmeye niyetliler' diye ikaz eder güya, 'Onlara diyeceğin bir şey yok mu?' Veysel Karani 'Ahh!' der, 'Ahh bu hali bozmayacaktın işte İnanın az kalmıştı Bütün ümmeti Muhammed affedilmedikçe giymeyecektim hırkayı' Aradan günler geçer Karenliler şaşkın, hatta pişmandırlar Öyle ya, elinin altında Üveys gibi bir cevher olsun da, sen onun kıymetini bilme Ama bu kez mübareği hurmet ve ilgiyle bunaltırlar Huzurunda el pençe divan durur, ısrarla nasihat isterler Hele bazıları aşikare keramet bekler Veysel Karani gibi mütevazı biri, ilginin böylesinden sıkılır İşte tam o günlerde biricik annesi vefat eder ve onu Karen'e bağlayan hiçbir şey kalmaz İşte şimdi yollara düşebilir Mübâreğin ilk hedefi elbette Haremeyndir Önce hacceder, sonra Medine'ye gider Ancak o münevver şehrin hüzünlü yüzünü görür ve Resullulah'ın yaşamadığı Peygamber beldesinde duramaz Çeker çarığını, yürür uzaklara Bir ara Basra'da eyleşir, bir ara Kufe'ye yerleşir Yine eskisi gibi deve güder Aç kalır, açıkta kalır Horlanır, aşağılanır Garip bu ya milletin gücü hep ona yeter Hatta ufacık veledler bile sataşır, taş yağdırırlar Büyük veli, çığlık çığlığa saldıran afacanlara gülümser 'N'olur ayaklarımı kanatacak kadar büyükleri atmayın' der, 'Abdestim bozulmasın e mi?' Zira o güne kadar bir kez olsun abdestsiz basmamıştır zemine MELEKLERİN İBADETİ Veysel Karani Hazretleri bazen sehere kadar secdede, bazen sabahlara kadar rükûda kalır 'Bırakın üç kere Sûbhane rabbiyel âla demeyi, ben bir keresini bile beceremiyorum' diye yakınır Eh onun özlediği ibadet meleklerinkinden farksız olmalıdır 'Namazda huşu öyle olmalıdır ki' der: 'Bağrına bıçak sokulsa duyulmaya' Biri sorar: 'Nasılsın?' Cevap manidardır: 'Akşama çıkacağını bilmeyen biri nasıl olursa!' Sevenleri ısrarla nasihat isterler O gülümser: - Allahü teâlâyı bilir misiniz? - Evet biliriz - Öyleyse başka şeyleri bilmeseniz de olur - Aman efendim bir nasihat daha - Allahü teâlâ sizi bilir mi? - Elbette bilir - Öyleyse başkaları bilmese de olur Mübarek, Allahü teâlâdan çok korkar ve buyururlar ki: İnanın Allahü teâlâ'yı tanıyana gizli kalmaz Veysel Karani hazretleri hayatını kendi ifadesiyle şöyle hülâsa eder 'Yüksekliği tevazuda buldum, liderliği nasihatte Nesebi takvada buldum, şerefi kanaatte Rahatlığı zühdde buldum, zenginliği tevekkülde' Bizde ne takva, ne zühd, ne de tevvekkül Eh bir şey bulamıyoruz tabii Allahü teâlâ o büyüklerin yüzü suyu hürmetine sonumuzu hayreyliye Veysel Karani Hazretlerinin kutlu hırkası elden ele geçer ve Van civarında hüküm süren İrisan Beyleri'ne gelir Hicri 1028 yılında 2 Osman Han'a hediye edilen nurlu emanet İstanbul'da heyecanla karşılanır Asitane halkı ona 'Hırka-ı Şerif' der, ramazanlarda ziyaret ederler Buğulu gözlerle ilmeklerine dalar, Efendimizi hatırlarlar Gel zaman git zaman büyük izdihamlar yaşanır Hırkanın saklandığı ve sergilendiği küçük bina kalabalığı kaldırmaz olur Abdülmecid Han bu mübarek hırkanın şerefine, Fatih'te koca bir mahalleyi istimlak eder ve biblo güzelliğinde bir cami yaptırır Bu uğurda şahsi servetini fedadan çekinmez Belki de şu ferah mabedi böylesine sevimli kılan, temelindeki ihlâstır, kimbilir? ASIRLIK GELENEK Ve asırlık gelenek yaşar Hırka-i şerif, gözü yaşlı aşıkların ziyaretgahı olur Medine'ye, Mescid-i Nebi'ye ulaşamayanlar hasretlerini burada dindirmeye çalışırlar Cami çalışanları şirin mescidi güllerle bezerler, ki tasavvufta gül O'na işarettir Efendimiz'e! Hele Ramazan günleri civar coğrafya Hırka-i Şerif'e akar Müminler kar demez, kış demez ziyarete koşarlar Anadolu'nun dört bir yanından gelen aşıklar yaşlı gözlerle yüce Serverin kutlu mirasına bakarlar Allahü teâlâ bizleri yalan dünyayı Veysel Karani gibi görenlerden ve Resulü Ekrem'in (Sallallahü aleyhi ve sellem) şefaatine erenlerden eylesin! Kaynak: Huzura Doğru

10-30-2008	#2
Bilgiler sahra Süper Moderator Bilgiler Üyelik tarihi: Apr 2007 Mesaj: 4,237 İtibar Tecrübe Puanı: 44 Rep Puanı : 1978 Rep Derecesi :	--->: Karen'de parlayan pırlanta .... Maşallah ne güzel insan ne güzel müslüman Veysel Karani hazretleriGörmeden iman etmenin en güzel örneğiAllah razı olsun paylaşım için

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cvp	son Mesaj
pırlanta araba	İnşirah	Genel Resimler	4	11-20-2008 22:40 PM
Parlayan Yıldız Hz. Mehdi	metin	Diğer İslam Alimleri	1	11-10-2008 02:41 AM
Pırlanta Serisi	elif07	Sohbet & Muhabbet	1	07-13-2008 00:51 AM
kıbleye dönünce parlayan seccade	yolcu	Namazla ilgili yazılar	2	08-06-2007 17:26 PM

Konu Araçları
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder