Düş(tü)

**eylül_05** · 10-23-2008

Ad koydular çocuğa: KAYS
Yüreklerin bir köşesi daima gamlı kaldı

Gören şaşkın, duyan şaşkındı; susmuyordu Kays

Ağlıyor, ağlıyordu

Bulutların yere ağladığı gibi ağlıyordu

Bilen yoktu sebebini bu ağlayışın

İskender Pala

Bir düştü gördüğüm

Şair içimden konuşuyordu: ‘Sana büyük caddelerin birinde rastlasam / Elimi uzatsam tutsam götürsem / Gözlerine baksam gözlerine konuşmasak / Anlasan

’ Kırgın yüreğime bırakılan sağaltıcı bir kaç söz demetiydi

İkizini arayan ruhumun dışarıya saldığı bir nefesti

Çocuk yüzüme kapanan bir güne sinmiş bir düştü bu

Ve her düş gibi, zamanın kalbine boğazı sıkılarak gömüldü

Sana büyük caddelerin birinde rastladım

Çağıran, çağırdığı yerde bulunmayan, bekleten, aramayandın

Akşam yürüyüşüne çıkmış gibiydin

Bir başkasıyla

Acı ve kırılganlık edinerek gelmiştim oraya

Sen ise bir şüphe bulutuyla

Ben senleyken, sen başkasıylaydın

Dediğin yerdeydim

Sen yoktun!

Gelmiyordun, yine gelmiyordun!

Bir savaşın içinden çıkarak ayrıldım oradan

Büyük caddelerin birine vardım, karşıma çıktın

Şairin dediği gibi

Elimi uzatamadım ama, seni alıp götüremedim

Oysa düş böyle değildi!
Gürültüye boğulmuş kentin kuytu bir köşesine sığınacaktık

Çocuk yüzlü sevinçler konacaktı yanımıza

'Söz' bir rakkase gibi dolanacaktı dilimizde

Anlaşılmazlık duvarından taşlar düşürecek, karşıya geçecektik

Işığını ve ışıltısını yitiren boş gözlerle baktım; çocuk yüzleri, 'söz'ü ve 'özr'ü göremeden

Şair haklıydı: ‘gerçek değildiler birer umuttular / eski bir şarkı belki bir şiir’
Çocukça hissedişler sardı beni

Yürüdün gittin

Sana büyük caddelerin birinde rastladım

Depremin içinde buldum kendimi

'Anlasan' demiştim, şair gibi

Anlamadın!
Çekip gittin!

Düş düştü!

İnledim:
‘Öldürecek misin?’ dedim

‘Çocukluk yapma!' dedin

Hayır, ben bir çocuğum!

Kimsesiz kaldığın günlerdi

Karanlıktı

Kentin merkezî meydanında, dev bir ekranın karşısında kilitlenmiş kalabalığın uzağında, denize ve gürültüye sırtımızı dönmüş, konuşuyorduk

Geceye düşen ışıklar arkamızdaki denizde büyülü bir oyun başlatıyordu

Biz ise içimizin sokaklarında yürüyorduk

Geçmiş zaman defterinden kendine dair sayfalar okurken, acılarını bir bir yolmak istiyordum

Günler sonra, bir hikaye okumuştum sana

Tren istasyonundaki çay bahçesinde geçiyordu olay

Günün erken bir saatinde yazıcının çay bahçesinde bir şeyler yazmasına 'çocukluk' diyordu çay ocağındaki adam

Adamı sevmemiştin

'Çocukluk yapma' dedin

Ne çabuk büyüdün böyle!?
Evet, canı yanan çocuklar gibiyim

Varlığımı çığırıyorum

Üvey anneler gibi tokatlıyorsun

Nihat Dağlı

**aylin00** · 11-08-2008

Ne hoş bir deneme, Paylaşım için Allah razı olsun

10-23-2008	#1
Bilgiler eylül_05 Devamlı Üye Bilgiler Üyelik tarihi: Jul 2008 Nerden: türkiye Mesaj: 882 İtibar Tecrübe Puanı: 9 Rep Puanı : 623 Rep Derecesi :	Düş(tü) Ad koydular çocuğa: KAYS Yüreklerin bir köşesi daima gamlı kaldı Gören şaşkın, duyan şaşkındı; susmuyordu Kays Ağlıyor, ağlıyordu Bulutların yere ağladığı gibi ağlıyordu Bilen yoktu sebebini bu ağlayışın İskender Pala Bir düştü gördüğüm Şair içimden konuşuyordu: ‘Sana büyük caddelerin birinde rastlasam / Elimi uzatsam tutsam götürsem / Gözlerine baksam gözlerine konuşmasak / Anlasan’ Kırgın yüreğime bırakılan sağaltıcı bir kaç söz demetiydi İkizini arayan ruhumun dışarıya saldığı bir nefesti Çocuk yüzüme kapanan bir güne sinmiş bir düştü bu Ve her düş gibi, zamanın kalbine boğazı sıkılarak gömüldü Sana büyük caddelerin birinde rastladım Çağıran, çağırdığı yerde bulunmayan, bekleten, aramayandın Akşam yürüyüşüne çıkmış gibiydin Bir başkasıyla Acı ve kırılganlık edinerek gelmiştim oraya Sen ise bir şüphe bulutuyla Ben senleyken, sen başkasıylaydın Dediğin yerdeydim Sen yoktun! Gelmiyordun, yine gelmiyordun! Bir savaşın içinden çıkarak ayrıldım oradan Büyük caddelerin birine vardım, karşıma çıktın Şairin dediği gibi Elimi uzatamadım ama, seni alıp götüremedim Oysa düş böyle değildi! Gürültüye boğulmuş kentin kuytu bir köşesine sığınacaktık Çocuk yüzlü sevinçler konacaktı yanımıza 'Söz' bir rakkase gibi dolanacaktı dilimizde Anlaşılmazlık duvarından taşlar düşürecek, karşıya geçecektik Işığını ve ışıltısını yitiren boş gözlerle baktım; çocuk yüzleri, 'söz'ü ve 'özr'ü göremeden Şair haklıydı: ‘gerçek değildiler birer umuttular / eski bir şarkı belki bir şiir’ Çocukça hissedişler sardı beni Yürüdün gittin Sana büyük caddelerin birinde rastladım Depremin içinde buldum kendimi 'Anlasan' demiştim, şair gibi Anlamadın! Çekip gittin! Düş düştü! İnledim: ‘Öldürecek misin?’ dedim ‘Çocukluk yapma!' dedin Hayır, ben bir çocuğum! Kimsesiz kaldığın günlerdi Karanlıktı Kentin merkezî meydanında, dev bir ekranın karşısında kilitlenmiş kalabalığın uzağında, denize ve gürültüye sırtımızı dönmüş, konuşuyorduk Geceye düşen ışıklar arkamızdaki denizde büyülü bir oyun başlatıyordu Biz ise içimizin sokaklarında yürüyorduk Geçmiş zaman defterinden kendine dair sayfalar okurken, acılarını bir bir yolmak istiyordum Günler sonra, bir hikaye okumuştum sana Tren istasyonundaki çay bahçesinde geçiyordu olay Günün erken bir saatinde yazıcının çay bahçesinde bir şeyler yazmasına 'çocukluk' diyordu çay ocağındaki adam Adamı sevmemiştin 'Çocukluk yapma' dedin Ne çabuk büyüdün böyle!? Evet, canı yanan çocuklar gibiyim Varlığımı çığırıyorum Üvey anneler gibi tokatlıyorsun Nihat Dağlı

11-08-2008	#2
Bilgiler aylin00 Üye Bilgiler Üyelik tarihi: Oct 2008 Mesaj: 56 İtibar Tecrübe Puanı: 1 Rep Puanı : 15 Rep Derecesi :	--->: Düş(tü) Ne hoş bir deneme, Paylaşım için Allah razı olsun

Konu Araçları
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder