Düşüyorum Kendime

**eylül_05** · 10-23-2008

İçimin, uçlarından kan damlayan yırtıklarıyla arkanıza düşüyorum

Kendimden, içimden kaçar gibi aranıza katılıyorum

Farkındasınız bunun, elimden tutup kendinize çekiyorsunuz

Ben ve siz uzaklara gidiyoruz; başka mekânlara, diğer hikâyelere

Uzaklarda öylece, kendince akıp giden yaşam(lar)a bir ucundan karışmak istiyoruz

Kendimizi asık suratlı sayılabilecek esvaplarımızdan soyuyor, tiril tiril libaslara açık hale getiriyoruz

Kıyıların o kimliksizliğinde ’kimse’ olmadan yaşamayı denemek adına yola düşüyoruz

Önümüzde uzanan yolda burnunun dikine giden arabada siz kendinizden dışarı çıkıyor oluşunuzun sevincini yaşıyorsunuz

Kendi gölgenizden çıkmış gibisiniz; yüzünüze ’dışarı’nın ışıkları vuruyor

Çalınan müzikler, yolda durduğumuz yerler, masamıza öteberi taşıyan garsonlar, her bir şey sizi biraz daha kendinizden ediyor

Bağlarınızdan kopmuş gibisiniz; şuraya buraya seğirtiyorsunuz

Gittiğimiz ve vardığımız yerde kendiniz olmadan kalıyorsunuz

Sizinleyim ama yanı başınızda olamıyorum

Kendimden çıkıp karıştıklarınıza gelemiyorum

Geçer bu, paçalarımdan tutup beni kendine çeken içimi geçebilirim diyorum

Bizi ’hoş’lukla karşılayan yüzlerin konukseverliği içimden tutmuyor değil, ama gelin görün ki, paçalarımdan çekiştiren içim daha sıkıca tutuyor

Gelip gözünüze konan her bir şeye kulaç atıyorsunuz

Denizin çağrısını karşılıksız bırakmıyor, koyların maviliklerinde kayboluyorsunuz

Şimdi yanınızda değilim

Durduğum yerde öylece bakıyorum, sadece bakışlarım size katılabiliyor, yalnız gözlerim içimden firar edebiliyor

Ben yanınızda bir bedene dönüşüyor, kendimi yanınızda taşımakta zorlanıyorum

Dağlar sizi kopartıyor benden, eski zaman insanlarının taşlara sinmiş hikâyelerine gidiyorsunuz, ben arkanızda kalıyorum

Bu sefer gözlerim de benimle kalıyor, yanı başımda hayatlarına batmış börtü böcekte oyalanıyorlar

Bakıyorum öylece, içimde bin bir ses çınlıyor

İçimden haber veren hüzünlü şarkılar dinliyorum

İçimi yırtan kopuşlardan kan damlıyor, sızım sızım dilimleniyorum

Arkanızdan gelemiyorum, yanınızda olamıyorum, karıştığınız hikâyelere katılamıyorum, birlikte başkası olamıyoruz

Aranıza aldığınız, zaman zaman yanınızda ama sizinle olamayan ben kendim(le) kalıyorum

Havanızı bozuyorum

Üç kişilik olmak ama iki kişilik yaşamak gibi anlamsızca bir durum doğuyor, buna itiraz ediyor, dışarıya çıkış olan bu yolculuğun yaralandığını hissediyorsunuz

Sanıyorsunuz ki ben size aidim; size aitsem ve sizinle olmuyorsam, bir tarafınız geride kalıyor demektir

Sizden kopmuş bir parça oluyorum, koparak sizi yaralıyorum

Sizi acıtıyorum ve bir şey söyleyemiyorum, söyleyemiyorum çünkü daha fazla içim acıyor

’Sizin böyle çekip gidişlere arzulu olmanızdan rahatsız olmuyorum, kendimle kaldığım için seviniyorum’ diyemiyorum

Siz denizlere ve dağlara giderken ben sadece susuyorum

b

Çok az insana gittim! Gidip kendisinde eğleştiğim, onda eğleşirken kendimi bulduğum az ’kara göz’ biliyorum

Bu insanlardan biliyorum ki, kendimden dışarı çıkabiliyorum

Anlamış bulunuyorum ki, kendimden çıkmak gibi bir derdim yok, çıkıp gideceğim az insan buluyorum, meselem bu

Bulduğum insandan zor çıkıyorum, bunu daha iyi biliyorum

Çünkü gittiğim insana hepten gidiyorum, kendimi de götürüyorum beraberimde

Bu yüzden taşınmak hep canımı acıtmıştır; yeni bir adres bulmak bana hep imkânsız görünmüştür, bu adresi bulmak her zaman ihtimal dâhilinde de olsa kolay kolay ’yerim’den vazgeçememişimdir

Vazgeçmişsem, yırtıla yırtıla kopmuşumdur

İçimde uçlarından kan damlayan yırtıklarla yola düşmüşümdür çaresiz

Ve şimdi bana kendinden dışarıyı gösteren, ’git başka adreslerde eğleş’ diyerek içimde bir yırtılış gerçekleştiren iki kara göz misafirimizdir

Kalbimin uçlarından tutup içinden dışarı iten bu insan aramıza katılıyor

Yine birlikteyiz

Ben yine içimdeyim, içim(iz)deki misafirleyim

Gözlerine gözlerine gidiyorum; bakışlarının değdiği yerlere, bakışlarına oturmak istiyorum

Ben onunlayken o sizinle oluyor

Siz bu sefer ’üç’lü veya ’dört’lüyorsunuz, ben yine ’tek’liyorum

Tek ama onunla kalıyorum

Yine çekip gidiyorsunuz, ben tekrar geride veya yanlarda kalıyorum

Bu da dikkatinizden kaçmıyor; rahatsız edici bir soru olarak içinize sokuluyorum

Bir soru(n) olarak konuşulmaya başlanıyorum

Bir bilmeceyi çözmekte ısrar eder gibi bana cevaplar yetiştiriyorsunuz, ben ise bulmacada bir boşluk olarak kalmaya devam ediyorum, karelerim bir türlü dolmuyor

Doğrulardan bahsediyorsunuz, ben ise ısrarla ’yanlış’lığımın, irrasyonelliğimin altını çiziyorum

Kalbin diline düşmüş bu fakiri, aklın ağzıyla konuşarak ikna edemiyorsunuz

O kadar gün o kadar saat siz böyle akla binip dışarı çıktıkça ben böyle kalbe düşmüş halimle kalıyorum

İçim(d)e pinekliyorum

c

Sonra

’Biz’ dağılınca

Ben sahiden yalnız kalınca

’Biz’de problem var diyorum

d

Kendimizden düşüp birbirimize gidiyoruz

Kendimize varan yolları unutuyor, o yollardan çok az yürüyoruz

Kendimizden dışarı durdukça içimiz terkedilmiş bir şey oluyor, hayat içimizden düşüyor; pas tutuyor içimizi, rutubet basıyor

Bir hayatı olmayan içlerle birbirimize gider oluyor, hayatsız kalıyoruz; sözsüz

Hayır, o kadar birbirimize gelmemiz, birbirimizde eğleşip birlikte dışarı çıkmamız hayra alamet değil! Çünkü o kadar birbirimizde kalıyoruz ki, kendimize dönemiyoruz

Son zamanlarda bunu mu fark ettim, bilmiyorum

Bu yüzden mi ’biz’den daha sık düşmeye başladım, merak ediyorum

Bildiğim, şimdilerde sıklıkla ’biz’den düşüyor oluşum

Görüyorsunuz işte, düşüyorum; kendime

(D)üşüyorum, düş(tüm)!

Nihat Dağlı

**aylin00** · 10-31-2008

çok güzel bir yazı Allah razı olsun bu paylaşım için

**yunus-emre** · 10-31-2008

Allah razi oLsun cok güzeldi

**eylül_05** · 11-02-2008

Rabbim hepimizden razı olsun

10-23-2008	#1
Bilgiler eylül_05 Devamlı Üye Bilgiler Üyelik tarihi: Jul 2008 Nerden: türkiye Mesaj: 882 İtibar Tecrübe Puanı: 9 Rep Puanı : 623 Rep Derecesi :	Düşüyorum Kendime İçimin, uçlarından kan damlayan yırtıklarıyla arkanıza düşüyorum Kendimden, içimden kaçar gibi aranıza katılıyorum Farkındasınız bunun, elimden tutup kendinize çekiyorsunuz Ben ve siz uzaklara gidiyoruz; başka mekânlara, diğer hikâyelere Uzaklarda öylece, kendince akıp giden yaşam(lar)a bir ucundan karışmak istiyoruz Kendimizi asık suratlı sayılabilecek esvaplarımızdan soyuyor, tiril tiril libaslara açık hale getiriyoruz Kıyıların o kimliksizliğinde ’kimse’ olmadan yaşamayı denemek adına yola düşüyoruz Önümüzde uzanan yolda burnunun dikine giden arabada siz kendinizden dışarı çıkıyor oluşunuzun sevincini yaşıyorsunuz Kendi gölgenizden çıkmış gibisiniz; yüzünüze ’dışarı’nın ışıkları vuruyor Çalınan müzikler, yolda durduğumuz yerler, masamıza öteberi taşıyan garsonlar, her bir şey sizi biraz daha kendinizden ediyor Bağlarınızdan kopmuş gibisiniz; şuraya buraya seğirtiyorsunuz Gittiğimiz ve vardığımız yerde kendiniz olmadan kalıyorsunuz Sizinleyim ama yanı başınızda olamıyorum Kendimden çıkıp karıştıklarınıza gelemiyorum Geçer bu, paçalarımdan tutup beni kendine çeken içimi geçebilirim diyorum Bizi ’hoş’lukla karşılayan yüzlerin konukseverliği içimden tutmuyor değil, ama gelin görün ki, paçalarımdan çekiştiren içim daha sıkıca tutuyor Gelip gözünüze konan her bir şeye kulaç atıyorsunuz Denizin çağrısını karşılıksız bırakmıyor, koyların maviliklerinde kayboluyorsunuz Şimdi yanınızda değilim Durduğum yerde öylece bakıyorum, sadece bakışlarım size katılabiliyor, yalnız gözlerim içimden firar edebiliyor Ben yanınızda bir bedene dönüşüyor, kendimi yanınızda taşımakta zorlanıyorum Dağlar sizi kopartıyor benden, eski zaman insanlarının taşlara sinmiş hikâyelerine gidiyorsunuz, ben arkanızda kalıyorum Bu sefer gözlerim de benimle kalıyor, yanı başımda hayatlarına batmış börtü böcekte oyalanıyorlar Bakıyorum öylece, içimde bin bir ses çınlıyor İçimden haber veren hüzünlü şarkılar dinliyorum İçimi yırtan kopuşlardan kan damlıyor, sızım sızım dilimleniyorum Arkanızdan gelemiyorum, yanınızda olamıyorum, karıştığınız hikâyelere katılamıyorum, birlikte başkası olamıyoruz Aranıza aldığınız, zaman zaman yanınızda ama sizinle olamayan ben kendim(le) kalıyorum Havanızı bozuyorum Üç kişilik olmak ama iki kişilik yaşamak gibi anlamsızca bir durum doğuyor, buna itiraz ediyor, dışarıya çıkış olan bu yolculuğun yaralandığını hissediyorsunuz Sanıyorsunuz ki ben size aidim; size aitsem ve sizinle olmuyorsam, bir tarafınız geride kalıyor demektir Sizden kopmuş bir parça oluyorum, koparak sizi yaralıyorum Sizi acıtıyorum ve bir şey söyleyemiyorum, söyleyemiyorum çünkü daha fazla içim acıyor ’Sizin böyle çekip gidişlere arzulu olmanızdan rahatsız olmuyorum, kendimle kaldığım için seviniyorum’ diyemiyorum Siz denizlere ve dağlara giderken ben sadece susuyorum b Çok az insana gittim! Gidip kendisinde eğleştiğim, onda eğleşirken kendimi bulduğum az ’kara göz’ biliyorum Bu insanlardan biliyorum ki, kendimden dışarı çıkabiliyorum Anlamış bulunuyorum ki, kendimden çıkmak gibi bir derdim yok, çıkıp gideceğim az insan buluyorum, meselem bu Bulduğum insandan zor çıkıyorum, bunu daha iyi biliyorum Çünkü gittiğim insana hepten gidiyorum, kendimi de götürüyorum beraberimde Bu yüzden taşınmak hep canımı acıtmıştır; yeni bir adres bulmak bana hep imkânsız görünmüştür, bu adresi bulmak her zaman ihtimal dâhilinde de olsa kolay kolay ’yerim’den vazgeçememişimdir Vazgeçmişsem, yırtıla yırtıla kopmuşumdur İçimde uçlarından kan damlayan yırtıklarla yola düşmüşümdür çaresiz Ve şimdi bana kendinden dışarıyı gösteren, ’git başka adreslerde eğleş’ diyerek içimde bir yırtılış gerçekleştiren iki kara göz misafirimizdir Kalbimin uçlarından tutup içinden dışarı iten bu insan aramıza katılıyor Yine birlikteyiz Ben yine içimdeyim, içim(iz)deki misafirleyim Gözlerine gözlerine gidiyorum; bakışlarının değdiği yerlere, bakışlarına oturmak istiyorum Ben onunlayken o sizinle oluyor Siz bu sefer ’üç’lü veya ’dört’lüyorsunuz, ben yine ’tek’liyorum Tek ama onunla kalıyorum Yine çekip gidiyorsunuz, ben tekrar geride veya yanlarda kalıyorum Bu da dikkatinizden kaçmıyor; rahatsız edici bir soru olarak içinize sokuluyorum Bir soru(n) olarak konuşulmaya başlanıyorum Bir bilmeceyi çözmekte ısrar eder gibi bana cevaplar yetiştiriyorsunuz, ben ise bulmacada bir boşluk olarak kalmaya devam ediyorum, karelerim bir türlü dolmuyor Doğrulardan bahsediyorsunuz, ben ise ısrarla ’yanlış’lığımın, irrasyonelliğimin altını çiziyorum Kalbin diline düşmüş bu fakiri, aklın ağzıyla konuşarak ikna edemiyorsunuz O kadar gün o kadar saat siz böyle akla binip dışarı çıktıkça ben böyle kalbe düşmüş halimle kalıyorum İçim(d)e pinekliyorum c Sonra ’Biz’ dağılınca Ben sahiden yalnız kalınca ’Biz’de problem var diyorum d Kendimizden düşüp birbirimize gidiyoruz Kendimize varan yolları unutuyor, o yollardan çok az yürüyoruz Kendimizden dışarı durdukça içimiz terkedilmiş bir şey oluyor, hayat içimizden düşüyor; pas tutuyor içimizi, rutubet basıyor Bir hayatı olmayan içlerle birbirimize gider oluyor, hayatsız kalıyoruz; sözsüz Hayır, o kadar birbirimize gelmemiz, birbirimizde eğleşip birlikte dışarı çıkmamız hayra alamet değil! Çünkü o kadar birbirimizde kalıyoruz ki, kendimize dönemiyoruz Son zamanlarda bunu mu fark ettim, bilmiyorum Bu yüzden mi ’biz’den daha sık düşmeye başladım, merak ediyorum Bildiğim, şimdilerde sıklıkla ’biz’den düşüyor oluşum Görüyorsunuz işte, düşüyorum; kendime (D)üşüyorum, düş(tüm)! Nihat Dağlı

10-31-2008	#2
Bilgiler aylin00 Üye Bilgiler Üyelik tarihi: Oct 2008 Mesaj: 56 İtibar Tecrübe Puanı: 1 Rep Puanı : 15 Rep Derecesi :	--->: Düşüyorum Kendime çok güzel bir yazı Allah razı olsun bu paylaşım için

10-31-2008	#3
Bilgiler yunus-emre Devamlı Üye Bilgiler Üyelik tarihi: Jun 2008 Nerden: almanya Mesaj: 187 İtibar Tecrübe Puanı: 2 Rep Puanı : 15 Rep Derecesi :	--->: Düşüyorum Kendime Allah razi oLsun cok güzeldi

11-02-2008	#4
Bilgiler eylül_05 Devamlı Üye Bilgiler Üyelik tarihi: Jul 2008 Nerden: türkiye Mesaj: 882 İtibar Tecrübe Puanı: 9 Rep Puanı : 623 Rep Derecesi :	--->: Düşüyorum Kendime Rabbim hepimizden razı olsun

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cvp	son Mesaj
KeNDiMDeN KeNDiMe	anti_sukut	Şiir	0	10-13-2008 01:39 AM
kendime nasihatler!.........	zuleyhaazap	Kişisel Gelişim	4	10-04-2008 21:53 PM
Kendi kendime	şekerim	Şiir	3	08-25-2008 15:47 PM
...Bir Yaşam Sundum Kendime...	rahlem	Dini, Güzel Yazılar / Makaleler	7	08-07-2008 01:31 AM
Bir yaşam sundum kendime	sahra	Dini, Güzel Yazılar / Makaleler	3	07-09-2008 20:22 PM

Konu Araçları
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder