Baba

**eylül_05** · 10-23-2008

Kapılardan sığmayan adamlardı

Dağ gibi gece ve gündüz, ayakta

Sanki bin yıldır yaşıyor, bin yıldır baba

Nasıl bir hayattı bu, hiç düşünmezdik

Babalık böyle bir şey olmalıydı

Böyle yaşardı babalar

Çok düşünür, az konuşur, belki hiç gülmezlerdi

Akıllarından ne geçer, içlerinde neler kaynar, hangi hayallerin ardından giderler?

Bilmezdik

Çalışırlardı bilinmez bir amaç için, ölesiye çalışırlardı

Şikayet, yazıklanma, yılgınlık olmazdı hallerinde

Bu gücü nereden bulurlardı? Hiç mi yorulmazlardı, hiç mi üzüldükleri, umutsuzluğa düştükleri olmazdı? Boşverdikleri, yenilgiyi kabullendikleri, çekip gitmek istedikleri

Sahi gidecek bir yerleri var mıydı, isteseler nereye giderlerdi? Bin yıldır kök saldıkları topraktan, o evlerden, o bahçelerden, o insanlardan kopmaları mümkün müydü? Değildi

Oraların rükünleriydi onlar

O yolun kıyısındaki çınar, o asırlık çeşme, o mezarlık, kara selviler, her gün doğup batan güneş

Sonra o sesler, eksilmeyen sesler ve hayatın durgun, ağır ağır akışı gibi

Eksilmez bir devamlılıktı baba

Bütün evi, sokağı ve hayatı doldururdu

Varlığında heybetiyle, sesiyle, öfkesiyle

Yokluğunda çıkıp gelme, gelip kızma ihtimaliyle

Onun düşünmediği, bilmediği, duymadığı ne olabilirdi; ya da saklayacağımız, ondan kaçıracağımız? Galiba her yerde gözü kulağı olurdu babamızın, eli her yere yeterdi

Evde ne varsa yaş ve kuru, onun elinden çıkmaydı

O alırdı, o bulup getirirdi, o diker ve yetiştirirdi

İğneden ipliğe her eşyanın yerini bilir, bir şey eksilecek, kaybolacak olsa fark edip hesabını sorardı

Bütün bunları yapardı da, kendisi için, kendi keyifçiği için ne isterdi? O galiba ’kendisi’ diye bir şey bilmezdi

Bizim şimdilerde uydurduğumuz, yaşamak, iyi yaşamak, hayattan keyif almak gibi kelimeler, onun sözlüğünde yoktu

O, içine doğduğu, öyle bulduğu, değişeceğini, başkalaşacağını asla hayal etmediği bir düzeni ve hayatı yaşardı

O hayatın anlamı, evin çekip çevrilmesi, karınların doyması, ele güne muhtaç olunmaması, çocukların sağ salim büyütülüp okutulması, baş göz edilmesiydi onun için

Ve bir gün yaşlanacağını, elden ayaktan kesileceğini hatta ölümü bile düşünmeden çalışmak, mütemadiyen çalışmak

Böyle bir adamlardı ki yerleri asla dolmazdı

Bu yüzden ölümleri kocaman, tarif edilmez bir boşluk doğururdu

Evin direği yıkılır, güneş batar, sesler kesilirdi

Ev tenhalaşır, eşyanın üstüne derin bir sükut çöker, bahçeler boşalır, ağaçlarda yaprak kımıldamaz ve zaman durur

Büyük bir uğultu kaplardı her yanı

Sonra o dağları, tepeleri saran, ağaçların yapraklarını kıpırdatan, otları yana yatıran, suların yüzünde bir dalgalanma, bir üşüme meydana getiren çığlıklar duyulurdu: Babam öldüüü! O sesin yankısı gelirdi karşı dağlardan, derelerin çağıltısına karışarak gelirdi

Babam öldüüüü! Havada rastgele kuş sürüleri dolaşırdı

Koyu dumanlar yükselirdi göğe

Birbirini bastıran hıçkırıklar, kimsenin yüzüne bakmadığı çocuklar; çocuklarda korkular

Babamız böyle ölürdü, öldü mü!

Babamızdan geriye boş bir ev kalırdı, sahipsiz

Hiçbir bedenin dolduramayacağı köşeler, hiçbir ele yakışmayacak âletler

Sahibiyle göçüp giden bir saltanat gibi büyüsünü yitirirdi her şey

Ondan kalan ne varsa, kendini kıskanırdı başka ellerden, yakışmazdı onlara

Ve ebediyen sahibini hatırlatıp durmak ister gibi mağrur, bakar dururlardı yerlerinden

Babasızlık, evin sahipsizliği, kapıların boşluğu, yolların ıssızlığı, yeni bir hayat gibi gelip yerleşirdi

Artık onun kokusunu, yüzünün ışığını arardık odalarda, eşyalarda elinin sıcaklığını yoklardık

Uzaktan gülümsediğini hayal ederdik, sıcak

Kapanmaz bir yaraydı ölüm aramızda

Derken, alıştığımızı sanırdık, yalan! Dokunsak kanardı yara

Büyük hayatları vardı babalarımızın, büyük!

Gölgeleri dağ gibiydi, sesleri ırmak

Öfkeleri büyük, sessizlikleri uçurum, sevinçleri mülayim

Kendilerine ait olmayan bir hayatları vardı

Hesabı kitabı tutulmamış hayatlardı

Var, şimdi de var böyle hayatlar

Babası yaşıyor kimimizin uzakta

O uzun gölgesiyle, o bulutlara değen başıyla, biraz yorgun

Başka bir çağa bakar gibi geriden, biraz mahzun ve yenik, yaşıyorlar

Şimdi biz nasıl babalarız böyle!

Ali Çolak

**aylin00** · 11-08-2008

Baba sevgisini insanın yüreğinde yeniden canlandıran çok hoş bir yazıydı

Allah razı olsun

10-23-2008	#1
Bilgiler eylül_05 Devamlı Üye Bilgiler Üyelik tarihi: Jul 2008 Nerden: türkiye Mesaj: 882 İtibar Tecrübe Puanı: 9 Rep Puanı : 623 Rep Derecesi :	Baba Kapılardan sığmayan adamlardı Dağ gibi gece ve gündüz, ayakta Sanki bin yıldır yaşıyor, bin yıldır baba Nasıl bir hayattı bu, hiç düşünmezdik Babalık böyle bir şey olmalıydı Böyle yaşardı babalar Çok düşünür, az konuşur, belki hiç gülmezlerdi Akıllarından ne geçer, içlerinde neler kaynar, hangi hayallerin ardından giderler? BilmezdikÇalışırlardı bilinmez bir amaç için, ölesiye çalışırlardı Şikayet, yazıklanma, yılgınlık olmazdı hallerinde Bu gücü nereden bulurlardı? Hiç mi yorulmazlardı, hiç mi üzüldükleri, umutsuzluğa düştükleri olmazdı? Boşverdikleri, yenilgiyi kabullendikleri, çekip gitmek istedikleri Sahi gidecek bir yerleri var mıydı, isteseler nereye giderlerdi? Bin yıldır kök saldıkları topraktan, o evlerden, o bahçelerden, o insanlardan kopmaları mümkün müydü? Değildi Oraların rükünleriydi onlar O yolun kıyısındaki çınar, o asırlık çeşme, o mezarlık, kara selviler, her gün doğup batan güneş Sonra o sesler, eksilmeyen sesler ve hayatın durgun, ağır ağır akışı gibi Eksilmez bir devamlılıktı baba Bütün evi, sokağı ve hayatı doldururdu Varlığında heybetiyle, sesiyle, öfkesiyle Yokluğunda çıkıp gelme, gelip kızma ihtimaliyle Onun düşünmediği, bilmediği, duymadığı ne olabilirdi; ya da saklayacağımız, ondan kaçıracağımız? Galiba her yerde gözü kulağı olurdu babamızın, eli her yere yeterdi Evde ne varsa yaş ve kuru, onun elinden çıkmaydı O alırdı, o bulup getirirdi, o diker ve yetiştirirdi İğneden ipliğe her eşyanın yerini bilir, bir şey eksilecek, kaybolacak olsa fark edip hesabını sorardı Bütün bunları yapardı da, kendisi için, kendi keyifçiği için ne isterdi? O galiba ’kendisi’ diye bir şey bilmezdi Bizim şimdilerde uydurduğumuz, yaşamak, iyi yaşamak, hayattan keyif almak gibi kelimeler, onun sözlüğünde yoktu O, içine doğduğu, öyle bulduğu, değişeceğini, başkalaşacağını asla hayal etmediği bir düzeni ve hayatı yaşardı O hayatın anlamı, evin çekip çevrilmesi, karınların doyması, ele güne muhtaç olunmaması, çocukların sağ salim büyütülüp okutulması, baş göz edilmesiydi onun için Ve bir gün yaşlanacağını, elden ayaktan kesileceğini hatta ölümü bile düşünmeden çalışmak, mütemadiyen çalışmak Böyle bir adamlardı ki yerleri asla dolmazdı Bu yüzden ölümleri kocaman, tarif edilmez bir boşluk doğururdu Evin direği yıkılır, güneş batar, sesler kesilirdi Ev tenhalaşır, eşyanın üstüne derin bir sükut çöker, bahçeler boşalır, ağaçlarda yaprak kımıldamaz ve zaman durur Büyük bir uğultu kaplardı her yanı Sonra o dağları, tepeleri saran, ağaçların yapraklarını kıpırdatan, otları yana yatıran, suların yüzünde bir dalgalanma, bir üşüme meydana getiren çığlıklar duyulurdu: Babam öldüüü! O sesin yankısı gelirdi karşı dağlardan, derelerin çağıltısına karışarak gelirdi Babam öldüüüü! Havada rastgele kuş sürüleri dolaşırdı Koyu dumanlar yükselirdi göğe Birbirini bastıran hıçkırıklar, kimsenin yüzüne bakmadığı çocuklar; çocuklarda korkular Babamız böyle ölürdü, öldü mü! Babamızdan geriye boş bir ev kalırdı, sahipsiz Hiçbir bedenin dolduramayacağı köşeler, hiçbir ele yakışmayacak âletler Sahibiyle göçüp giden bir saltanat gibi büyüsünü yitirirdi her şey Ondan kalan ne varsa, kendini kıskanırdı başka ellerden, yakışmazdı onlara Ve ebediyen sahibini hatırlatıp durmak ister gibi mağrur, bakar dururlardı yerlerinden Babasızlık, evin sahipsizliği, kapıların boşluğu, yolların ıssızlığı, yeni bir hayat gibi gelip yerleşirdi Artık onun kokusunu, yüzünün ışığını arardık odalarda, eşyalarda elinin sıcaklığını yoklardık Uzaktan gülümsediğini hayal ederdik, sıcak Kapanmaz bir yaraydı ölüm aramızda Derken, alıştığımızı sanırdık, yalan! Dokunsak kanardı yara Büyük hayatları vardı babalarımızın, büyük! Gölgeleri dağ gibiydi, sesleri ırmak Öfkeleri büyük, sessizlikleri uçurum, sevinçleri mülayim Kendilerine ait olmayan bir hayatları vardı Hesabı kitabı tutulmamış hayatlardı Var, şimdi de var böyle hayatlar Babası yaşıyor kimimizin uzakta O uzun gölgesiyle, o bulutlara değen başıyla, biraz yorgun Başka bir çağa bakar gibi geriden, biraz mahzun ve yenik, yaşıyorlar Şimdi biz nasıl babalarız böyle! Ali Çolak

11-08-2008	#2
Bilgiler aylin00 Üye Bilgiler Üyelik tarihi: Oct 2008 Mesaj: 56 İtibar Tecrübe Puanı: 1 Rep Puanı : 15 Rep Derecesi :	--->: Baba Baba sevgisini insanın yüreğinde yeniden canlandıran çok hoş bir yazıydı Allah razı olsun

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cvp	son Mesaj
Baba Diyordu Baba	nursema	Dini Şiirler	6	11-16-2008 23:57 PM
baba..	rana	Sohbet & Muhabbet	9	07-04-2008 21:03 PM
Anne - Baba	[ méLéq ]	Peygamberimizin Hayatından Öyküler	2	06-07-2008 01:40 AM
Baba	snnkarakas	Şiir	2	05-24-2008 10:58 AM
bir baba dua ediyor...	dilek	Dua ile ilgili yazılar/Tavsiyeler	5	04-02-2008 22:13 PM

Konu Araçları
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder