Payım(ız)a Hüzün Düştü

**eylül_05** · 09-14-2008

İÇİNDE çalı çırpı dolaştırılıyormuş gibi yaşamanın nasıl bir şey olduğunu tahmin ediyorum

Sızım sızım akan bir hüznün, acının orta yerinde çıplak ayakla kalmanın derin yalnızlığını

Bunu görmek, bunu yaşamak karamsarlık denen şeyle izah edilemez

Hayır, karamsarlık başka bir şey

Olup bitene anlam verememek, dolayısıyla anlamsızlık içinde boşluğa yuvarlanmaktır karamsarlık

Oysa biz anlama sahibiz, çok şükür

O var ve hiçbir şey O'ndan bağımsız değildir

Evet, O öyle diyor; şunun bunun omuz vermekten çekindiği bir 'hayat'a insanın hemencecik kabullenmesinden bahis açıyor

Hikmetle göbekten bağlı bu kabullenişin nasıl bir şey olduğunu yaşayanlar bilir, bütün doğanlar değil, sahiden yaşayanlar bilir

Kalbini diri tutan ve vicdanlarını parlatanlar fark eder, o kadim kabullenişin ne büyük bir iş olduğunu

Hem çok isteyen hem de çok aciz insanın trajikliğini

Ancak ellerinin uzanabilen alanına hükmeden insanın sonsuzluğu arzulaması trajik değil de nedir?

Evet, zor bir hayata yazgılıyız

Üstad’ın tespitini hatırlayalım: 'Ölüm, mümin için bir terhis belgesidir

' En dip, en gizli kuytularına kadar hayatı hissetmemişlerin ve bir şekilde 'askerlik' denen şeyi bilmeyenlerin farketmekte zorlanacakları bir tespit bu

Askerlik ki, yirmi dört saatin kurallarla yaşanmasıdır

Düğmenizi nasıl ilikleyeceğiniz, lavaboda neyi ne şekilde yapmanız, yürürken neye dikkat etmeniz, banyo saatleriniz, uyku aralıklarınız, neredeyse kalp atış saatleriniz tespit edilmiştir

Gününüzün en küçük noktasında dahi 'ölçülü' olmanızın, ona uyum göstermek kaygısı içinde yaşamanın nasıl bir gerilim yaşattığını yaşayan bilir

İnsanın iç istekleriyle kendisini kuşatan mekânın dayattığı şartlar arasında çatışma oldu mu, rahatsızlık ve gerginlik başlar

İç ile dışın çatıştığı yerde kavga vardır; güven duygusu alıp başını gider, kaygı gelir onun yerine

Kaygı ki, içte dolaştırılan çalı çırpıdır

Büyük bölümü, hayat üzerine konuşmalar olan felsefeye baktığımızda çok şey söyleniyor

Özellikle varoluşçuların kazıyıp kazıyıp ortaya çıkardıkları şey, bu durumdan uç verir

Kendi okumalarımdan, dahası kalbim ve zihnimle yaşadığım serüvenimden, içsel tarihimden çıkardığım sonuç şu: insan olarak omuzladığımız ya da yaşamak durumunda bırakıldığımız şey zor bir şey

Hayat hem kışkırtıcı hem de acıtıcı

Şuna inanırım: herkes insan olma imkânıyla doğar, ama herkes insan olarak ölmez

Ya da şöyle; kimileri beraberinde taşıdıkları insanî tohumların (özetle, 'iyi' ve 'kötü') çatışması, karşılaşması ve birliktelikleri içinde 'iyi' olanı köpürtmek mücadelesini verir, içindeki 'kötü'yü terbiye eder

Böyle yaşamakla da; çoğunlukla hazla soslanmış arzunun kışkırtıcı çağrılarına kulak tıkamanın dayanılmaz ağırlığıyla omuzları çöker

Bu çağrılar, özetle 'dünya'yı esas alır, dünyanın kalıcılığı yanılsaması üzerinde kurumsallaşır

İnsanız ve de isteriz! Doğu’nun da, Batı'nın da; buranın da, ötenin de sahibi elbette ki bizi bütünüyle hazdan yoksun, coşkudan mahrum bir hayata yazmamıştır; meşru daire denen yerde insanı doyurabilecek şeyler vardır

Ancak biliyoruz ki insanın gözü doymaz, çünkü o 'sonsuzluğa' yazılmıştır, sonsuzu ister

Bunun için tatminsiz ve gözü doymazdır

İnsan ne yapsın, böyledir biraz, böyle yaratılmıştır

Çözüm mü?

Birinin çözümü başkasının çözümü olmaz

En azından her zaman

Herkesin kendi serüvenini yaşaması en iyisi

Yolu acıya varacaksa insanın, varsın

Bize sahici bir hayatı vermeyen, içimizi adam akıllı doldurmayan bir lay lay lom'un sonunda farkedeceğimiz şey, koca bir hiçse, anlamı doğuran hüzünlü ve ağır bir hayat daha iyidir

Kalbimizin acılarını çekmek en doğrusu

Bu acıları, yalan şeylerle bastıracağımıza, onların diplerine, çıktıkları yere bakmalı, varsa oralarda bir boşluk oraları doldurma yoluna girmeliyiz

Böylesi ağır bir hayatı yaşarken, onu bize dayanılır kılan şeyin ne olabileceği konusunu konuşuyoruz

Kendimce çözümü, 'okuma'ya kaçmakta buluyorum

En has insanların, kalplerine kadar inebilmiş insanların hayatla karşılaştıklarında neyi hissettiklerinden, hissedip neyi konuştuklarından, üzerlerine gelen hayata karşı hangi sözü söylediklerinden kendime dersler çıkarıyorum

Kendi sığınağımda yaşamaya devam ediyorum

Hüzne dairim çünkü buralara ait olmadığımı biliyorum

Ait olmadığımız bir yerde, buraya aitmişiz gibi yaşamanın yanılgısının yurdu bu yerde düşmemek telaşı içindeyim

Düşüp kalkmalar içinde, içim ile dışım arasında geçen kavgalarda az yarayla kurtulmaya bakıyorum

İyi ki, acılarım var diyorum, iyi ki hisseden bir kalbim var

Ya hiç hissetmeseydim

En büyük problemi; tuttuğu takımın şampiyon olup olmaması, gireceği sınavı geçip geçmemesi

gibi durumlar olan biri olmak da vardı hesapta

Evet, insanî acılarım var

Ama bütün bunların bir anlamı olduğunu biliyorum

Acılarımın da anlamı olduğunu ve nihayette, mutlak kötü diye bir şeyin olamayacağını

Günün içine sıkışıp kaldığımızdan, bugün canımızı acıtan şeyin sonraki hayatımıza neyi taşıyacağını bilmiyoruz

Bu bilmeyiş bizi kötücül kılıyor

'Hayr' ve 'şer' üzerindeki yorumlarımız, 'gün'ün 'dar'lığından epey nasipleniyor

Oysa O var

Ve O var olduğu için anlam var

Yaşananlara bir anlam buluyorsak, yaşanan her neyse, hiçbir şey bizi boşlukta bırakmayacaktır

Nihat Dağlı

**aylin00** · 10-31-2008

"Birinin çözümü başkasının çözümü olmaz

En azından her zaman

Herkesin kendi serüvenini yaşaması en iyisi

Yolu acıya varacaksa insanın, varsın

Bize sahici bir hayatı vermeyen, içimizi adam akıllı doldurmayan bir lay lay lom'un sonunda farkedeceğimiz şey, koca bir hiçse, anlamı doğuran hüzünlü ve ağır bir hayat daha iyidir

"

Çok güzel bir yazı ve etkili bri anlatım

İnsanı kendisine getiren türden

tekrar tekrar okumak isteyeceğim bir yazı kendime de alıyorum bunu paylaşım için Allah razı olsun

09-14-2008	#1
Bilgiler eylül_05 Devamlı Üye Bilgiler Üyelik tarihi: Jul 2008 Nerden: türkiye Mesaj: 882 İtibar Tecrübe Puanı: 9 Rep Puanı : 623 Rep Derecesi :	Payım(ız)a Hüzün Düştü İÇİNDE çalı çırpı dolaştırılıyormuş gibi yaşamanın nasıl bir şey olduğunu tahmin ediyorum Sızım sızım akan bir hüznün, acının orta yerinde çıplak ayakla kalmanın derin yalnızlığını Bunu görmek, bunu yaşamak karamsarlık denen şeyle izah edilemez Hayır, karamsarlık başka bir şey Olup bitene anlam verememek, dolayısıyla anlamsızlık içinde boşluğa yuvarlanmaktır karamsarlık Oysa biz anlama sahibiz, çok şükür O var ve hiçbir şey O'ndan bağımsız değildir Evet, O öyle diyor; şunun bunun omuz vermekten çekindiği bir 'hayat'a insanın hemencecik kabullenmesinden bahis açıyor Hikmetle göbekten bağlı bu kabullenişin nasıl bir şey olduğunu yaşayanlar bilir, bütün doğanlar değil, sahiden yaşayanlar bilir Kalbini diri tutan ve vicdanlarını parlatanlar fark eder, o kadim kabullenişin ne büyük bir iş olduğunu Hem çok isteyen hem de çok aciz insanın trajikliğini Ancak ellerinin uzanabilen alanına hükmeden insanın sonsuzluğu arzulaması trajik değil de nedir? Evet, zor bir hayata yazgılıyız Üstad’ın tespitini hatırlayalım: 'Ölüm, mümin için bir terhis belgesidir' En dip, en gizli kuytularına kadar hayatı hissetmemişlerin ve bir şekilde 'askerlik' denen şeyi bilmeyenlerin farketmekte zorlanacakları bir tespit bu Askerlik ki, yirmi dört saatin kurallarla yaşanmasıdır Düğmenizi nasıl ilikleyeceğiniz, lavaboda neyi ne şekilde yapmanız, yürürken neye dikkat etmeniz, banyo saatleriniz, uyku aralıklarınız, neredeyse kalp atış saatleriniz tespit edilmiştir Gününüzün en küçük noktasında dahi 'ölçülü' olmanızın, ona uyum göstermek kaygısı içinde yaşamanın nasıl bir gerilim yaşattığını yaşayan bilir İnsanın iç istekleriyle kendisini kuşatan mekânın dayattığı şartlar arasında çatışma oldu mu, rahatsızlık ve gerginlik başlar İç ile dışın çatıştığı yerde kavga vardır; güven duygusu alıp başını gider, kaygı gelir onun yerine Kaygı ki, içte dolaştırılan çalı çırpıdır Büyük bölümü, hayat üzerine konuşmalar olan felsefeye baktığımızda çok şey söyleniyor Özellikle varoluşçuların kazıyıp kazıyıp ortaya çıkardıkları şey, bu durumdan uç verir Kendi okumalarımdan, dahası kalbim ve zihnimle yaşadığım serüvenimden, içsel tarihimden çıkardığım sonuç şu: insan olarak omuzladığımız ya da yaşamak durumunda bırakıldığımız şey zor bir şey Hayat hem kışkırtıcı hem de acıtıcı Şuna inanırım: herkes insan olma imkânıyla doğar, ama herkes insan olarak ölmez Ya da şöyle; kimileri beraberinde taşıdıkları insanî tohumların (özetle, 'iyi' ve 'kötü') çatışması, karşılaşması ve birliktelikleri içinde 'iyi' olanı köpürtmek mücadelesini verir, içindeki 'kötü'yü terbiye eder Böyle yaşamakla da; çoğunlukla hazla soslanmış arzunun kışkırtıcı çağrılarına kulak tıkamanın dayanılmaz ağırlığıyla omuzları çöker Bu çağrılar, özetle 'dünya'yı esas alır, dünyanın kalıcılığı yanılsaması üzerinde kurumsallaşır İnsanız ve de isteriz! Doğu’nun da, Batı'nın da; buranın da, ötenin de sahibi elbette ki bizi bütünüyle hazdan yoksun, coşkudan mahrum bir hayata yazmamıştır; meşru daire denen yerde insanı doyurabilecek şeyler vardır Ancak biliyoruz ki insanın gözü doymaz, çünkü o 'sonsuzluğa' yazılmıştır, sonsuzu ister Bunun için tatminsiz ve gözü doymazdır İnsan ne yapsın, böyledir biraz, böyle yaratılmıştır Çözüm mü? Birinin çözümü başkasının çözümü olmaz En azından her zaman Herkesin kendi serüvenini yaşaması en iyisi Yolu acıya varacaksa insanın, varsın Bize sahici bir hayatı vermeyen, içimizi adam akıllı doldurmayan bir lay lay lom'un sonunda farkedeceğimiz şey, koca bir hiçse, anlamı doğuran hüzünlü ve ağır bir hayat daha iyidir Kalbimizin acılarını çekmek en doğrusu Bu acıları, yalan şeylerle bastıracağımıza, onların diplerine, çıktıkları yere bakmalı, varsa oralarda bir boşluk oraları doldurma yoluna girmeliyiz Böylesi ağır bir hayatı yaşarken, onu bize dayanılır kılan şeyin ne olabileceği konusunu konuşuyoruz Kendimce çözümü, 'okuma'ya kaçmakta buluyorum En has insanların, kalplerine kadar inebilmiş insanların hayatla karşılaştıklarında neyi hissettiklerinden, hissedip neyi konuştuklarından, üzerlerine gelen hayata karşı hangi sözü söylediklerinden kendime dersler çıkarıyorum Kendi sığınağımda yaşamaya devam ediyorum Hüzne dairim çünkü buralara ait olmadığımı biliyorum Ait olmadığımız bir yerde, buraya aitmişiz gibi yaşamanın yanılgısının yurdu bu yerde düşmemek telaşı içindeyim Düşüp kalkmalar içinde, içim ile dışım arasında geçen kavgalarda az yarayla kurtulmaya bakıyorum İyi ki, acılarım var diyorum, iyi ki hisseden bir kalbim var Ya hiç hissetmeseydim En büyük problemi; tuttuğu takımın şampiyon olup olmaması, gireceği sınavı geçip geçmemesi gibi durumlar olan biri olmak da vardı hesapta Evet, insanî acılarım var Ama bütün bunların bir anlamı olduğunu biliyorum Acılarımın da anlamı olduğunu ve nihayette, mutlak kötü diye bir şeyin olamayacağını Günün içine sıkışıp kaldığımızdan, bugün canımızı acıtan şeyin sonraki hayatımıza neyi taşıyacağını bilmiyoruz Bu bilmeyiş bizi kötücül kılıyor 'Hayr' ve 'şer' üzerindeki yorumlarımız, 'gün'ün 'dar'lığından epey nasipleniyor Oysa O var Ve O var olduğu için anlam var Yaşananlara bir anlam buluyorsak, yaşanan her neyse, hiçbir şey bizi boşlukta bırakmayacaktır Nihat Dağlı

10-31-2008	#2
Bilgiler aylin00 Üye Bilgiler Üyelik tarihi: Oct 2008 Mesaj: 56 İtibar Tecrübe Puanı: 1 Rep Puanı : 15 Rep Derecesi :	--->: Payım(ız)a Hüzün Düştü "Birinin çözümü başkasının çözümü olmaz En azından her zaman Herkesin kendi serüvenini yaşaması en iyisi Yolu acıya varacaksa insanın, varsın Bize sahici bir hayatı vermeyen, içimizi adam akıllı doldurmayan bir lay lay lom'un sonunda farkedeceğimiz şey, koca bir hiçse, anlamı doğuran hüzünlü ve ağır bir hayat daha iyidir " Çok güzel bir yazı ve etkili bri anlatım İnsanı kendisine getiren türden tekrar tekrar okumak isteyeceğim bir yazı kendime de alıyorum bunu paylaşım için Allah razı olsun

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cvp	son Mesaj
Birazda Hüzün düştü...	Ebran	Dini, Güzel Yazılar / Makaleler	0	07-20-2008 16:49 PM
Suya Aşk Düştü	elif	Dini, Güzel Yazılar / Makaleler	12	06-16-2008 23:10 PM
Önce gönüller düştü!	Efdal	Dini, Güzel Yazılar / Makaleler	2	06-10-2008 21:39 PM
Aşk düştü gönlüme	İnşirah	Dini, Güzel Yazılar / Makaleler	0	05-28-2007 23:54 PM

Konu Araçları
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder