Ağlamak

**ßaran** · 07-21-2008

Resulullah (s

a

s

) "Eğer benim bildiğimi bilseydiniz çok ağlar, az gülerdiniz

" buyurmaktadır

(Buhârî, Küsûf, 2; Müslim, Küsûf, 1)

Resulullah (s

a

s

) hiçbir zaman kahkaha atmamış, ama yüzünden de gülümsemeyi eksik etmemiştir

O, Kur'an okurken, dinlerken ağlamıştır

Resulullah müslümanları çok acıklı durumlarda, cenaze arkasında yaka bağır yırtarak, çığlık atarak, söylenerek ağlamaktan alıkoymuştur

O, sessizce ağlar, yanaklarından yaşlar süzülürdü

Kızı Zeynep'in çocuğu hastayken kucağına almış, ağlamış ve şöyle demiştir: "

Bu Allah'ın merhametli kullarının gönüllerine koyduğu rahmettir

Cenâb-ı Hak bu rahmeti kullarından şefkatli olanlara ihsan eder

" (Buhârî, Cenâiz 23, Müslîm, Cenâiz 11, Ebu Davud, Cenâiz, 24)

Resulullah, acı ve ıstırap karşısında müslümanlara sabırlı olmalarını tavsiye etmiş, ancak insanların katı, taş yürekli olamayacaklarını, merhamet ve şefkat gözyaşlarının rahmet olduğunu, ağlamanın fıtrattan olduğunu söylemişlerdir

Hz

Fâtıma, ablası Rukiyye'nin kabri başında sessizce ağlar, Resulullah (s

a

s

) da mübarek elbisesinin ucuyla onun gözyaşlarını silerdi

Kâfirler Hz

Câbir İbn Abdullah'ın babasını Uhud'da zalimce işkence ile şehid etmişler, Câbir ile bacısı şehide sarılıp ağlamışlar ve Resulullah onları alıkoymamıştır

Hicret'in ikinci senesinde ölen Osman İbn Maz'un'un cenazesi üzerine eğilen Resulullah, onu öpmüş, sürekli ağlamıştır

İbn Maz'un dışında ölen veya şehid edilen bütün sahâbelerin cenazelerinde, onlardan bahsederken de Hz

Peygamber duygulanır, ağlardı

Ancak o, yukarda belirttiğimiz gibi, sessiz sedasız ağlar, gözyaşları yanaklarından süzülürdü

Resulullah, sesli ağlamayı yasaklamış; böyle bir hali, şeytan anırması olarak nitelemiştir

İslâm'a göre, sadece insanlar ağlamaz; yer, gök, müminin gökyüzünde bulunan rızık ve amel kapıları, melekler, hayvanlar, diğer canlılar dahi ağlamaktadır

Fir'avn ve âl-i Fir'avn'ın (denizde boğulup) helâkine gök ve yer ağlamamış ve onların azapları ihmal edilmemiştir (ed-Duhan, 44/29) Resulullah bir gün hutbe okurken, üzerinde bulunduğu hurma kütüğü inlemiş, o, mübarek elini kütüğün üzerine koyduğunda susmuş; Resulullah, o kütüğün, işittiği zikrullah için ağladığını söylemiştir

İslâm'dan önce cahiliye devrinde ve diğer dinlerde âyinler ve cenaze merasimleri sırasında ağlama; saçını başını yolma, vücudunu yaralama, kanatma, yüksek sesle bağıra bağıra yana yakıla hıçkırma, yaygara ve şamata kopararak ölünün özelliklerini sayıp dökme şeklindeydi

Hatta ağlayıcılık eski çağlarda geçerli bir meslekti

Resulullah (s

a

s

) bu tür çirkinlikleri lânetle anmıştır

İslâm tarihinde "ağlayanlar" (bekkâun) denilen yedi zat vardır

Bunlar, Tebük seferberliği öncesinde Resulullah'a gelerek gazaya gitmek istediklerini, fakat binecek develeri, yiyecek azıkları olmadığını söylediklerinde Resulullah onlara "Size verecek hayvan kalmadı" demiştir

Bu cevap üzerine onlar ağlayarak geri dönmüşlerdir

Bu mücâhidler hakkında şu ayet nâzil olmuştur: "Şu kimselere de günah yoktur ki, onlar her ne zaman kendilerini bindirip cihada sevkedesiniz diye sana geldilerse sen onlara "Size binek bulamıyorum " dediğin için bu uğurda harcayacakları bir şey bulamadıklarından dolayı mahzun olup gözleri yaş dökerek dönmüşlerdi" (et-Tevbe, 9/92) Bu zatlar, Sâlim İbn Umeyr, Uleyye İbn Zeyd, Ebu Leyla el-Mâzinî, Seleme ibn Sahr, Irbad İbn Sariye, bazı rivayette Abdullah ibn Mufaddal, Ma'kıl İbn Yesâr veya Amr İbn Gunme oldukları kaydedilmektedir (Tecrid-i Sarih Tercümesi X, 413)

Münâfıklar hakkında da Allah'u Teâlâ şu ayeti indirmiştir: "Allah'ın Resulü'nün arkasından oturmakla sevindiler, mallarıyla canlarıyla cihad etmekten hoşlanmadılar

"Sıcakta sefere çıkmayın " dediler

De ki; "Cehennem'in ateşi daha sıcaktır

" Keşke anlasalardı

Artık yaptıklarına karşılık az gülsünler, çok ağlasınlar

" (et-Tevbe, 9/81-82) Allah'u Teâlâ Kur'an-ı Kerim'de kâfirlerin katı kalpliliğine işaret etmiş, Allah korkusundan ağlayan yumuşak kalpli, merhametli müminleri cennetle müjdelerken, kâfirlerin cehenneme gideceğini haber vermiştir

İnkâr edenlere dünya hayatı süslü gösterilmiştir

Böylelikle onlar eğlenmeyi ve gülmeyi iş edinerek, inananlarla alay etmektedirler

Yani "dünya müminin zindanı, kâfirin cennetidir

" Ancak son tahlilde, "

görülmeyeni ve görüleni bilen Allah'a döndürülecek olan insanlara Allah yaptıklarını bir bir haber verecek"tir

Selam ve dua ile

07-21-2008	#1
Bilgiler ßaran Özel Üye Bilgiler Üyelik tarihi: Mar 2008 Mesaj: 6,604 İtibar Tecrübe Puanı: 69 Rep Puanı : 2603 Rep Derecesi :	Ağlamak Resulullah (sas) "Eğer benim bildiğimi bilseydiniz çok ağlar, az gülerdiniz" buyurmaktadır (Buhârî, Küsûf, 2; Müslim, Küsûf, 1) Resulullah (sas) hiçbir zaman kahkaha atmamış, ama yüzünden de gülümsemeyi eksik etmemiştir O, Kur'an okurken, dinlerken ağlamıştır Resulullah müslümanları çok acıklı durumlarda, cenaze arkasında yaka bağır yırtarak, çığlık atarak, söylenerek ağlamaktan alıkoymuştur O, sessizce ağlar, yanaklarından yaşlar süzülürdü Kızı Zeynep'in çocuğu hastayken kucağına almış, ağlamış ve şöyle demiştir: "Bu Allah'ın merhametli kullarının gönüllerine koyduğu rahmettir Cenâb-ı Hak bu rahmeti kullarından şefkatli olanlara ihsan eder" (Buhârî, Cenâiz 23, Müslîm, Cenâiz 11, Ebu Davud, Cenâiz, 24) Resulullah, acı ve ıstırap karşısında müslümanlara sabırlı olmalarını tavsiye etmiş, ancak insanların katı, taş yürekli olamayacaklarını, merhamet ve şefkat gözyaşlarının rahmet olduğunu, ağlamanın fıtrattan olduğunu söylemişlerdir Hz Fâtıma, ablası Rukiyye'nin kabri başında sessizce ağlar, Resulullah (sas) da mübarek elbisesinin ucuyla onun gözyaşlarını silerdi Kâfirler Hz Câbir İbn Abdullah'ın babasını Uhud'da zalimce işkence ile şehid etmişler, Câbir ile bacısı şehide sarılıp ağlamışlar ve Resulullah onları alıkoymamıştır Hicret'in ikinci senesinde ölen Osman İbn Maz'un'un cenazesi üzerine eğilen Resulullah, onu öpmüş, sürekli ağlamıştır İbn Maz'un dışında ölen veya şehid edilen bütün sahâbelerin cenazelerinde, onlardan bahsederken de Hz Peygamber duygulanır, ağlardı Ancak o, yukarda belirttiğimiz gibi, sessiz sedasız ağlar, gözyaşları yanaklarından süzülürdü Resulullah, sesli ağlamayı yasaklamış; böyle bir hali, şeytan anırması olarak nitelemiştir İslâm'a göre, sadece insanlar ağlamaz; yer, gök, müminin gökyüzünde bulunan rızık ve amel kapıları, melekler, hayvanlar, diğer canlılar dahi ağlamaktadır Fir'avn ve âl-i Fir'avn'ın (denizde boğulup) helâkine gök ve yer ağlamamış ve onların azapları ihmal edilmemiştir (ed-Duhan, 44/29) Resulullah bir gün hutbe okurken, üzerinde bulunduğu hurma kütüğü inlemiş, o, mübarek elini kütüğün üzerine koyduğunda susmuş; Resulullah, o kütüğün, işittiği zikrullah için ağladığını söylemiştir İslâm'dan önce cahiliye devrinde ve diğer dinlerde âyinler ve cenaze merasimleri sırasında ağlama; saçını başını yolma, vücudunu yaralama, kanatma, yüksek sesle bağıra bağıra yana yakıla hıçkırma, yaygara ve şamata kopararak ölünün özelliklerini sayıp dökme şeklindeydi Hatta ağlayıcılık eski çağlarda geçerli bir meslekti Resulullah (sas) bu tür çirkinlikleri lânetle anmıştır İslâm tarihinde "ağlayanlar" (bekkâun) denilen yedi zat vardır Bunlar, Tebük seferberliği öncesinde Resulullah'a gelerek gazaya gitmek istediklerini, fakat binecek develeri, yiyecek azıkları olmadığını söylediklerinde Resulullah onlara "Size verecek hayvan kalmadı" demiştir Bu cevap üzerine onlar ağlayarak geri dönmüşlerdir Bu mücâhidler hakkında şu ayet nâzil olmuştur: "Şu kimselere de günah yoktur ki, onlar her ne zaman kendilerini bindirip cihada sevkedesiniz diye sana geldilerse sen onlara "Size binek bulamıyorum " dediğin için bu uğurda harcayacakları bir şey bulamadıklarından dolayı mahzun olup gözleri yaş dökerek dönmüşlerdi" (et-Tevbe, 9/92) Bu zatlar, Sâlim İbn Umeyr, Uleyye İbn Zeyd, Ebu Leyla el-Mâzinî, Seleme ibn Sahr, Irbad İbn Sariye, bazı rivayette Abdullah ibn Mufaddal, Ma'kıl İbn Yesâr veya Amr İbn Gunme oldukları kaydedilmektedir (Tecrid-i Sarih Tercümesi X, 413) Münâfıklar hakkında da Allah'u Teâlâ şu ayeti indirmiştir: "Allah'ın Resulü'nün arkasından oturmakla sevindiler, mallarıyla canlarıyla cihad etmekten hoşlanmadılar "Sıcakta sefere çıkmayın " dediler De ki; "Cehennem'in ateşi daha sıcaktır " Keşke anlasalardı Artık yaptıklarına karşılık az gülsünler, çok ağlasınlar" (et-Tevbe, 9/81-82) Allah'u Teâlâ Kur'an-ı Kerim'de kâfirlerin katı kalpliliğine işaret etmiş, Allah korkusundan ağlayan yumuşak kalpli, merhametli müminleri cennetle müjdelerken, kâfirlerin cehenneme gideceğini haber vermiştir İnkâr edenlere dünya hayatı süslü gösterilmiştir Böylelikle onlar eğlenmeyi ve gülmeyi iş edinerek, inananlarla alay etmektedirler Yani "dünya müminin zindanı, kâfirin cennetidir" Ancak son tahlilde, "görülmeyeni ve görüleni bilen Allah'a döndürülecek olan insanlara Allah yaptıklarını bir bir haber verecek"tir Selam ve dua ile

Benzer Konular
Konu	Konuyu Başlatan	Forum	Cvp	son Mesaj
Ağlamak çok güzel bir şey	ihramlı	Şiir	6	08-08-2008 12:32 PM
ağlamak	cananım	Sohbet & Muhabbet	10	12-23-2007 00:02 AM
Ağlamak	feri	Sohbet & Muhabbet	1	12-13-2007 12:57 PM
Ağlamak	İnşirah	Dini, Güzel Yazılar / Makaleler	2	11-30-2007 09:06 AM
Ağlamak	elif	Dini Şiirler	5	07-14-2007 19:31 PM

Konu Araçları
Yazdırılabilir şekli göster Sayfayı E-Mail olarak gönder